22

Na imieninach pani Cecylii było w tym roku parę zaledwie starych kobiet. Pani Gieracka dawno już nie żyła, a po niej umarły jeszcze dwie staruszki. Jedna znów była chora i przesłała list z życzeniami oraz wiązankę białych chryzantem, małych jak astry. Zamiast pani Gorońskiej, lokatorki z drugiego piętra, od dawna nieopuszczającej mieszkania, przyszła niespodziewanie jej córka — też już zresztą niemłoda, siwa, a do tego prawie nieznajoma. Okazało się, że miała po prostu jakąś prośbę do prezydenta. Nie zastała go już jednak. Zenon wpadł wcześnie i na krótką chwilę. Był wesoły, popularny, na wszystkich zrobił najlepsze wrażenie. Miał mało czasu, chwilę na boku rozmawiał z Karolem, parę razy przepraszał panią Cecylię i odjechał, matkę i żonę zostawiając na dłużej.

Pani Ziembiewiczowa starsza brała w tej uroczystości udział po raz pierwszy. Mały krepowy kapelusz ze spływającym na ramiona woalem żałobnym ujmował w sposób zakonny jej gładkie, siwe skronie. Staroświecka, reprezentacyjna suknia wizytowa okazała się bardzo odpowiednia na tę okazję. Zniszczona etola1, niedbale przytrzymywana na łokciach, była z soboli.

Ewcia roznosiła kawę ze śmietanką, Elżbieta jak dawniej podawała paniom na talerzykach kawałki tortu orzechowego. Patrzyły rozmarzonymi oczami na tę żonę dygnitarza, mówiły, że ją pamiętają „tylą” dziewczynką2, dziękowały, prosiły i przepraszały, wzruszone, że raczy sama się trudzić. I ona patrzyła na nie już inaczej. Teraz, po latach, nie przejmowały jej lękiem, przestały być wrogie. Porobiły się mniejsze, traciły wzrok albo słuch, albo pamięć, albo władzę w nogach. Ich palce gruzłowate, które ostrożnie i delikatnie przewlekały przez uszka filiżanek, były zakończone białymi paznokciami. Nie chciały tego i nie chcąc, oporne i lękliwe, mknęły jednak wciąż naprzód, wleczone nieubłaganie wzdłuż czasu. Ustępowały z placu i ustępując, oglądały się niepewnie, czy nie można by czegoś jeszcze się uchwycić. Ociągały się, wykręcały, jak mogły, od tego losu — a śpieszyły mimo to równie szybko i gorliwie, jak ludzie młodzi, niecierpliwi, namiętni, pragnący za wszelką cenę nadążyć.

Ruchliwa kiedyś pani Tawnicka, onieśmielona przez lata, nie wyciągała już po dawnemu szyi, by się odmłodzić. Obok niej siedząca pani Warkoniowa była teraz siwą i grubą staruszką.

Elżbieta podeszła do tych pań, by kasjerce z cukierni Chązowicza jeszcze raz podziękować za umieszczenie tam Justyny.

— Jednego pani słowa wystarczyło — odpowiedziała pani Tawnicka zawstydzona.

— Bogutówna, Bogutówna? — powtórzyła pani Warkoniowa i ożywiła się nagle. Jej zęby były drobne, białe i równiutkie, nieprawdziwe jak u lalki. — Proszę pani, czy to nie będzie czasem córka takiej kucharki, co tu kiedyś była w mieście?... Czy nie Justyna jej na imię?...

Pani Żancia wychyliła się w tę stronę ze swego fotela i powiedziała, że to ta sama.

— Jej matka później służyła u mnie w Boleborzy. A ta mała śliczna wtedy była dziewczynka. Kręciła się tam przy matce po kuchni, po ogrodzie...

Opowiedziała miło, jak to stara Bogutowa ledwo stała na nogach, a do ostatniej chwili nie odeszła od kuchni.

— Przesłużyła tak u nas cztery lata. Trzymaliśmy ją, biedaczkę, póki się dało, taka już była niedołężna. Dopiero doktor kazał ją na olaboga wysłać tu do miasta na operację i pod nożem w szpitalu umarła! A gdyby nie doktorzy, byłaby sobie jeszcze nieboga z parę lat pokwękała przy kuchni...

Elżbieta wstała i odeszła z tego miejsca. Stanęła pod oknem i ze skronią przy szybie patrzyła wzdłuż pustej ulicy. Z głębi salonu dochodził wątły, wesolutki głos pani Warkoniowej. Elżbieta rozeznała jedną z wielu anegdot opowiadanych przez tę kobietę, która lubiła śmieszyć towarzystwo. Słuchała jej jednak jak gdyby po raz pierwszy.

— Mówię do niej: „Moja Bogutowa, mnie się zdaje, że Bogutowa jest w ciąży”. A ona powiada: „A i mnie się tak zdaje, proszę pani”. „No to trudno, to musimy się rozstać, nie ma rady...”

— Czyja ona może być córka, taka Justyna — dociekała pani Żańcia. — Bo na chłopkę mi nie wyglądała...

Elżbieta stała wciąż pod oknem. „Co się ze mną dzieje?” — myślała. „Co mnie to obchodzi? Czyż nie zrobiłam wszystkiego, co mogłam. Czyż nie odjechałam wtedy od niego? Zostawiłam go jej, zerwałam...”

Mówiły dalej i śmiały się. Słychać było cienki śmieszek pani Warkoniowej.

— Trudno o taką rzecz to nie jest.

— Och, pani mecenasowa jak już coś powie...

To był zgorszony głos Łucji Posztraskiej.

— Ja też nie mówię na pewno, bo nie widziałam — wesoło broniła się tamta.

— A czego oczy nie widzą, o to serce nie boli — dopowiedziała pani Żancia.

Elżbieta puściła portierę i odwróciła twarz w stronę pokoju. Zobaczyła, że tuż obok stoi Karol.

— Patrzę, że jeszcze nie ma samochodu — powiedziała zmieszana.

Uczuła nagle niezmierne zmęczenie i usiadła na stojącej niedaleko okna kanapce. Była to ta sama kanapka, pod którą znajdowało się dawniej mieszkanie wymarłej już rodziny Gołąbskich. „Jednak przystałam od razu, gdy zobaczyłam go w to rano” — myślała. „Uwierzyłam, że ta sprawa jest załatwiona. Mówił, że jest załatwiona. Ale jak? Tego jej dziecka przecież nie ma na świecie... Za to ona jest ciągle, jest wszędzie...”

Karol nie ruszał się z miejsca. Stał w pewnej odległości, patrzył ku niej, jakby zamierzał coś powiedzieć.

Chciała go poprosić, żeby usiadł, ale pohamowała się, sądząc, że on wie lepiej, jak mu jest dobrze. Przypomniała sobie, że Zenon wyraził się o nim kiedyś: „człowiek ześrubowany”.

Wreszcie posłyszała jego cichy głos.

— Mówisz coś? — zapytała.

Powtórzył prawie szeptem:

— Myślę, że starość jest gorsza od kalectwa.

Odgadła, że jest mu to potrzebne jako pociecha. Jej niepokój wzrastał. — Czemu nie siadasz? — powiedziała nagle z niecierpliwością. — Chodź tutaj. — I położyła rękę obok siebie na siedzeniu kanapki.

Zbliżył się i jednak usiadł. Usłyszała znany jej już, towarzyszący jego ruchom cichy chrzęst. Patrzył teraz ku niej z dołu, nieśmiało i łagodnie. Nie odwracał od niej oczu, zamyślony. Nagle spostrzegł, że ją to krępuje, i ruchem całego korpusu rozejrzał się po salonie.

— Nigdy nie widziałem ich tyle na raz — powiedział — tylu starych kobiet jednocześnie... To wydaje mi się przeciwne naturze. — I po chwili dodał: — Matkę pamiętam jeszcze, jak była młoda...

Musiała ściągnąć brwi, by wreszcie to zrozumieć, by się wydźwignąć z tamtej sprawy. Powiedziała prawie z gniewem:

— Więc myślisz, że jesteśmy bardziej normalni przez to, że jesteśmy młodzi? To po cóż się tak dręczymy?...

Myślała, że ta męka to właśnie jest męka młodości. Co za szaleństwo przystać na miłość! Naprzód to była miłość cudza, której nie mogła znieść. Cały świat budził w niej odrazę tym, że jest przeniknięty, że jest zatruty tą sprawą... A później sama przystała na miłość w sobie, miłość, która ją przeraża i udręcza, i wzrasta w miarę, jak coraz bardziej napełnia się cierpieniem.

Był zdziwiony, widząc, że przeplata i zaciska palce. Nie miał pewności, czy może temu wierzyć.

— Ty i Zenon źle o mnie myślicie — powiedział z wahaniem.

— Jak to? — spytała. — Dlaczego to mówisz?

— Bo ja doprawdy mogę znieść to, że ktoś jest szczęśliwy. Ja jestem przyzwyczajony.

Nie rozumiała. Nie, nie myślała o tym wcale. Przeceniał ją i zapewne też Zenona. Może nawet nikt w ogóle nie zadawał sobie trudu, by go nie urazić.

Mówił tymczasem:

— Moja tuberkuloza3 i cała ortopedyczna strona tej sprawy... Rozumiesz? To się wydaje we mnie najważniejsze każdemu, kto jest ze mną. A tymczasem ważne są inne rzeczy. Cóż z tego, że jeden człowiek jest taki jak ja, gdy inni są zwyczajni. To jest nieznaczne zakłócenie zwykłego biegu rzeczy. I wcale nie staje się ważniejsze przez to, że chodzi o mnie. Przypuśćmy, że chodzi o kogoś innego.

— Nie, kiedy ja byłam szczera.

Nie dał sobie przerwać.

— A jeżeli nawet chodzi o mnie — ciągnął, dotykając dwoma palcami czegoś, co wystawało mu z kołnierzyka, sztywne i świecące, i z obu stron ujmowało brodę jak w obcążki. — Jeżeli nawet chodzi o mnie, to tylko z zewnątrz tak wygląda. Widzisz, teraz, jeżeli chcę, mogę iść po książkę, która leży w drugim pokoju, mogę zejść po schodach, mogę położyć się i wstać... Tego wszystkiego nie mogłem przez długie lata. I jeżeli pomyśleć, że zawdzięczam to ludziom, których nic nie obchodziłem...

Gdy milczała, powiedział jeszcze: — Ty myślisz na pewno, że ja mówię to teraz niepotrzebnie i jestem niedelikatny. A przecież to staje między mną i drugim człowiekiem, jeżeli o tym nie mówię, jeżeli to przemilczam jako rzecz kłopotliwą i nieprzyzwoitą. I właśnie tutaj, właśnie z tobą...

Jego gesty były nieznaczne. Poruszył rękami, spuścił powieki.

— Chciałbym, wiesz, żebyś powiedziała to matce. Żebyś powiedziała, że to jest nic. Że to mi nie robi przykrości.

— Dobrze, powiem, bądź pewien...

Zadrżała, usłyszawszy za szybami obecność samochodu.

— O, teraz już czas na mnie. — Wstała i podeszła do pani Ziembiewiczowej:

— Jest już samochód, mamo. Jedziemy.

Pani Żancia podniosła się i pożegnała solenizantkę. Jej grzeczność, jej łagodna cierpliwość rozbrajały panią Cecylię, udaremniały jej niechęć. — Dziękuję wam — mówiła do niej i do Elżbiety. Ale jej zgorzkniała twarz nie mogła wyzwolić z siebie uśmiechu.

W drodze pani Żancia rozpytywała Elżbietę o poszczególne panie. Była podniecona zebraniem, wszystko ją interesowało, wszystko budziło w niej życzliwość. Okazało się, że najbardziej jej się podobała pani Łucja Posztraska. Było to dziwne, bo na nią nikt nigdy nie zwracał uwagi. Elżbieta odpowiadała z przymusem w ciągłej obawie, że zaczną się pytania o Justynę. Istnienie tamtej — mgliste, dalekie, nieznaczne — nie dało się przezwyciężyć. Była w niej jakaś uporczywość, jakaś tajemnicza wytrwałość, obstawanie przy sprawie przecież od dawna przepadłej. Nie nasuwała się na oczy, tamto widzenie w parku nie powtórzyło się więcej. Nie tylko ta cukiernia Chązowicza, jak przedtem sklep Torucińskiego przy ulicy Świętojańskiej, którą właśnie mijały, ale wszystkie miejsca naokoło, ulica Emerytalna, plac Narodowy, nasycone były tym niepokojem.

Jechały przez przycichłe miasto. Minęły otwartą przestrzeń ze starymi drzewami, tereny dawnych prywatnych ogrodów, obrócone ostatnio w miejskie plantacje4, później kilka fabryk. Dalej parkany ogradzające place o niewiadomym przeznaczeniu, przeważnie składy drzewa, jakieś niskie, ciemne budynki zbliżające się tutaj do toru kolejowego. Pani Żancia nie pytała się o Justynę. Czy wiedziała, że nie trzeba o tym mówić? Skąd wiedziała, chyba nie od Zenona. Może zapomniała po prostu. Jak zawsze, rozglądała się z żywością, ciekawa, co jest tutaj, a co jest tam. Chociaż niewiele mogła zobaczyć w dalekim świetle rozrzuconych latarni.

— To tu jest ta huta Hettnera, co ją mają zamknąć? — spytała nagle. Ale wyminęły ją już dawno. Samochód stanął i szofer uparcie dawał sygnały, by stróż otworzył bramę parku.

Zenona nie było jeszcze w domu. Elżbieta dowiedziała się natomiast, że czeka na nią Chąśba. Przyszedł jak zwykle wejściem od kuchni. W czasie gdy zajmował się dziennikarstwem, wyglądał na inteligenta. Zachowanie jego było wówczas odpowiednie do kołnierzyka i krawata, do miękkiego kapelusza i rękawiczek. Obecnie zamiast krawata miał na szyi szalik, w ręku trzymał wygniecioną czapkę.

Minęły czasy, gdy niewinnie przychodził porozmawiać o książkach, które od niej pożyczał i odnosił czyste i niezniszczone. Nie była już ubogą siostrzenicą „gospodyni”, skromną panienką, która boleje nad nierównością sfer społecznych. Z poniżającym niepokojem słuchała, co powie. Powiedział:

— Wchodzi się teraz do pani jak do księżniczki. Lokaj jeden, lokaj drugi... Bez biletu wizytowego ani rusz.

Uśmiechał się z ironią niezłośliwą, raczej z odrobiną politowania.

— O co chodzi, niech pan mówi. Co z panem słychać?

Odciągnęła go do małego pokoju za jadalnią.

— Co słychać, o tym pani wie chyba nie gorzej niż ja. Czy może pani coś zrobić? Chodzi jeszcze o Borbockiego.

— Wiem, wiem — powiedziała spiesznie. Wyziew tego świata spod podłogi w dniu dzisiejszym szedł za każdym jej krokiem. — Borbocki... Ale widzi pan, on się bardzo źle zachowuje w więzieniu, wymyśla dozorcom. A podczas śledztwa...

— Właśnie, podczas śledztwa — przerwał Chąśba i popatrzył jej w oczy. — Pani chyba rozumie. On jest dotąd chory.

— No tak, ale gdyby nawet dało się coś zrobić, on sam to psuje. Innych przecież już zwolnili.

Wydawał jej się dziwny, nie rozumiała, na czym polega ta zmiana. Pomyślała, że to wina oświetlenia, i zapaliła mniejszą lampę na stoliku.

— Dlaczego pan nie siada?

Usiadł po drugiej stronie stołu. W spojrzeniu, które ciążyło na niej, było skupienie i namysł. Powoli zdawała sobie sprawę, że to tak powiększyły mu się oczy. Wchodziły głęboko pod brwi, u dołu sięgały do połowy policzków. Nie było policzków, tylko wypukłe kości, podkreślone zupełnie czarnym cieniem. Skronie miał zapadnięte, wargi suche nie mogły się dociągnąć na zębach.

— Co panu jest? — spytała.

Nie mogła nie myśleć o tym, widząc go, nie mogła odegnać od siebie rzeczy pamiętnych z dzieciństwa. „Ni boj się” — mówiła Chąśbina już na podwórzu. „Ni boj się, popamiętasz ty, popamiętasz”. Chąśbina była wówczas młodą, krzykliwą babą i sama karała swych synów, gdy coś zawinili. Była tęga i wesoła, ale zła. Mąż jej lubił wypić i po pijanemu wszczynał awantury. Jednak nie w domu. Bał się żony, nawet gdy był pijany. Mieli trzech synów, najmłodszy umarł później. Kiedy mówiła „ni boj się”, wszystkim było wiadomo, że zaraz zacznie któregoś z nich bić. Było to zawsze wtedy, kiedy skradziono coś z ogrodu, ale także i przy innych okazjach.

W podwórzu wiedziano, co oznaczał idący tuż znad ziemi krzyk i płacz. Michalina mówiła: „O, Chąśbina znowuż bije swoich chłopaków. Już ta im nie popuści”. Edward i ten, który później umarł, Józio, krzyczeli. Józio krzyczał nawet, zanim uczuł ból, już od pierwszych słów matki. Mówiono, że jest strachliwy. Marian, najstarszy, nie krzyczał wcale.

Latem z podwórza aż do ogrodu dochodził głos zły i raźny, głos ochoczy, macierzyński: „Rozepnij się, no daj dyscyplinę ze ściany. Daj sam. Sam się układź. A masz, a masz! A dobrze ci tak! Na drugi raz nie polecisz, na drugi raz popamiętasz. No, pocałuj w rękę, przeproś matkę. Nie chcesz? To jeszcze masz”. Głos urywał się, zajadły i zdyszany, pełen udręki. W ciszy słychać było już tylko uderzenia, dziwne, kląskające, do żadnego innego dźwięku niepodobne. Ani głosu, ani prośby, ani jęku. Wtedy wiedziano już, że to Maniek. Pośród ciszy odzywało się jeszcze niekiedy: „A masz, a masz”. Ale w głosie czuć było teraz niemoc i strach, że on nie krzyczy.

Elżbieta, przechodząc, patrzyła czasem w piwniczne okienka suteren. We dnie panował tam w dole taki mrok, że nic nie było widać. Za to wieczorami paliła się wewnątrz lampa i oświetlała całe małe mieszkanko, jak świeczka w latarni. To były najdawniejsze wspomnienia Elżbiety o Marianie Chąśbie. Już znacznie później widywała go na podwórzu, siedzącego z książką w miejscu, gdzie złożone jedne na drugich leżały pnie zmarzniętych drzew. — Grzeczny chłopiec, łaknący oświaty, chłopiec wzorowy z powiastki moralnej dla dzieci. Wracał z fabryki, dostawał coś zjeść od matki i sam przygotowywał się do matury. Zdał ją wreszcie po ukończeniu dwudziestu lat. Przychodził wtedy często do Elżbiety, brał książki z biblioteki wuja Wąbrowskiego i rozpytywał ją o rzeczy, na które nie umiała dać odpowiedzi. Zamiast: „i tak dalej” mówił wtedy: „i te de”. Mówił także: „mówi się trudno”. Było to na krótki czas przed usunięciem go z fabryki Hettnera, gdzie od lat pięciu pracował. Powtarzał: „Główna rzecz, że nie szanują człowieka, nie szanują człowieka”. Miał na myśli rzeczy wiadome w mieście: sztrafy5, rewizje osobiste codzienne, młode robotnice znikające po fajrancie6 w zakamarkach fabrycznych. Później w jego opowiadaniach zjawił się ten Franek Borbocki. „To jest chłopak porządny — mówił o nim. — To jest dobry gatunek człowieka”.

Gdy go usunięto z fabryki, nie powiedział Elżbiecie, o co poszło. Domyślała się tego jednak z jego innych słów, z doboru lektury, z terminologii, jakiej zaczął używać. Książki z roku 19057 już go nie interesowały. O ówczesnych przywódcach, dzisiaj posłach, senatorach i dygnitarzach, mówił niechętnie: „To nie o sprawę robotniczą im szło”. Mówiąc, miał na myśli jej ojczyma, Niewieskiego. Znał już teraz motywy tamtych działań, z których wyrósł czas dzisiejszy. Nie miał złudzeń.

Później w „Niwie”, u Czechlińskiego naprzód, a następnie u Zenona, robił rubrykę „zdarzeń” w sposób zgodny z życzeniami Czechlińskiego, przekraczający jednak znacznie wymagania Zenona. Gdy ten pod tytułem Karygodne niedbalstwo znalazł opowiadanie o pozostawionym bez dozoru dziecku robotniczym, które ściągnęło na siebie imbryk z gorącą wodą, a historię osiemnastoletniej dziewczyny, którą policja przyłapała, jak topiła dziecko — pod tytułem Miłe złego początki i zakończoną dowcipnie lakoniczną informacją: „Siedzi” — postanowił natychmiast z nim się rozstać. „Co pan u diabła miał za pomysł! — krzyczał do niego — co to za ordynarne świństwa!” Nagłe irytacje już wtedy pojawiały się u Zenona. Wynikały z dziwnego niepokoju, że dzieje się coś złego, że cała jego robota obrasta w tę obrzydliwość. „Dlaczego pan mi nie dał tego przeczytać?” Czuł takie obrzydzenie do tego protegowanego Elżbiety, do jego nędzy fizycznej i skrytej, fałszywej, perfidnej przekory, że chciał go uderzyć. Za to milczenie, za ten leniwy opór. Opowiadał to później Elżbiecie. Tak, rzeczywiście chciał go uderzyć. I wtedy przemknęły mu w pamięci drwiące miny chłopaków bitych w Boleborzy przez pana Waleriana, miny, którymi nie przyznawali się ani do bólu, ani do upokorzenia.

Elżbieta nigdy nie mogła zrozumieć, dlaczego Chąśba tak pisał. Odpowiadał wykrętnie, gdy go o to spytała. Twierdził, że tego właśnie od niego żądano, a czego innego nie. Albo nawet, że taka humanitarna delikatność z uczuć jest mu obca. „Jest tak właśnie, jak musi być — powiedział. — A zresztą o strajku w fabryce Hettnera nie dali mi przecież pisać”.

Te rzeczy przebiegały jej teraz prędko przez pamięć, podczas gdy Chąśba dalej mówił. Wciąż o tym Borbockim. Streszczał niejako jego biografię: roboty dawno nie miał, szwagier mu się zmarnował, potem śmierć matki, długie umieranie siostry, ta mała... A do tego jeszcze miał tę dziewczynę...

— Także umarła?

— Nie umarła. To ta, co tam u nich jakiś czas mieszkała. Pani chyba wie: Bogutówna.

— To jego narzeczona?

— Nie. Tylko że z tą dziewczyną oni się znali od małego, jeszcze jak byli na wsi. Przyjechał tutaj, starał się o robotę w fabryce i dostał. Ale z nią już skończone...

— Ona przecież pracuje — powiedziała z wysiłkiem.

— Słyszałem. Pani się nią także opiekuje, prawda?

„Musi wiedzieć — myślała prędko Elżbieta. — Musi wiedzieć”. Przypomniała sobie, jak wtedy na jej widok tamta odeszła od furtki ogrodu. Stała w miejscu, gdzie aleja zakręcała w prawo i prowadziła do stawu. Stała tam jeszcze chwilę, patrzyła.

— Tego człowieka szkoda. On tam przepadnie. — W twarzy Chąśby było skupienie i namysł, nie gniew.

Pomyślała o naczelniku więzienia, jego piersi wypukłej, jego rżącym śmiechu, o prokuratorze, który był subtelny, należał do zwolenników Paneuropy i cierpiał nad waśniami dzielącymi narody ziemi. I o naczelniku policji, który twierdził, że biją wszędzie — w Ameryce, Anglii, Francji, nawet w Grecji. Ten naczelnik był młodym jeszcze człowiekiem, miał małą, stożkowatą głowę na olbrzymim, tłuszczowym ciele. Miał żonę i dwoje dzieci.

Znała teraz wszystkich tych panów. Niewiele jednak mogła mu przyrzec. Mniej teraz właśnie, gdy niejedna rzecz zależała od Zenona.

— Spróbuję — powiedziała — spróbuję. — Zobaczyła siebie jego oczami. Były wrogie i nieufne. Ich stosunek zmienił się teraz, gdy tam pod podłogą nie było już nikogo.

Chąśba odszedł, zanim wrócił Zenon. Elżbieta wybiegła do przedpokoju. Dotąd jeszcze po paru godzinach rozstania witali się jak kochankowie. Żyła w niepokoju, który z niego szedł i wokół niego się oplatał. A tylko przy nim mogła o niepokoju tym zapomnieć.

— Czekałaś, tęskniłaś? — upewniał się, żądając, by odpowiadała mu słowami. — Kochasz?

Mówiła, czego chciał. Od tych słów, powiedzianych jeszcze raz, gorąco przenikało ich ciała. Chwytała oddech, wyłamując się z jego objęć.

— Mama już zeszła do jadalni. Przyjdziesz zaraz?

Wieczór, cisza, dom, lampa nisko płonąca nad stołem, rodzina. Bezpieczeństwo i szczęście. Inne wszystko wydawało się na chwilę mgliste i złudne, nierzeczywiste.

Przy kolacji Zenon prędko i żywo mówił. Przypomniał Elżbiecie, że w sobotę jadą do Chązebnej, pytał, czy już przyszło krótkie futro do polowania. Odpowiedziała, że tak, i pobiegła na górę, by się w nie ubrać i Zenonowi pokazać. Było brązowe i lśniące.

Oglądał je uważnie z bliska i z daleka. — Jesteś w nim śliczna — powiedział.

— I ty naprawdę będziesz polował?

Zenon się śmiał.

— Co mam robić. Będę.

A pani Żancia powiedziała:

— Każdy Ziembiewicz jest urodzonym myśliwym.