Utwór 13 z 24

[Lecz próżna nadzieja, i martwe życzenia...]

Ah that thus my lot
Might be with peace and solitude assign’d
Where I might from some little quiet lot
Sigh for the crimes and miseries of mankind

Southey.

Lecz próżna nadzieja, i martwe życzenia;
Ach! życia wiosna nigdy nie powróci,
Czas chybki1, własną falę nie odwróci;
Lecz inny promień rozrzedzi te cienia;

Gdy pierwsze życia spełzną omamienia,
Burza spokojne zwierciadła zakłóci;
Młodzieniec z wiru kiedy się ocuci;
Postać się świata dla niego odmienia!

Blask, co go w życia młodości otoczył,
Przed okiem męża blednieje i znika;
W prawdziwym świetle, kiedy świat zoczył2.

Słodsze uczucia w sercu swym zamyka;
— — — — — — — — — — —
— — — — — — — — — — —

chybki (daw.) — szybki i zwinny. [przypis edytorski] ↩
zoczyć — zobaczyć coś. [przypis edytorski] ↩

Źródło i licencja

Domena publiczna · Karol Bołoz Antoniewicz

Źródło: Wolne Lektury

Szczegóły techniczne

Komponent: base-text

znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Sonety · Fundacja Wolne Lektury; https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/antoniewicz-sonety/

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: LAL-1.3

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: editorial

Adaptacje komponentów Share-Alike muszą zostać udostępnione na tych samych warunkach.