Rozdział 22 z 25

Pieśń XXII

Rozumie mój, prózno sie masz2 frasować:
Co zginęło, trudno tego wetować3;
Póki czas był, póki szczęście służyło,
Czegoś żądał, o wszystko łacno4 było.

Teraz widzisz, że nam niebo nie sprzyja:
W czym sie kochasz, to cię daleko mija.
Cóż temu rzec? I szkoda głowy psować5;
Lepiej sie nam na lepsze czasy chować.

A nie mniemaj, byś sam był w tej niewoli:
Nalazłby sie, kogo to nie mniej boli;
Jeno ludzie snadniej6 zakryć umieją,
Acz nie z serca, z wierzchu sie przedsię śmieją.

Mnie, smutnego, ten dowcip7 nie ratuje,
Wyda mię twarz, gdy sie serce źle czuje.
Wszakoż widzę, że sie prózno frasować:
Co zginęło, trudno tego wetować.

W przypisach gwiazdką oznaczono wyrazy, które są używane do dziś, ale których znaczenie w Pieśniach jest odmienne od znaczenia obecnego. [przypis edytorski] ↩
prózno (...) masz — nie powinieneś. [przypis redakcyjny] ↩
wetować (starop. czas. łączy się z D.: czego?) — odzyskać (z B.: co?). [przypis redakcyjny] ↩
łacno (starop.) — łatwo. [przypis redakcyjny] ↩
szkoda głowy psować (starop.) — szkoda zawracać sobie tym głowę. [przypis redakcyjny] ↩
snadnie (starop.) — łatwo. [przypis redakcyjny] ↩
dowcip (starop.) — tu: być może chodzi o sprytne ukrywanie uczuć (dowcip jako fortel, zdolność kombinowania, pomysłowość). [przypis redakcyjny] ↩