Loreva
Loreva

Utwór 12 z 13

Prolog

Chmurny ranek był w niedzielę;  
Ponad polem mgła się ściele;  
Na mogile w pośród pola 
Coś się chysta1 jak topola.  
To niewiasty postać blada 
Coś do łona ciśnie rada,  
Coś z rannymi mgłami gada. 
«Mgły wy gęste, mgły jutrzniane,  
W srebrnych iskrach rozsypane!  
Czemużeście mnie życzliwie 
Nie pogrzebły2 na tej niwie?  
Czemu, widząc los nieczuły,  
Biednych piersi nie zatruły?  
O, pogrzebcie mnie w mogile.  
O nie!... jeszcze... jeszcze chwilę...  
Tylko skryjcie mnie głęboko,  
Gdzie nie dojrzy ludzkie oko.  
Jam nie jedna na tym świecie,  
Ojca, matkę mamże przecie,  
Mam i braci... jest rodzina,  
Mam pieszczotkę... och, mam syna!  
Ale jego główkę młodą 
Nie polano chrzestną wodą.  
O mój synu!... o nadziejo!  
Niech ci główki nie poleją,  
Ja bez chrztu zostawić wolę,  
Niż cię ochrzcić na niedolę.  
Cudzy ochrzczą cię kumowie3,  
Ale żaden się nie dowie,  
Kto ty jesteś... jak ci miano...  
Mnie bogatą nazywano...  
Nie przeklinaj mnie, dziecino!  
Moje modły w niebo płyną,  
Wysłuchają modłów w niebie 
I otoczą szczęściem ciebie». 
I rwąc piersi w takie słowa,  
Za najgęstszą mgłę się chowa,  
I zachodzi4 się boleśnie,  
I o wdowie śpiewa pieśnię5:  
Jak ta wdowa nad Dunajem,  
Staroświeckim obyczajem,  
Żwir na oczy synów sypie 
I zawodzi pieśń na stypie: 
«Och, tam w polu mogiła,  
Och, tam wdowa chodziła.  
Zamiast polną rwać rutę,  
Rwała zielska zatrute.  
Nie skutkowały ziela,  
Bóg dwóch synów udziela.  
W kitajkę6 je obwiła 
I za Dunaj posyła. —  
«Och Dunaju, ty rzeko!  
Nieś me dzieci daleko.  
Niech pobawią się mali 
Pięknem cackiem twej fali.  
A ty, piasku i trawko,  
Bądźcie dla nich zabawką.  
Piasek bawi... pobawi...  
I kołyskę im sprawi;  
Nad kołyską — opona7 
Będzie trawa zielona».  
  1. chystać (daw.) — huśtać; kołysać. [przypis edytorski] ↩
  2. pogrzebły — dziś popr.: pogrzebały. [przypis edytorski] ↩
  3. kum (daw.) — ojciec chrzestny w stosunku do matki chrzestnej i rodziców dziecka albo ojciec dziecka w stosunku do rodziców chrzestnych; pot.: dobry znajomy, sąsiad. [przypis edytorski] ↩
  4. zachodzić się (daw.) — zapamiętywać się w wyrażaniu emocji, zanosić się czymś, np. płaczem. [przypis edytorski] ↩
  5. pieśnię — dziś popr. forma B. lp: pieśń. [przypis edytorski] ↩
  6. kitajka — chustka jedwabna, pierwotnie chińska, skąd nazwa (daw. Kitaj to Chiny). [przypis edytorski] ↩
  7. opona (daw.) — zasłona. [przypis edytorski] ↩
Źródło i licencja

Domena publiczna · Taras Szewczenko

Źródło: Wolne Lektury

Szczegóły techniczne

Komponent: base-text

znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Najemnica · Fundacja Wolne Lektury; https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/szewczenko-kobziarz-najemnica/

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: LAL-1.3

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: editorial

Domena publiczna · Władysław Syrokomla

Źródło: Wolne Lektury

Szczegóły techniczne

Komponent: translation

znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Adaptacje komponentów Share-Alike muszą zostać udostępnione na tych samych warunkach.

Zgłoś błąd tłumaczenia

Przypis