Utwór 12 z 24

[Lecz jakże próżne są wszystkie nadzieje!...]

Lonely my heart and rugged was my way
Yet often pluck’d I as I past along
The wild and simple flower of poesy.

Soathey.

Lecz jakże próżne są wszystkie nadzieje!
A czas okrutny, nie długo nam sprzyja,
I wiosna życia, i szczęście nas mija,
Gdy ostra burza słabą łódź zachwieje!

Słońce gorąco w obłoki się wzbija,
Tknięty płomieniem, kwiat smutnie więdnieje;
Młodzieniec stoi, patrzy, drży, truchleje,
Gdy tak odmiennie świat mu się rozwija!

Ostatnia nadzieja siły jego krzepi;
Choć łzy przelewa, choć jęczy głęboko,
W przyszłość niepewną błędne rzuca oko;

Ach! może kiedyś będzie sercu lepiej;
Może się rozpacz w czułą radość zmieni,
Może się życia młodość zazieleni!

Źródło i licencja

Domena publiczna · Karol Bołoz Antoniewicz

Źródło: Wolne Lektury

Szczegóły techniczne

Komponent: base-text

znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Sonety · Fundacja Wolne Lektury; https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/antoniewicz-sonety/

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: LAL-1.3

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: editorial

Adaptacje komponentów Share-Alike muszą zostać udostępnione na tych samych warunkach.