Loreva
Loreva

Utwór 3 z 21

Dzień pierwszy wiosny

Zawiośniało wiele mało, 
Słonko w górę pnie się, 
Po spadlinie woda płynie, 
Taje śnieg na strzesie1. 
Z brzaskiem dzionka pieśń skowronka 
Rozwesela ludzi — 
Och! na gody do swobody 
Bóg przyrodę budzi! 
Kmieć wesoły, na swe woły 
Jarzmo2 naporządza; 
W każdym łonie ogniem płonie 
Jakaś nowa żądza. 
Smutny stoję!... Serce moje, 
Przecz3 nie bijesz głośniéj? 
Czyż się w tobie, jakby w grobie, 
Nigdy nie zawiośni? 
Wspomnieć miło, co to było 
Onegdajszej wiosny! 
Człek był inny, tak dziecinny, 
Pusty, tak radosny! 
Tak śpiewaniem, tak kochaniem 
Wszystkie czucia brzmiały, 
Że w ramiona, że do łona 
Tuliłby świat cały! 
Toż z zapałem wzrok mój słałem 
W siedziby aniołów; 
Dziś się głowa w dłonie chowa, 
Ciężka jakby ołów. 
Toż piosneczka skowroneczka 
Szczęściem pierś zaludni; 
Dziś szeleści smutne wieści 
Jak w bezwodnej studni. 
Toż szalony, na przegony4 
Z wiatrami biegałem; 
Dziś się sunę, jakbym trunę5 
Wiódł z ojcowskiem ciałem. 
Prawda, zima srogo trzyma 
Aż — od Listopada; 
Ziemia cała skamieniała, 
Jak trup sina, blada. 
Lecz... czyż przecie wszystko w świecie 
Mróz tak ścina, suszy, 
Że wyniszcza nawet zgliszcza 
Świętych uczuć duszy? ... 
Cudów dzieło!... Coś mignęło, 
Jakieś ptaszę wieszcze: 
„To nie cuda, to ułuda, 
To nie wiosna jeszcze! 
To nie ona upragniona 
„Liczko swe odsłania: 
To przedwieśnie6 — ona wskrześnie 
W sam dzień zmartwychwstania!” 
Dni pustoty, śnie mój złoty, 
Więc mi powrócicie, 
Gdy w naturze przejdą burze 
Wskrześnie nowe życie? 
Więc mi wróci dawne czucie, 
Co pogardza znoje, 
Dawna wiara, rzewność stara 
I kochanie moje? 
I myśl łódka, wesolutka 
Wyrwie się mieliźnie, 
Z objęć burzy się wynurzy 
Falom się wyśliźnie?! 
Wolaż Boża! — u podnoża 
Twego, o Jehowo! 
Smutną moję gęśl nastroję 
Na piosenkę nową. 
I rozgłośnie młodej wiośnie 
Piosnka ma wybuja, 
Z ludźmi społy7 i z anioły, 
Pod takt: Alleluja! 
  1. na strzesie — dziś popr. forma Msc.lp: na strzesze. [przypis edytorski] ↩
  2. jarzmo — uprząż do orki. [przypis edytorski] ↩
  3. przecz (daw.) — dlaczego. [przypis edytorski] ↩
  4. na przegony — na wyścigi. [przypis edytorski] ↩
  5. truna — dziś: trumna. [przypis edytorski] ↩
  6. przedwieśnie — dziś popr.: przedwiośnie. [przypis edytorski] ↩
  7. społy (daw.) — wspólnie. [przypis edytorski] ↩
Źródło i licencja

Domena publiczna · Wincenty Korotyński

Źródło: Wolne Lektury

Szczegóły techniczne

Komponent: base-text

znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Czem chata bogata, tem rada · Okładka na podstawie: Eric Huybrechts@Flickr, CC BY-SA 2.0

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: CC-BY-SA-2.0

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: cover

Czem chata bogata, tem rada · Fundacja Wolne Lektury; https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/korotynski-czem-chata-bogata-tem-rada/

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: LAL-1.3

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: editorial

Adaptacje komponentów Share-Alike muszą zostać udostępnione na tych samych warunkach.

Zgłoś błąd tłumaczenia

Przypis