Utwór 14 z 24

[Gdzie bluszcz po zimnym grobie się wije...]

Gdzie bluszcz po zimnym grobie się wije,
Starzec nad grobem duma już zgrzybiały;
W myśli przerzuca przeciąg życia cały;
W przeszłości tylko i czuje, i żyje!

Lecz zegar śmierci niebawem wybije,
Geniusz się smutno unosi nad skały;
Temu za życia świat jeszcze za mały,
Co go po śmierci ziemi garść pokryje;

Życie jak płomyk, co się w chmurach mignie,
My nie widzimy, jak czas chybko leci,
I krew pomału w naszych żyłach stygnie,

Słońce witamy dzisiaj, jeszcze dzieci —
Lecz gdy się jutro z oceanu dźwignie,
Ach, może zimny grób tylko oświeci!

Źródło i licencja

Domena publiczna · Karol Bołoz Antoniewicz

Źródło: Wolne Lektury

Szczegóły techniczne

Komponent: base-text

znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Sonety · Fundacja Wolne Lektury; https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/antoniewicz-sonety/

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: LAL-1.3

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: editorial

Adaptacje komponentów Share-Alike muszą zostać udostępnione na tych samych warunkach.