AKT I

No!

Ty... no...

Proszę nie przewracać...

Niech Kulesza się ustąpi2.

Nie przewracać!

Tu była farbka do bielizny, gdzie jest?

A mnie co do tego?

Tu była farbka. Gdzie jest?

Niech mnie Żelazna da spokój — ja muszę się uczyć.

A ja muszę prać. Moje pranie więcej warte jak Kuleszy nauka, bo za pranie płacą, a za naukę Kuleszy pies grosza nie da. Dzie3 farbka?

Proszę stąd iść!

A! A! to co? Kto tu pani? ja, czy Kulesza? Kto to na stancji4 — ja, czy Kulesza? Kto komu winien za trzy miesiące? ja, czy Kulesza? co? co? Kulesza milczy. A no... a no... teraz trza pyska nie rozwierać, jak się na to nie ma i Bogu dziękować, że jeszcze trzymam, bo inna dawno by porządek zrobiła.

Sie zapłaci.

Spodziewam się. Ukrzywdzić się nie dam, ja ciężko pracuję.

Już ciemno!

Dopiero trzecia.

To cóż, ale tu ciemno!

To trzeba się do pałacu wynieść i elektrykę sę fundnąć5.

Siawus.

Kujesz Demostenesa6?

Ta przestań7, idziesz?

Szkoda.

Ciężko, nie idzie — cholera, jakby kto zaciągnął tuman8.

Już wszyscy poszli.

A... nie ma?

Nie.

Ja tu dla niej coś przyniósł9.

Dawaj!

Nie, ja sam. zagląda A twojej wiedźmy nie ma?

Tak! Do kobiet tylko z kijem Nietschego10 albo... z kwiatami... Mówię ci to z doświadczenia. Zapamiętaj to sobie Kulo!

Idź, mnie to nie w głowie.

Ale... jak nie teraz, to później; zawsze cię to napadnie.

Nie będę miał czasu.

Na to czasu nie trzeba.

Właśnie11.

Naturalnie. Jesteś młody, to nie potrzebujesz się długo wysługiwać12. Raz, dwa, kobieta wpada ci w objęcia.

Wielkie szczęście.

No, nie jest to główny czynnik życia — ale konieczny. siada na stole i zapala papierosa Chcesz?

Dobrze.

Wiesz, ja przecie nie mogę uwierzyć, żebyś tak był blisko niej i tak... nic... tego.

Tobie tylko świństwa w głowie.

Wcale nie świństwa, bo musisz przyznać, że ta Stefka to szampańska dziewczyna.

Ja mam inne zapatrywania w tym względzie.

No... wiem... wiem, nie potrzebujesz mi imponować, każden13 z nas uznaje w kobiecie człowieka, e!... po jakiemu ty palisz — zaciągaj się... słyszysz?

Daj mi spokój.

Najlepiej — jak nie umiesz palić, to nie pal... po chwili Ona pali?

Kto?

Maliczewska.

E!

Widziałem raz — wychodziła z próby, ktoś, jakiś chórzysta czy co, palił, ona mu wyrwała z ust papierosa i sama paliła.

Dla hecy. A zresztą, niech ją diabli, masz tu twoje polskie... podaje mu kilka kartek Na14... przepisz sobie, tylko byków nie rób.

Tu jest dwadzieścia centów.

Słuchaj ty? A reszta? Jeszcześ mi winien za poprzednie czterdzieści centów.

Kula, nie szalej! Kupiłem kwiatów dla niej!

Lepiej było dać jej gotówką.

Tyś oszalał? Jej? Artystce?

Taka ona artystka, jak ja doktor filozofii. No, niech cię diabli...

Ja mam swoje zapatrywania na kobiety. Powinno się nie zdzierać poezji. Ja nawet napisałem do niej wiersze. O tam... na tej karteczce w środku bukietu.

O, o!

Tak, tak, brachu, Sienkiewicz! Sienkiewicz!

Może ona nie czytała?

Nie czytała? Ona wszystko już pożarła, całą bibułę — ona ciągle czyta. Bez wyboru. Chciałem to jakoś pokierować, ale diabła tam.

Taka inteligentna?

Nie inteligentna, ale oczytana. A zresztą nie piłuj mnie nią. Ja mam już tego powyżej uszu.

Kiedy wróci?

Nie wiem.

Nie jesteś uprzejmy.

Jak byś miał dziury w butach, dziury w portkach, dziury w mózgu, jak by ci było niewesoło i ciężko, to byś także nie był uprzejmy.

Ja bym cię, Kula, do siebie zaprosił, jak Boga kocham i wszystko ci dał, ale moi starzy to taka para Dulskich15, że aż w nosie kręci.

Ja wiem, tyś dobry w gruncie rzeczy, ale twoje środowisko — bagno!

No — a ja romantyk.

Diabła tam! Pozujesz na romantyka. Szczerości ani grdynia16. No... idź już...

Zostawię dla niej papierosów.

Także coś. Idź już.

Aha! Tu masz! Etykę.

Kiedy oddać?

Weź całkiem. Nie krępuj się. Ja i tak bym spuścił.

Nie lubię wizytów17.

Siawus Edek!

Proszę po papierach, bo podłoga świeżo umyta.

Nikt by się tego nie domyślił.

Wymawiam sobie18 wizyty, i żeby mi przez okno nie wpuszczać. Bo to jakby do jakiej nory złodziejskiej, a nie chrześcijańskiego domu.

Nie żadne wizyty, tylko kolega.

Nie chcę. Jak ma się przyjmować kolegów, to pałac se wynająć.

Skończyło się!

A jakże.

No, a gdzie ona?

Terkocze19 ze swoimi. Mówiła, żeby mleko było gorące.

Właśnie, pieniądze się rodzą.

I tak się pali.

No to co?

Nie pada tam?

Nie jeszcze.

Dałby Bóg; będzie deszczówka na kolory.

I śnieg może.

No, to już nie!

Zima idzie.

Niech się skręci po drodze.

E, co tam pani — ale ja.

A jakże! ja, właśnie.

Zemgliło mnie. pije wodę Znów dostała cukierki i za dużo se podjadłam.

Cukierki!

A no, taki teraz widać zwyczaj! spogląda na chleb Czyj to chleb?

Daleko by zajechała z tymi cukierkami.

Czyj to chleb?

A no... tego...

Tak sobie... ot...

Ta my z jednej wsi.

O! Jakże to?

A no z Biedoty. śmieje się gorzko To jest jedna taka wieś, gdzie się takie rodzą. Idę! jeszcze trza przynieść. Nie dała psia krew od razu wszystkiego zabrać, żeby się jej kiecki nie pogniotły. Ach! niech ją!... miarkuje się20 A niech pani Żelazna nic jej nie mówi.

Niby co?

Że ja... trochę...

Ja chrześcijanka, plotków21 nie robię.

Co za diabeł?

Niech będzie pochwalony!

Na wieki wieków!

Czy tu mieszka praczka?

To ja, do usług wielmożnej pani.

Dobrze, dobrze... cóż tu tak ciemno?

I duszno.

Wiadomo... w pralni... wiadomo... zaraz zapalę.

Tak. Bo to my chcemy się porozumieć co do koronek... nie wiem, czy pani też umie prać koronki?

W lot... w lot...

A gipiury22?

W lot... w lot...

C’est ici, oui, oui...23

O, o! A to czyje?

To... zaraz.

Proszę na dwór — ja tu mam interesa24.

Czy to synek pani?

Gdzie zaś... to sierota... przygarnęłam... przytuliłam za swego26...

To pięknie, to bardzo pięknie...

To obowiązek chrześcijański, proszę wielmożnej pani. Ta matką jestem mu rodzoną. Co robić?! Może wielmożne panie siądą...

Dziękujemy! Trochę tu ciasno u pani!

Niech pani mecenasowa wprost...

Pst... nie zdradzić... Tu jeszcze ktoś sypia...

A! to już lokatorka... Panna Maliczewska.

Zdaje mi się, ona z teatru?

Tak, ale to takie dopiero coś nie coś, bo to młode jeszcze.

A ona co? sierota?

Ta... zdaje się... nie wiem...

Dużo wam płaci?

Ta... różnie...

Ale... przecie...

Dwadzieścia guldeny27... z wiktem28... a jakże...

A... więc ma mieszkanie i wikt? do Hiszowskiej No... więc tu wszystko w porządku...

Zapiszę do sprawozdania...

„U Stefanii Maliczewskiej statystki teatralnej znaleziono mieszkanie odpowiednie, wikt i... a!”

Moja pani, bo my tu właściwie w najlepszym celu... My jesteśmy delegatki towarzystwa podnoszenia kobiet...

Wielmożne panie mają pozwolenie z policji?

Nie, ale sumienie nam wydaje pozwolenie! My spisujemy i dowiadujemy się, z czego jaka dziewczyna żyje... no... Zresztą chodzi o to... Czy panna Maliczewska dobrze się prowadzi?

Ta29 ja się nią opiekuję.

Właśnie, właśnie i to bardzo, bardzo dobrze... Ale zawsze...

Tak czy nie...

Nie! po chwili Ja, proszę wielmożnych pań, jestem gdowa30, chrześcijańska gdowa i nigdy bym czegoś takiego pod dachem nie trzymała.

To bardzo piękne...

Więc pani ręczy za prowadzenie się panny Maliczewskiej.

A, na co to? Ja ręczyć nie ręczę. Tylo31 mówię, że niby teraz...

No, mniejsza... do Hiszowskiej: Niech pani napisze: „Panna Maliczewska zastaje pod opieką zacnej kobiety...” do Żelaznej: Nazwisko... bo zapomniałam...

Anna Żelazna.

Anny Żelaznej! Tak! Możemy dodać, że panna Maliczewska nie okazuje skłonności do upadku...

Do czego, proszę wielmożnej pani?

Do upadku... To... taka przenośnia. To potrzebne do aktów towarzystwa.

Co tu tak pachnie?

Gdzie?

A! To ten chleb! To czarny chleb... J’en rafolle32... już dawno nie jadłam.

Może wielmożne panie pozwolą?

Ależ...

Nie trzeba odmawiać.

Doskonały!

Jakie z pani dziecko! śmieją się Reasumując, panna Maliczewska jest uczciwa, porządna dziewczynka i ma byt zabezpieczony!

No, to my nie mamy tu co robić.

Naturalnie. Skoro jeszcze nie...

Tak, skoro jeszcze nie... patrzy w książeczkę Mamy teraz być gdzie? Zaraz... u tej, co ma kamienicę na rogu Piasecznej.

To będzie cięższy orzech do zgryzienia. Nie chwyta... nie chwyta... Mówię jej, tłumaczę, cóż? Ona odpowiada, iż jej tak dobrze... z tą kamienicą... i... że jej tak dobrze z kamienicą.

Straszne! Straszne! O! patrzy na zegarek Już późno, chodźmy! Nasi mężowie się niecierpliwią!

A mój się domyśli, to byłoby najgorsze.

Zawsze przeciwny?

Strasznie.

Trzeba mu wytłumaczyć, że to jest obowiązek po prostu.

Ale on ma swoje zasady. On po prostu nie może pojąć czegoś takiego i lęka się, ażebym ja nie przeszła mimo33 takich kobiet. On mówi, że to ściera puch...

E! To przesada! Więc... z panną Maliczewską skończyłyśmy...

Chyba że...

Ach! Broń Boże! Zresztą po co? Ma wszystko... chyba przez moral insanity34.

Toteż35 to... właśnie... to...

Jedno tylko... tak to wszystko w jednym pokoju. Moja pani Żelazna, tu jest jedna izba?

Jedna... I tak co to kosztuje... to...

Więc i ten młody człowiek także tutaj?

Jaki młody człowiek?

No... sierotka...

A, Kulesza! A no tak!

To jakoś...

Zaraz to zaaranżerujemy36. Tu jest parawanik. Trochę podarty... To my tu przyślemy wollatlasu37 parę metrów...

Tak, wollatlas! Nieprzezroczysty...

I pani Żelazna będzie łaskawa kazać obić parawanik i pilnować... żeby zawsze... tego...

Dobrze, dobrze.

No, zostańcie z Bogiem pani Żelazna — dziękujemy za chlebuś.

A pannę Maliczewską opiece polecamy.

Jak matka... jak matka... kłania się Całuję rączki... niech Pan Bóg prowadzi. odprowadza w ukłonach obie panie i gdy wyjdą, mruczy do siebie przez zęby: Bodajście karki skręciły! idzie do okna, uchyla i woła: Można przyjść!

Która też to godzina? krzyczy: Która godzina?

Nie wiem.

Nie tu! Nie tu! Nie wolno mi chlewa z izby robić.

A cóż to, wielkanocne święta czy co, że takie czystości?

Co jest, to jest... nie wolno... Do sieni.

Moja siostra płaci, to mnie wolno.

Płaci za wikt i za spanie, ale nie za brudzenie podłogi.

To musi kosztować!

A musi!... Proszę postawić...

O wa! Jakbym to ja nie umiała z takim pudełkiem się obejść.

Tu są cukierki.

Dobrze! Zostaw! A psia krew! A psia krew.

Dałaby Stefka parę szóstek.

Właśnie. Z czego? Gryźnij się.

Dałaby Stefka parę szóstek!

Ta idź do cholery... jak mówię, że nie mam, to nie mam... kładzie się na łóżko Tom38 zharowana!

To ja pójdę.

A nie spóźnij się o siódmej po rzeczy!

Znowu dziś Stefka gra?

No — ta przecież opera wieczór.

Ta musieli po południu zapłacić.

Rozenthalowa czekała i wzięła ratę. A zresztą co u diabła, nie mam!

Podwieczorek!

Zaraz, tylko odsapnę.

Dolałam trochę kawy.

Jaj!39 A to co się stało!

No tak, trochę... panna Stefka o której idzie do teatru?

O siódmej.

A teraz?

Wpół do szóstej.

No...

Co?

Nic... nic...

Już odsapnęłam. biegnie do Edka, zasłania mu oczy Siawus!

Ta daj mi pokój!

Ta joj! Nie ugryzę cię, diable nietykalny! patrzy na chleb Cóż się ten twój chleb tak skurczył? kraje sobie kawałek i je Może chcesz cukierków?

Na masz! Spożywaj! To są owoce mojej hańby! zaśmiewa się A wiecie co, że mnie pedały40 dziś bolą.

Bo się panna Stefka zapracowuje.

Co się pani Żelazna taka słodka dziś zrobiła?!

Ja taka zawsze.

Właśnie!

To nie ten chleb co zawsze.

Bo to komyśniak41, kupuję teraz od żołnierzy, to dłużej potrwa42.

I więcej napcha. Cóż dziś spietrasił43. Dużo?

Trzy.

A na celujący miałeś?

Jedno, ale mi nie zapłacił. Jeszcze dwa mam na bardzo dobry i dostateczny.

A o czym dziś?

Wściec się. Trza opisać boleść ojca zadżumionych44.

Nie gadaj!

Jak Boga kocham! Takie ci Kakuś daje tematy.

I ty trzy razy takeś bolał ojcowsko?

Cztery. Na obstalunek45 trzy, a dla siebie czwarty.

Ty za mało bierzesz.

Nie dadzą... No... usuń się... Jeszcze Demostenesa połknę...

Ty, co to jest Spinoza46?

Filozof.

Żyd — bo Baruch.

Żyd.

Co on zrobił?

Fi-lo-zof! Skąd ci przyszło?

To Osterlo — ta z chórów dostała dziś taką rolę. My bardzo się naradzały, co to. Żadna nie wiedziała. Ty mi napisz na kartce co to — to ja im powiem. Dobrze? Ja ci dam cukierków. Ta Osterlo ma szczęście. Ona mówiła, że to przez to, że ona ma proste nogi do trykot47, to jej dali. Ale to nieprawda, bo ja mam jeszcze prościejsze48... Tylko ona ma kochanka, co jest z dyrektorem na ty i przez to ma protegę49. Ach, psia kość słoniowa, żeby mi znaleźć kogo, co by był z dyrektorem na ty! przewala się po stole Żeby mi to znaleźć!

Uważaj, co robisz!

Żeby mi jedną rolę dali, to by się przekonali, że mam talent... Żeby jedną rolę... podnosi nogę. patrzy z uwagą na bucik O!... Byłabym wtedy bogata! Co dzień bym piła kawę, jeździła na gumach50 i tobie bym dała dużo monety — pedam51 ci, byłoby no! ogląda bucik A to... a to... nagle Masz tekturę?

Weź jaką okładkę. Ja zawsze okładkami zeluję52 — grube...

Dziś gram damę, to muszę mieć swoje buciki — a klękamy do publiczności. zdejmuje bucik, pakuje tekturę Dawaj atrament. zasmarowuje

Czekaj!

Ta53 co — ta prosto na skarpetkę?

Durnaś! to ciało! — Tam masz kwiaty!

E! niech się wypcha z zielskiem. Dziś mi się już nic nie chce.

Trza mieć odwagę.

Ty Edek to masz zawsze duże słowa w pogotowiu...

Choć to...

Idę na strych.

A idź na złamanie karku.

No... wstawaj, muszę pozbierać papiery.

Uf... jakby mnie kto zbił!

Czy tu mieszka Stefania Maliczewska?

A co pan sobie winszuje54?

Z sądu... mam opisać.

Pan się trudni literaturą?

Zajęcie ruchomości.

Oj! To z sądu!

Sprawa Icka Ejzensztejna. Należność 27 koron, 58 halerzy56... proszę nie utrudniać... idzie do stołu Muszę opisać...

Ano to se pan opisuj!

Co to? Z sądu? Nie pozwolę. To wszystko moje. Panna Maliczewska nie ma nic. Jest u mnie sublokatorką...

Nie wiem nic... proszę nie utrudniać!

Ja przysięgnę. Meble moje, wszystko moje!

No wiecie... no wiecie...

I to moje! I to moje!

Proszę nie wracać przed siódmą, bo ja mam interesa.

Kredens sosnowy.

To mój! Przysięgnę!

Można zrobić reklamację w sądzie. Nie utrudniać.

Proszę położyć, to są narzędzia pracy. bierze trykoty Nie ruszać... narzędzia pracy... nuci Ty... ty... moje marzenie...

Stół sosnowy, kanapa ceratą kryta wypchana trawą... dość, starczy... formalizuje, lepi marki57 Tak.

Pan żonaty?

Nie utrudniać!

I dzieciaty?

Nie utrudniać! Opiekę i odpowiedzialność nad zajętymi ruchomościami zdaje się tejże Stefanii Maliczewskiej, pod grozą odpowiedzialności paragrafu...

Pan ma wprawę.

Żonie moje uszanowanie, dziateczki58 proszę ucałować, a niech pan uważa, bo tam trochę błoto... tańczy przed Żelazną Babciu morowa59, mam opiekę nad twoimi gratami.

To nie zabawne. Mogła panna Stefka tego Żyda zapłacić.

Widać nie mogłam.

To źle, to trzeba mieć.

Ta z czego?

Ja ta nie wiem, ale tak nie można.

Ja sama wiem, że nie można. rzuca się na łóżko Spać chcę! Żelazna! Ma pani trochę spirytusu do maszynki — nie mam czym się dziś ufryzować.

Nie mam.

Co to będzie? Ja ciągle od innych pożyczam.

Ja ta nie wiem.

Pójdę do grajzlerki60 — może mi zborguje61.

No?

Całuję rączki.

Dobrze, już dobrze... no... gdzie?

Wyszła, za chwilę wróci.

Może nie wróci.

Ale... wróci... wróci... Jaki to wielmożny pan niecierpliwy. Może se wielmożny pan przysiądzie.

Dobrze, już dobrze.

A... uprzedzona?

A jakże... a jakże.

Zgodziła się?

Naturalnie.

No, to nie bardzo tam z tą cnotą, skoro tak zaraz...

Ta gdzie zaraz? Ta wielmożny pan nie wie, co to było... Ta aż mglała62... ta aż krzyczała... ale powoli... ta wielmożny pan rozumie... ta panienka to uczciwa dziewczyna... to musi pogrymasować63...

No już dobrze... dobrze...

Ale ona będzie tak z początku udawała, że niby nie wie o niczym. Wielmożny pan rozumie, taka komedia...

Po co to?

I wielmożny pan także tak będzie, że niby nic. To tak żeby nie poznała, że ja tak wielmożnemu panu dobrze życzę. Aż się jej wielmożny pan spodoba... tak za kwadransik!...

No już dobrze, dobrze!

A... co do tego...

Ta to tylko pięćdziesiąt.

Drugie pięćdziesiąt... jutro...

Całuję rączki... całuję rączki!

Coś nie ma.

Przyleci... przyleci... tylko tu do szynku65, w tej kamienicy...

Pije?

Jezus Maria, takie dziewcząteczko! Tylko po spirytusik do kręcenia włosów... Wiadomo... młode, kokietka...

Ile ma lat?

Dziewiętnaście.

Czy tylko pewne?

Najpewniejsze. Wywąchałam metrykę.

Zdaje się, że ktoś idzie.

To samsiad66. A jakby co, to wielmożny pan powie, że przyszedł oglądać kamienicę, bo kupuje.

Najlepiej niech nikt nie przychodzi.

Zarządzę, zarządzę. Jak ona przyjdzie, to zamknę drzwi, sama se przysiądę na dziedzińcu.

Idzie!

Idę do trafiki67.

Pan sobie winszuje?

Nic.

To niewiele.

Z czego się panienka śmieje?

Pan ma dobrą głowę.

Właściwie — co pan tu chce?

Kamienicę kupuję. Oglądam.

Kamienicę? To pan musi być bogaty.

Tak sobie.

Nie ma „tak sobie”. Albo bogaty, albo nie bogaty. Trza porządnie gadać. po chwili Pan żonaty?

Tak.

A dzieciaty?

Tak.

A jakie żona ma imię?

Ewa.

Jak w Dziejach grzechu69.

Gdzie?

E! Pan nie czytał. Pan nie wygląda na takiego, coby książki czytał.

A na co ja wyglądam?

No... w każdym razie na dobry numer. Która godzina?

Wpół do siódmej.

Psia kość słoniowa, nie zdążę.

Co?

A to...

Po cóż sama? Cóż, nie mamy krawcowej?

Ta70 z czego? Tyż!

Co panienka pije?

Podwieczorek i kolację. biegnie do chleba Edkowego, kraje kawałek i rzuca w przechodzie resztę Daumowi Może pan też — komiśniak...

Co?

Pstro...

Proszę!

Pani dziś występuje?

Właśnie! Taki występ! Statystuję... już trzy lata, ale co? Ani protegi71... ani nic... a przecież ja mogłabym grać. nagle zrywa się i idzie do Dauma Pan zna dyrektora?

Znam.

Ale tak: „per-ty”72!

Tak.

Pan nie cygani?

Nie! patrzy na żelazko O! ho!

Co to? Zamknął ktoś...

No... dość tych komedii...

No...

Czego? Co?

Cicho! Cicho!

Dać mi spokój! Precz! Precz!

Jezus! Boli!

Cicho!

Oszalałaś!

Ratujcie! Ludzie! Ratujcie!

Milcz szelmo73!

Jezus Maria! Na dziedzińcu słychać!

Łajdak! Łotr! Łotr!

Cicho, nic się nie stało.

A to ładna historia! A tom się wplątał...

Wielmożny panie, ta ja nie wiedziałam...

Mówiła pani, że uprzedzona... Ładnie uprzedzona!

Wielmożny panie, klnę się na sumienie!

Proszę mi dać się czym obetrzeć... Żelazna daje mu wody, on ściera z rąk krew ruchem Ponckiego Piłata No... temu nie jestem winien. wyjmuje portfel i wyciąga angielski papierek75, zalepia ranę i gubi 10 koron, gdy już ubrany do wyjścia, mówi A teraz oddajcie.

Wielmożny panie! Te wydatki!

Dobrze już, dobrze...

A za szybę, wielmożny panie?

Idźcie do diabła!

Panna Stefka zbiła szybę, proszę, żeby jutro zapłaciła...

Zapłacę!

Szyba lagrowa... Dwie korony...

Zapłacę!

A tu co? Jak po spaleniu! Moje zeszyty o! Wypisy, i to pożyczone. Czy to ty?

Ja!

A no! To wiesz, wiesz, to świństwo!

Daj mi spokój! Żebyś ty wiedział, co tu było.

O! To świństwo! Mnie tak ciężko.

Durnyś... ja ci to odkupię... Żebyś ty wiedział... albo ci nie powiem... bo się wstydzę...

No co?

Bo tu był taki stary... koń... taki... w futrze... i aż mnie złapał za włosy... i ciągnął po ziemi...

Czego chciał?

A to tuman!

Aha! po chwili A ty co?

A no wydarłam mu się.

To dzielnie! Wreszcie widzę w tobie człowieka...

Ta daj mi spokój, rękę sobie skaleczyłam.

To nic! To chrzest... z tego wyjdziesz dzielniejsza.

Ładne nic!

To on zgubił... nic innego... o! Powalany76 krwią...

Rzuć to!

Ale także pieniądze!

Rzuć to! Spal!...

Ta ty do wariatów idź!..

To są nieczyste pieniądze.

Nie. Troszkę obłocone i troszkę krwi... ale... wyciera O! Ani nie znać! Dobra!

To chodzi o moralny brud.

E! Wypchaj się... jak przyjdzie Michasiowa, niech bierze kosz i niesie do garderoby...

Poczekaj! Gdzie idziesz?

Idę długi płacić.

Ot... kobieta... idzie do stołu, szuka chleba, potem pod sofą, wreszcie z płaczem Co się u diabła z moim chlebem stało?