Loreva
Loreva

Rozdział 13 z 32

XI

A kiedy święto lub deszcz z pola spędza, 
Chłopcy się tłoczym, ile chata zmieści, 
I ciasnem kółkiem otaczamy księdza, 
By nam gawędził odwieczne powieści;  
A jego pamięć uczona bogata,  
Odsłania dzieje biblijne, najstarsze, 
Kreśli nam potop lub stworzenie świata, 
Albo szczęśliwe wieki patryjarsze. — 
Jesteśmy zda się w rozmarzeniu złotem 
Pod Abrahama pasterskim namiotem, 
Płaczem z Józefem, gdy się więźniem czyni, 
Błądzim z Mojżeszem w arabskiej pustyni, — 
Dopieroż słuchaj, kiedy głos podnasza, 
Gdy stare piersi zapałem odżyją! 
Głosząc z proroków przyjście messyjasza, 
Aż się radujem z anioły, z Maryją, 
Tężymy słuch nasz, jak zgłodniała rzesza, 
Gdy tysiącami za Chrystem pośpiesza. — 
My w wieczerniku, my z Panem w ogrodzie, 
Z Matką pod krzyżem nasza dusza gości, — 
W świętej boleści, co nam duszę bodzie, 
Uczym się ducha niebieskiej miłości, 
Tak nas ów obraz do niebios przybliża, 
Człek by się chętnie dał przybić do krzyża. — 
Niekiedy starzec, na dłoni oparty, 
Rzekłbyś, Herodot wśród pokoleń nowych, 
Kreśli nam dzieje Atenów lub Sparty, 
Czasów Likurga lub Peryklesowych. 
Gdy kreśli przeszłość, to w takim kolorze, 
Że ci się żywa przed oczami wyda, 
Że tylko westchniesz: «o zeszlij mi, Boże, 
Życie Solona albo Arystyda!» 
Ileż to razy w długą noc zimową 
Słyszane dzieje stawały mi we śnie, 
Upiór przeszłości latał nad mą głową, 
Było mi błogo, a czasem boleśnie. 
Strach! gdy się głowa, gdy serce rozmarzy! 
We krwi gorącej wre, jakby w ukropie. 
To śnię zborzysko1 italskich zbrodniarzy, 
Jak wieczne Rzymu fundamenta kopie; 
To, zda się, widzę, że krok ku mnie czyni 
Pobożny Numa lub hardy Tarkwini; 
Lub się w kościele Jowiszowym baczę, 
Rzym jeszcze nie jest zepsutym służalcem, 
W krzesłach senatu zasiedli brodacze, 
Cyceron zdrajców ukazuje palcem: 
Drży Katylina — a tam złoto ważą, 
I leżą trupy, pływają krwi fale, 
Na rzymskiem forum Galle gospodarzą, 
Kwiryci złoto niosą im na szalę, 
A na tem złocie, arcydziełem dłuta 
Twarz rzymskich bogów i przodków wykuta. 
Wtem szczęk żelaza, otwarły się wrota, 
Nowa kohorta Rzymianów się wciska, 
Kamillus wpada i szalę gruchota, 
I dzikich Gallów spędza z targowiska; 
Słychać jak giną, jak pierzchają dzicy, 
Słychać szczęk mieczów po stalnej2 zbroicy.. 
A owo widzę, jakby wiejska chata, 
I widzę starca, co orze z daleka, 
Idę — poznaję Kwinta Cyncynata, 
Przy nim miecz we krwi i konewka mleka. 
Póki się woły popasły pod lasem, 
On wrogów Rzymu zwyciężył tymczasem; 
Precz zrzucił pancerz, znowu wziął opończę, 
Śmieje się stary w wesołej gawędzie; 
«Ot jeszcze dzisiaj zagonu dokończę, 
Posieję żyto — i niezgorsze będzie».  
«Rzymski szlachcicu, dopomóż ci, Boże» — 
Tak sobie myślę i znowu śpię smaczno, — 
Wtem nowe mary, na młodzieńcze łoże 
W innych postaciach nalatywać zaczną. 
Wiją się hufce i obcych, i braci, 
Płynie krew, pole trupami się ściele, 
A wtem dziewica anielskiej postaci 
Rękę przez Niemen podaje Jagielle; 
Słychać organy i mężowie w bieli 
Z pięknem rycerstwem bratnio się objęli. 
Wtem nowe widmo: wśród blasku oręży 
Siedzą poważni państwa dostojnicy 
I w obrzędowej dalmatyce księżej 
W koronie, z berłem, na ojców stolicy 
Siadł Zygmunt August — z postawą młodzieńczą. 
Wkoło tłum ludzi daleko, daleko; 
Swoi coś gwarzą, a wrogowie klęczą, 
A u stóp tronu płynie miód i mleko... 
Ten piękny widok pobledniał i skonał, 
Zniknęły tłumy, wrogowie pancerni; 
Na miejscu tronu stoi konfesjonał, 
W nim siedzi postać obleczona w czerni, 
Postać zbiedniona, pokorna i blada, 
A Zygmunt trzeci przed nią się spowiada... 
I tak kolejno myśli mojej głowy 
Na tysiąc sennych widziadeł się dzielą. 
Wtem przeraźliwie ach! sen mój dziejowy 
Rozproszył kogut piejąc nad pościelą. 
«Czas do roboty!» — poznaję głos dziada, 
Co zwykł mię budzić, gdy godzina szara — 
«Ksiądz definitor dawno już spowiada, 
Czas do mszy służyć — sen mara Bóg wiara». 
  1. zborzysko (daw.) — zbiorowość a. zebranie. [przypis edytorski] ↩
  2. stalny — dziś: stalowy. [przypis edytorski] ↩
Źródło i licencja

Domena publiczna · Władysław Syrokomla

Źródło: Wolne Lektury

Szczegóły techniczne

Komponent: base-text

znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Urodzony Jan Dęboróg · Okładka na podstawie: Luci Correia@Flickr, CC BY 2.0

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: CC-BY-2.0

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: cover

Urodzony Jan Dęboróg · Fundacja Wolne Lektury; https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/syrokomla-urodzony-jan-deborog/

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: LAL-1.3

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: editorial

Adaptacje komponentów Share-Alike muszą zostać udostępnione na tych samych warunkach.

Zgłoś błąd tłumaczenia

Przypis