Rozdział 23 z 25

Pieśń XXIII

Nieźle czasem zamilczeć, co człowieka boli,
By nie znał nieprzyjaciel, że cię ma po woli3;
Ale to nade wszystko za raz4 odżałować,
A niewdzięcznemu panu tudzież podziękować.

Cierpiałem ja tak wiele, że mię wstyd powiadać,
A mógłby mi bezpiecznie każdy głupstwo zadać5,
Żem sie dał za nos wodzić czas tak barzo długi,
Bacząc6, że w małej wadze były me posługi.

Chciałem złość jakokolwiek wytrwać uprzejmością,
A zwyciężyć niewdzięczność swoją statecznością7;
Ale moja uprzejmość i statek był prózny,
A jej niebaczny8 umysł zawżdy memu rózny.

Bóg was żegnaj, niewdzięczne i nieludzkie wrota,
Świadome9 mych częstych dróg i mego kłopota;
Bodaj tu pajęczyna i pleśń na was padła,
A te niewierne zamki rdza plugawa zjadła!

Ks. 1, Pieśń XXIII — kolejna pieśń o oczekiwaniu u drzwi ukochanej (zob. Ks.1, Pieśń XXI) oparta na motywach z poezji Katulla i elegików rzymskich. [przypis redakcyjny] ↩
W przypisach gwiazdką oznaczono wyrazy, które są używane do dziś, ale których znaczenie w Pieśniach jest odmienne od znaczenia obecnego. [przypis edytorski] ↩
mieć po woli (starop.) — mieć w swojej mocy. [przypis redakcyjny] ↩
za raz (starop.) — za jednym razem. [przypis redakcyjny] ↩
bezpiecznie (...) głupstwo zadać — bez obawy, że się pomyli, zarzucić głupotę. [przypis redakcyjny] ↩
bacząc (forma starop.) — chociaż zauważyłem. [przypis redakcyjny] ↩
stateczność (a. statek*) — wierność, stałość. [przypis redakcyjny] ↩
niebaczny (starop.) — niewdzięczny. [przypis redakcyjny] ↩
świadomy (starop.) — będący świadkiem. [przypis redakcyjny] ↩