Akt II

Wielmożny pan... całuję rączki... całuję rączki...

No już dobrze, dobrze... nie ma panienki?

Panienka na próbie.

A z czego?

Jakieś coś smutnego. Panienka tam będzie za Hiszpana...

Stół trzeba przysunąć...

Ta... noga odlatuje.

Znowu? Ja płacić za wasze szkody nie będę.

Ta wielmożny panie! To to z tandety, nic niewarte, samo próchno.

Nieprawda.

Ta na wypożyczenie nic porządnego nie dadzą...

Cicho! Nakryć stół! do Michasiowej, która zapala lampę Ja sam! zdejmuje surdut i włazi na krzesło Po co to palić? Szkoda nafty!

Panienka ze swoich pieniędzy na naftę daje!

Proszę dać trzy nakrycia.

Ta jakie?

No... mamy trzy widelce... trzy noże...

I nie rozchodźcie się.

No, to na trzy osoby starczy...

To ma być ktoś na kolacji?

Proszę nie rezonować4, tylko nakrywać... Tu sardynki... tak... a tego nie ruszać... to kawior...

No... no...

Wina to za okno... za okno...

Ta jakie wina? Jedna butelka i tyle awantur...

No już dobrze, dobrze... idzie do pieca Co tu tak zimno?

No, bo się raz na dzień w piecu pali, a tam mróz.

Powinno być cieplej.

A zdało by się. A u mnie w kuchni to trza lód rano z ganku ode drzwi odrębywać... Ale jak trzeba szparować5 na wszystkim, to inaczej być nie może.

Nikt tu nie przychodzi?

Ta Jezu! Ta wielmożny pan wiecznie się o to samo pyta. Ta kto miałby przychodzić? Ta panienka się już tak nudzi jak ten pies...

Niech czyta.

Ojej! a co będzie na starość robiła?

Ja widzę, że Michasiowa jej w głowie przewraca!

Też coś! Co mnie do niej. Ona se tak życie układa jak chce... po chwili No a co będzie na kolację?

Musi tam przecie być coś z obiadu.

Właśnie. Tak się dużo robi.

Zresztą to nie kolacja, to tylko przekąska...

Bo ja bym może jeszcze polędwicy dostała.

Nie trzeba... nie trzeba... to tylko przekąska...

Niech będzie.

A to co?

A to znów ze sądu.

Co? Jeszcze? Nie zapłacę! Jak Boga kocham, nie zapłacę!

Ta niech wielmożny pan nie płaci... Ojej!

Na ileż to?

Na osiemdziesiąt...

Czego? Guldenów6?

Ta nie! Ta koron! Joj!...

Za co to?!

Ta panienka musi się na scenę ubrać. Ta na jutro dwie suknie — niby za to.

Herbaty zrobić?

Tak, ale się zaparzy tę, co ja przyniosłem w papierku, a nie waszą...

Platz da! jetzt kommt die Grette!7

No, nareszcie!

Niby co — nareszcie? Próba trwała... przez alembik8... to oni z dramatu tak nazywają, zdawało się, że będziemy nocować. do Michasiowej, rzucając kapelusz No, bierz to szutro9! układnie A ja z nim mam na pieńku.

Ze mną?

A z nim, z nim... dlaczego się nie zobaczył z dyrektorem? Ciągle mnie zwodzi.

Co Stefka chce? Przecież ma rolę.

To nie jest rola, to jest skandal. A potem10 to nie przez niego, tylko przez wypadek, że Bóg tak dał, że Milowicz pedał se zwichnęła i mnie dali zastępstwo.

Ale dali.

Ale ja prosiłam, żeby iść do dyrektora i prosić, żeby mnie dali na afisz, a oni zostawili Milowicz.

Mnie się tam nie spieszy.

Ale mnie się spieszy. Ale on się boi skompromitować.

A cóż? Mam się z czym chwalić? Zresztą ja jestem w porządku. Ja nic nie obiecywałem.

Ale ja sobie obiecywałam! do Michasiowej Co się śmiejesz?

Panience się zdaje.

Widzę dobrze. Idź do kuchni... z udaną grozą i naostrz nóż...

Chryste Panie! Na co?

Pozarzynam was! No dalej! hop! A on niech Bogu dziękuje, że ona ma taki anielski charakter, bo inna to by takie piekło zrobiła, że... no!

To by mnie tyle widziała.

Ojoj! Wielkie nieszczęście! Michasiowa wychodzi, Daum pociąga Stefkę do siebie. Stefka delikatnie mu się wysuwa i aby coś powiedzieć, leci do stołu Cóż to za bufet pierwszej klasy?

Jak Stefka przyrzeknie, iż będzie się przyzwoicie zachowywać, to może jeden z moich przyjaciół przyjdzie dziś na herbatę.

Jeżeli podobny do niego...

O to nie chodzi. Ale — że ona zawsze się skarży, że się nudzi, więc jeżeli (powtarzam) potrafi zachować się przyzwoicie, języka nie pokazywać... Stefka język pokazuje na nosie nie grać... Stefka gra na nosie nie robić pajaca... słowem — mieć jakąś godność...

Wypchać się z godnością! Jak ten twój przyjaciel tu przychodzi, to on wie, co ja jestem i jaka moja sy-tu-a-cja!

W każdej sytuacji można zachować się godnie i przyzwoicie. Niech patrzy na mnie, czy ja kiedy wyprawiam takie łamańce jak ona? Nie — a dlaczego? Bo wiem, co to jest godność.

On może tak długo gadać?

Chodzi mi o to, ażeby ten mój przyjaciel wyniósł stąd wyobrażenie odpowiednie.

Jak to także nudna trąba, to niech zostanie, gdzie jest. Ja nie mam ochoty z nudów posiwieć. milutko A teraz — proszę stąd iść...

Gdzie?

Na ulicę czy gdzie. Bo tu zaraz przyjdą moi goście.

Co za goście?

Moi. Klaka. Jutrzejsza. No co? Jak on się nie zatroszczy, żeby mi wyrobić stanowisko, to ja się muszę troszczyć. Będę miała jutro po kuplecikach szmerek i brawko. Muszę to sobie urządzić — i udało mi się po wielu trudach i staraniach. Zaraz tu przyjdą moje klakiery i muszę ich czymś przyjąć... ogląda się smutno, że nie ma nic — nagle dostrzega stół — do kuchni Michasiowa! — dyguj11 tu tacę! Tak! z tego będą kanapki ef... ef...

Bardzo proszę — to jest moja przyjacielska przekąska.

Gwiżdżę na to!... Michasiowa wnosi tacę. Stefka stawia to, co na stole Tak! Sardynki, szynka... prutek... masełko... ef... ef...

Proszę nie ruszać, to kawior!...

Pycha! dawać kawior!... Musi być zatrzęsienie kanapek...

Czekać! Ja sam!...

Poproś, niech zaczekają!

Mój surdut! mój surdut!...

My, do panny Maliczewskiej. Czy jest w domu?

Jest. Prosi, żeby panowie zaczekali!

No... żeby taki wielki szyk to nie bardzo.

No... co chcesz, przyzwoicie.

A może to dopiero przedpokój.

Nie. Tam jest tylko kuchnia.

Ja myślałem, że ona lepiej mieszka.

Ona się dobrze prowadzi.

Ale...

Tak jest. Ja wiem! Nigdy z nikim nie chodzi. Nawet z aktorem... No a teraz, żeby nie pozapominać, jak się nazywamy. Ty do pierwszego kolegi Drwęski.

Rwęski, mówiłem — a nie Drwęski.

Niech ci będzie Rwęski, ty...

Norymberski.

To nie jest żadne nazwisko. Nie trzeba w niej budzić podejrzenia, że się poprzezywaliście... Niech będzie Janiszewski.

Zgoda.

Ty! Jastrzębski.

Może by jednego hrabiego?

Nie. Ona zaraz przewącha pismo nosem.

Taka cwana?

Ho, ho!... Ty — Gwaranc, ty Młodziejewicz, ty...

Coś z herbów.

Ty Pomian, ty...

Coś ze zwierząt.

Ty Wołoski. Ślicznie!...

A ty? Filo — jak się przezwiesz?

Ja? — Jaroszewski. Pamiętać! Nie zasypać się12. I... wiecie... to przyzwoita dziewczyna! I w drogę mi nie włazić tylko dopomagać — bo ja ją kocham! Cicho! Nie brząkać!... Idzie!

Panowie!

Pani pozwoli się powitać. Oto moi koledzy, ci, o których mówiłem. Wszyscy są na pani rozkazy. Oto — kolega Drwęski...

Rwęski.

Norymberski, nie — kolega Pomian Gwaranz. do kolegów No... dalej, bo już pozapominałem!

Bardzo mi przyjemnie! Bardzo! Panowie tacy łaskawi, trudzili się aż tutaj.

Cały zaszczyt dla nas.

Panowie będą łaskawi, posiadają13!...

Pani daruje...

Doprawdy... coś takiego...

Ależ to nic, to takie meble od siedmiu boleści. Ani na nich usiąść. To żydowskie. Nie ma tu między wami Żyda? No to dobrze, to się żaden nie obrazi. Siadajmy na ziemi! Tak się przynajmniej nic nie załamie. Co? Źle?

Ale cudownie!

Jak na wschodzie! A jakbyśmy się załamali, to prosto buch! do piwnicy. Ha, ha, ha!

Ja bym panią uratował.

I ja! I ja!

A to jak?

W powietrzu złapał.

Jak królewnę ze szklanej góry.

Królewicz z księżyca.

A to nasi dworzanie... A ten najmniejszy kawaler — to paź. Co! — Tylko złotej karety nie ma!

My zbudujemy aeroplan.

Z pajęczyny — a pozbijacie gwoździami z diamentów i motor będzie złoty — a zamiast benzyny?...

Rosa z kwiatów.

Daleko byśmy zalecieli!

Słońce by rosę wypiło.

A pani gwoździe diamentowe by na kolczyki wzięła.

E!... nie!... otrząsa się Ale poczekajcie... będziemy coś jedli! zrywa się, biegnie do drzwi od kuchni Dawajcie! wynosi tackę z kanapkami, za nią Michasiowa parę talerzyków Proszę! Proszę! częstuje, chłopcy biorą — do Fila Ta najlepsza... dla Pana... zaraz serwetki!

Co? Prawda?

Ona mi się na scenie wydawała większa.

I młodsza.

Właśnie, że starsza.

Głupi jesteście. Ona jest cudna.

No... Milowicz ładniejsza.

Także!

Proszę! A!... Jeszcze!... Michasiowo! Korkociąg... kieliszki...

Są tylko dwa.

No to będzie dwa!... do chłopców No napijmy się coś dobrego!

Pani pozwoli!

Pan mecenas chce swego surduta!

A czy ja wiem, gdzie leży? stawia na stole, głośno O tu — jeszcze dwie szklanki, a tu kubek od jaj — a tu głęboka popielniczka, a tu wazonik od kwiatów... Tak! Po cygańsku!...

Panowie! Pijmy za zdrowie pani domu i jej jutrzejszego powodzenia!

To już od was zależy! trąca się z nimi Michasiowo! Kanapki! Michasiowa podaje znów tackę Doprawdy, że panowie mogą mnie na nogi postawić.

Już my to urządzimy. Sprawimy pani klakę pierwszej klasy.

Tylko, żeby znów nie za dużo.

My już mamy wprawę.

Tak — z amatorstwa.

Spodziewam się. Tylko my byle komu nie urządzamy owacji.

Z pewnością.

Kanapki! przeze drzwi wysuwa się ręka Dauma w rękawie od koszuli z tacką kanapek Proszę panów jeszcze! i wina... trochę!... teraz ja za panów zdrowie! Niech żyje moja klaka! któryś brzdąknął na gitarze Wino! Muzyka!... Taniec!... Wesołość!... Boże! Jak mi dobrze! Jak mi czegoś dobrze!

Służę Pani!

Teraz ja! porywa Stefkę

Pani jest cudna!...

I pan także!...

Takie ma pani cudne oczy!

Pan ma takie cudne usta!...

Z paziem — drobna kaszka!

Proszę panienki!

Co?

Ciocia panienkę prosi na chwilę.

Pani ma ciocię?

Ale... o... czego chce?

Ciocia prosi, żeby było cicho.

E! Niech się wypcha — dalej! Drobna kaszka! Bierzcie Michasiową!

Proszę panienki!

Cóż znowu?

Ciocia jest bardzo chora — ma migrenę — i bardzo się gniewa.

Mówisz — że się gniewa?

Bardzo!

A no! To przepraszam panów... ale...

Ale my doskonale to rozumiemy... przepraszamy panią bardzo... ja za moich kolegów... dziękujemy za takie miłe przyjęcie...

Mnie jest bardzo przykro, że...

Ale proszę pani — myśmy i tak mieli już iść.

Tak, tak!

A teraz! Na pożegnanie! Walca!...

Polecam się panom, jutro — po trzecim kuplecie... moi złoci...

Proszę być spokojną — już pani nas posłyszy...

Pani smutna?

Tak mi jakoś...

Taka pani była przed chwilą wesoła.

No cóż? Chwila do chwili niepodobna.

Tym lepiej. Rozmaitość. Jak łąka kwietna. Aż się śmieje.

Tak... panu...

A pani?

Och! Mnie!...

Cóż pani brak? Pani młoda, śliczna — artystka — tylko się śmiać. Pani jeszcze nic nie przeszła — ja... to co innego.

Właśnie.

Na lata to ja młody. Ale co ja już przeszedłem! Właściwie ja jestem starcem.

E! To taka moda tak mówić.

Ja jestem ponad to... Niech pani nie będzie smutna.

Tak na rozkaz?

Tak — na prośbę.

A co panu na tym zależy?

Bo mnie zaraz tak smutno, jak pani pogasiła w oczach światełka. Takie pani miała cudne oczy, kiedy pani tańczyła walca.

Ba! Żeby to można całe życie tańczyć walca.

Można... w przenośni! Takie upojenie, taka radość to może trwać całe życie.

A potem taki smutek...

Co tam myśleć co potem? Dziś do nas należy! Niech żyje dziś! Jaka pani cudna!...

Ciągle pan to powtarza.

Bo inaczej nie mogę. A ja to już od Bóg wie kąd14 tak za panią... jeszcze jak pani mieszkała w tej suterenie...

A! To pan mi kwiatki przez Kuleszę dawał?

Ja!

Ja nie wiedziałam, bo on nigdy nie powiedział od kogo, tylko że od „kolegi”... ani się pan pod wierszami nie podpisał. Ja nawet nie wiem, jak się pan nazywa.

Ja się nazywam... wiosna!

Ale tak — naprawdę?

Januszkiewicz.

A na imię? Tak w domu jak na pana wołają. Mama panowa15?

Mamusia? Filo...

To jak w Balladynie...

Proszę panienki?

Ach!... Czego?...

Ciocia panienkę prosi, żeby zaraz przyszła.

To ja pójdę... żegnam panią...

Szkoda! Tak dobrze z panem porozmawiać. A Kulesza co robi — zdrów?

A — kuje!

I zadania odrabia za pana?

Pst!... To sekret.

E! Wróble o tym gwiżdżą!

Ale!

Na sumienie! Siawus!

Siawus!...

A to ładna historia... wyrzuca go za drzwi No, no! Dosyć, dosyć!

Gdzie mój surdut?

Oto surdut ekscelencji! Oto surdut!...

Proszę oddać — muszę iść teraz kupować drugie przyjęcie, bo prawie nic się nie zostało.

Ale kanapki były ef... ef...

Zaraz wracam! Proszę nie zakładać łańcucha.

Niech Bóg prowadzi! Będę tęsknić...

Kto tam?

Ja!

Co? Ładny ten chłopak, co ostatni poszedł.

Takie to się nie liczy.

A to dlaczego?

Bo Stefka to albo jakiego grzyba — albo takie coś co ma mleko pod nosem wynajdzie.

No to się wyrówna.

Właśnie.

E! Nie truj mnie! Znów się nadąsałaś? Nieznośna jesteś. Wyrzucę cię.

Właśnie.

A cóż? Dlatego, że jesteś moja siostra, to mam cię zawsze przy sobie trzymać?

Tak Pan Bóg przykazał. A zresztą proszę mi dać comiesięcznie, to se pójdę.

Właśnie...

A tam co wlazło do kuchni?

Stefka! Tam jest jakaś pani i chce z tobą gadać.

Pani? Ze mną? — Z teatru?

Ale! Ubrana jak ktoś bardzo tego... i chce, żebyś była sama.

A no to poproś!

Czy zastałam pannę Maliczewską?

To ja.

Czy można z panią chwilę bezpiecznie porozmawiać, ale tak żeby nikt nie wszedł.

A no — dobrze. idzie, zakłada łańcuch ode drzwi wchodowych — do Michasiowej — cicho Idź przed bramę i jakby stary szedł, to mu powiedz, niech sobie pospaceruje gdzie i nie lezie jeszcze na górę! — głośno do Daumowej Proszę pani — już jesteśmy same. za Michasiową Ja zamknę za tobą drzwi kuchenne.

Jestem!

Pani jeszcze bardzo młoda.

Nie — to złudzenie optyczne.

I bardzo wesoła!

Dlaczego miałabym być smutna?

No... każdy ma przyczyny do smutku. Usiądźmy! Dobrze?

O tu, na szezlongu... to jeszcze najpewniej.

Panią pewnie dziwi, co ja tu robię. Otóż — powiem pani, że się panią bardzo interesuję.

A dlaczego?

Widzi pani — jest nas kilka kobiet, dam właściwie, myśmy zawiązały takie Stowarzyszenie.

Aha! Panie zbierają składki. Ale u mnie chuda fara18.

Ależ nie. My nic nie zbieramy. My się opiekujemy samotnymi kobietami, które z powodów dla nas obojętnych (jakby to powiedzieć...) wykoleiły się... no... i...

No... i do czego to paniom?

Tak nam każe obowiązek sumienia.

Ja bym wolała co innego robić.

O proszę pani — to wielkie szczęście, skoro się tak w kimś obudzi godność — poczucie przyzwoitości...

Taktu... moralności...

Taktu... właśnie, właśnie.

Ja to co dzień słyszę.

Skąd? Ja tu pierwszy raz.

Ale ja mam taką domową katarynkę... cienko przepraszam panią.

Tym lepiej, że jest u pani ktoś pojmujący godność człowieka. — Bo takie życie, jakie pani pędzi, to przecież nie może zadowolić człowieka. Ten przepych, który panią otacza, nie wystarcza. Musi pani czuć w głębi niepokój...

Pewnie — bo — mam długi.

To jest nic w porównaniu z tą zbrodnią, jaką pani spełnia na samej sobie.

Ja?

Pani stoi w tej chwili poza społeczeństwem.

Ja na to gwiżdżę.

Społeczeństwo potrzebne.

Do czego? Do chrzanu! Czy za mnie społeczeństwo długi popłaci?

Ale otoczy Panią szacunkiem.

E! To luks. — Jak się ma już wszystko, co potrza, to wtedy można se porcję szacunku fundnąć.

Właśnie. Wtedy może już być za późno.

No to się dziura w niebie nie zrobi.

Przecież... gdyby pani chciała... porzucić ten tryb życia i powrócić...

I powrócić? dzie? do sutereny. Oho! nie chyci. Źle mi tu, że no... ale tam... oho!...

Ja tam byłam — miała pani wszystko, dach, życie...

No — niechby Pani tak przyszło żyć i mieszkać — to ciekawa jestem, jak by pani długo wytrzymała.

Miała pani opiekę — tę samą kobiecinę.

Właśnie... to pani trafiła w samo sedno... proszę pani, czy to plusz czy sealskiny19?

Sealskiny.

Ale! To musi kosztować morowe20 pieniądze.

Nie takie drogie. Tysiąc pięćset... z uśmiechem Prezent męża — za syna.

Pani ma męża?

Mam.

Dobrego?

Bardzo — najzacniejszy człowiek.

I syna?

I synka.

Duży?

O! To już mężczyzna.

A ładny?

Bardzo.

A jak go pani w domu nazywa?

Filo.

Ja też mam jednego Fila. — Fila Januszkiewicza.

To nie mój syn. No... i widzi pani, gdyby pani była umiała21 się poprowadzić w życiu, miałaby pani tak jak ja dobrego męża, dzieci...

E! Mój mąż by mi takiego palta nie dał.

No kto wie. A zresztą czyż to palto stanowi szczęście?

Ale pani się takiego palta chciało?

Bardzo... ale...

Ale co? Ja taka sama kobieta jak pani, może nie? Czy z innej gliny?

Ale nie kosztem swej godności.

Proszę pani — przecież pani to futro dał także mężczyzna.

Mąż.

No bo pani miała posag, to pani miała za co kupić sobie męża, a ja biedusia nie miałam posagu, to mnie kupili.

Z panią trudno się dogadać.

A no!...

Odchodzę! Ale ja się jeszcze z panią zobaczę. Mam nadzieję że pani rozważy moje słowa...

Ja pani coś powiem. Trzeba było wcześniej zobaczyć się ze mną. Teraz już za późno.

Nigdy nie jest za późno.

Właśnie...

Zresztą ustawa naszego towarzystwa opiewa, że wkraczamy czynnie dopiero wtedy — gdy już dany osobnik wybitnie zeszedł z prawej drogi.

Musztarda po obiedzie.

Nie wdzieramy się w tajemnice. Nie zajmujemy się stroną plotkarską sprawy... Nie obchodzi nas kto — dość, że... rzecz nielegalna, gorsząca.

Proszę pani, żeby tak towarzystwo długi płaciło.

Nie należy robić długów. To ubliża godności człowieka.

Syty głodnemu nie wierzy. — Pani się nie perfumuje?

Nie. Mój mąż tego nie lubi. Zakazuje mi.

Mnie także zakazują się perfumować. Mówią, że to kokotki22 tylko się perfumują. Ale ja panią coś nauczę. Niech Pani zwilża rafrechisserem23 brzeg sukni perfumami, to za każdym krokiem będzie smuga zapachu.

To będzie kontrabanda!

Niech będzie.

Doprawdy! Szkoda mi pani!... Bardzo mi się pani podobała.

Pani mi się także podobała.

Ale pani, panno Maliczewska, to jest osóbka sans gêne24.

O! Proszę pani — mnie nikt nie zaimponuje.

Czy mogę wyjść bezpiecznie — tak żeby mnie nikt nie widział? —

Sądzę! Ale najlepiej niech pani idzie kuchnią.

A co? Byłabym się złapała.

To jest tędy! Żegnam panią. ironicznie Pani daruje, że ją nie będę rewizytować — ale — nawet nie wiem, jak się pani nazywa.

To do rzeczy nie należy. uprzejmie Ja jeszcze panią zobaczę, żegnam... proszę rozmyślać o tym, co mówiłam...

Panna Maliczewska?

To ja!

Miał tu być...

Nasz wspólny przyjaciel. Ale poszedł trochę się przeluftować25. Niech się pan rozbierze i zaczeka.

Widzę, że pani uprzedzona o mej wizycie.

A trąbi mi o panu jak o Archaniele.

Pani daruje...

To pan daruje, że nie ma przedpokoju.

Jestem Bogucki.

Niech pan siada! O! Nie tu!... Nie tu!...

Czemu?

Bo to wszystko połamane. O, to się jeszcze trzyma... Bogucki siada na szezlongu — Stefka stoi koło stołu Ja pana skądciś27 znam.

Może ze sceny. Ja często bywam w teatrze.

W pierwszym rzędzie.

Naturalnie.

A, a! Czekaj pan... teraz już wiem! To pan z Milowiczówną...

Może ja!

Ach tak! Tak! Pan po nią przychodził i czekał od strony damskiej garderoby.

Dawne czasy!

Trzy lata temu... Ja byłam wtedy jeszcze szkrab w balecie...

Nie przypominam sobie.

Bo nie było co...

Pani pozwoli trochę kwiatów...

Dziękuję... postawię na widoku, aby go kłuły w oczy.

Czemu?

Bo on mi nigdy kwiatka nie przyniesie.

Co pani mówi!

O, o! Pan go nie zna!... Ale dzięki Bogu, że to pan ten przyjaciel.

Dlaczego?

Bo pan jest do Boga i do ludzi. Ja się bałam, że to będzie znów jaki godny karawaniarz — jak on...

To on taki nudny?

Panie! To mało nudny! To jest całe szczęście, że ja mam taki anielski charakter i mogę z nim wytrzymać.

A to... niech go pani porzuci.

Właśnie. E! Mówmy o czymś weselszym. bierze go pod rękę Ta Milowiczówna to pana porządnie oszukiwała.

Co pani mówi?

Jak Bozię kocham, raz pamiętam, deszcz padał... to było po operetce... Pan miał czekać od strony naszej garderoby, a ona wyszła męską stroną. A pan czekał, a deszcz lał. Myśmy patrzyły przez okna i zaśmiewały się! Taka była heca!...

To nieładnie ze strony Milowiczówny.

Dlaczego, jak pana miała wyżej uszów.

A ja byłem jej wierny.

Właśnie... pan na to wygląda...

Niech się pani przekona...

A! Już jesteś? Przepraszam cię... musiałem wyjść.

Nic nie szkodzi. Myśmy się już poznali.

I pokochali!...

Och gdyby...

Proszę się zająć kolacją... właściwie... to nie jest kolacja...

Ale... przyjacielska przekąska...

Posłałem ci wczoraj jedną ekstabulację29.

Dziękuję, ale to trudno przeprowadzić.

Dlaczego?

Ja proponuję, żeby raczej urządzić fikcyjną sprzedaż — o wiele będzie łatwiejsza.

Nie — nie gadajcie o interesach — mówcie co wesołego.

Proszę bardzo przypomnieć sobie, co mówiłem. Niech pani będzie łaskawa sobie przypomni...

Panie dobrodzieju, nie pamiętam.

To szkoda. A ja prosiłem...

O co chodzi?

Pan dobrodziej żądał, ażebym się godnie zachowywała. A to przecież nudne. Co? I pana to znudzi, bo pan to wesoły pasażer...

Ależ naturalnie!

Niech mi pani powie — dlaczego Milowiczówna miała mnie wyżej uszów? Czy co mówiła?

No bo Pan był zazdrosny i wyprawiał sceny.

To nieprawda. Ona się tylko tak chwaliła. Ja nie mam takiej brzydkiej wady.

To dobrze.

Szkaradna wada zazdrość.

Czy ci kawior przyprawić z cytrynką?

Dobrze! do Stefki Ja zresztą wszystko wiedziałem.

I o Bucholtzu?

I o Winickim...

Co pan mówi?! Ale o jednym to pan nie wiedział, założę się...

A no załóżmy się.

Bryndzę ci spreparować z korniszonami?

Ach! Nie przeszkadaj nam! No... załóżmy się! ...

O co?

Dyskrecja.

A jak będzie niedyskretna...

To trudno...

Pani Maliczewska — może pani będzie łaskawa powie, gdzie pani podziała kieliszek?

A to piła30!... Zbił się!

Ślicznie!... ale było dwa31...

Zaraz!

Ma śliczną linię... I bardzo sznitowna32.

Taka sobie. Może papierosa?

Cóżeś taki skrzywiony? Ładna papierośnica.

To prezent!

Jest jeszcze jeden.

No więc teraz panu powiem o kochanku Milowicz — ale o tym prawdziwym... To ładna.

To Dauma.

Nie widziałam u niego. kładzie na szezlongu Ktoś z teatru.

Pch...!

To nie — pch!... bo my tych swoich naprawdę kochamy.

Może wstąpić do operetki?

Nie, do dramatu; będzie pan brał ze mną razem lekcje. Ja się uczę do dramatu. Już umiem Desdemonę i Klarę, i teraz Julię...

Co pani mówi?

Jak Boga kocham. Jeszcze Judytę, to będę gotowa...

Proszę państwa na przekąskę.

Pan myśli, że ja jestem za młoda?

Ale przeciwnie. Pani jest wściekle zgrabna. I oczy ma pani pierwszej klasy.

Proszę na przekąskę.

Właśnie chodzi w dramacie o oczy. W balecie nogi, w operze gardło, w dramacie ślepia.

Pani ma i wyraz, i oprawę — tylko nie wiem, jaki kolor.

Czarne... o niech pan patrzy!

Jak państwo będą mieli ochotę — to może raczą...

A pan jakie ma oczy?

Szafirowe.

Co pan gada?

Proszę zobaczyć!

Gniewa się.

Zdaje się.

Chodźmy jeść. Nie trzeba go drażnić.

Chodźmy!

Zwłaszcza, że doktor zakazał...

Idziemy na przyjacielską przekąskę.

No... nareszcie!

Koniaczku?

Chętnie. Ale jeść nic nie mogę, bo to wcześnie...

A ja to od macochy?...

Proszę. Ale tylko jeden.

Dlaczego?

Pan żonaty?

Bóg strzegł.

A dzieciaty?

Pani Maliczewska!...

No co?... A więc kiedy ani to, ani to — to nasze... kawalerskie!

Ty tu nie masz co robić. Ty nie jesteś kawalerem!

Tak, tak! Tylko my dwoje.