Loreva
Loreva

Utwór 1 z 12

Strój

Miała w sadzie strój bogaty, 
Malowany w różne światy, 
Że gdy w nim się zapodziała, 
Nie wędrując — wędrowała. 
Strój koloru murawego1, 
A odcienia złocistego — 
Murawego — dla murawy, 
Złocistego — dla zabawy. 
Zbiegło się na te dziwy aż stu płanetników2, 
Otoczyli ją kołem, nie szczędząc okrzyków. 
Podawali ją sobie z rąk do rąk, jak czarę3: 
«Pójmy duszę tym miodem, co ma oczy kare4!» 
Podawali ją sobie z ust do ust na zmiany: 
«Słodko wargą potłoczyć taki krzew różany!» 
Porywali ją naraz w stu pieszczot zawieję: 
«Dziej się w tobie to samo, co i w nas się dzieje!» 
Dwojgiem piersi ust głodnych karmiła secinę5: 
«Nikt tak słodko nie ginął, jak ja teraz ginę!» 
Szła pieszczota koleją, dreszcz z dreszczem się mijał, 
Nim jeden wypił do dna — już drugi nadpijał. 
Kto oddawał — dech chwytał, a kto brał — dech tracił, 
A kto czekał za długo — rozumem przypłacił! 
Sad oszalał i stał się nieznany nikomu, 
Gdy ona, jeszcze mdlejąc, wróciła do domu. 
Miała w oczach ich zamęt, w piersi — ich oddechy, 
I płonęła na twarzy od cudzej uciechy! 
«Jakiż wicher warkocze w świat ci rozwieruszył6?» 
«Ach, to strzelec — postrzelec w polu mnie ogłuszył!» 
«Co za dreszcz twoim ciałem tak żarliwie miota?» 
«Śniła mi się w śródlesiu burza i pieszczota!» 
Mać7 ją, płacząc, wyklęła — ojciec precz wyrzucił, 
Siostra łokciem skarciła, a brat się odwrócił. 
A kochanek za progiem z pierścieni ograbił, 
I nie było nikogo, kto by jej nie zabił. 
I nie było nikogo, kto by nie był dumny, 
Że ją przeżył, gdy poszła wraz z hańbą do trumny. 
Tylko Bóg jej nie zdradził i ślepo w nią wierzył, 
I przez łzy się uśmiechał, że ją w niebie przeżył. 
«Ty musisz dla mnie polec na śmierci wezgłowiu8, 
A ja muszę dla ciebie trwać na pogotowiu! 
Ty pójdziesz tą doliną, gdzie ustaje łkanie, 
A ja pójdę tą górą na twoje spotkanie. 
Ty opatrzysz me rany, ja twych pieszczot ciernie, 
I będziem9 odtąd w siebie wierzyli bezmiernie!» 
Miała w trumnie strój bogaty, 
Malowany w różne światy, 
Że gdy w nim się zapodziała, 
Nie wędrując — wędrowała. 
Strój koloru murawego, 
A odcienia złocistego, 
Murawego — dla murawy, 
Złocistego — dla zabawy. 
  1. murawy — odcień zielony, zbliżony do koloru trawy. [przypis edytorski] ↩
  2. płanetnik — w wierzeniach słowiańskich, na poły demoniczna istota uosabiająca zjawiska atmosferyczne, kierująca chmurami i zsyłająca burze, ulewy czy grad; płanetnikami (inaczej też: chmurnikami, obłocznikami) miały zostawać dusze zmarłych nagłą śmiercią i samobójców (szczególnie wisielców i topielców). [przypis edytorski] ↩
  3. czara — owalne płytkie naczynie służące do picia win i miodów pitnych. [przypis edytorski] ↩
  4. kary — czarny. [przypis edytorski] ↩
  5. secina (daw.) — setka. [przypis edytorski] ↩
  6. rozwieruszyć (neol.) — rozwichrzyć, potargać. [przypis edytorski] ↩
  7. mać (daw.) — matka. [przypis edytorski] ↩
  8. wezgłowie — część łóżka, gdzie kładzie się głowę. [przypis edytorski] ↩
  9. będziem (gw.) — będziemy. [przypis edytorski] ↩
Źródło i licencja

Domena publiczna · Bolesław Leśmian

Źródło: Wolne Lektury

Szczegóły techniczne

Komponent: base-text

znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Łąka (tom) · Fundacja Wolne Lektury; https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/lesmian-laka-tom/

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: LAL-1.3

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: editorial

Adaptacje komponentów Share-Alike muszą zostać udostępnione na tych samych warunkach.

Zgłoś błąd tłumaczenia

Przypis