Loreva
Loreva

Rozdział 51 z 76

6

A koń, jak wryty, stanął niespokojny: 
To wzrok zaiskrzy i nozdrze rozszerzy, 
To znowu zarży, kopytem uderzy, 
Jakby go tchnienie obwiewało wojny. 
Nic tu nie widać, nie słychać nikogo; 
Chyba się listek odezwie pod nogą. 
«Lecz karosz jeszcze nie trwożył mię próżno: 
Nieostrożnego i Bóg nie uchował; 
Złe się przechodzi pod postacią różną...» 
I do lirnika myśli swe skierował: 
«Trzeba go zbadać, podobno to zdrada, 
Bo choć się dziadem i ślepym powiada, 
Te drwiącym śmiechem wykrzywione usta, 
Jeśli nie diabła, zdradzają oszusta. 
Ten głos donośny, sama broda biała, 
Ślepota nawet coś mi się nie zdała. 
Patrz, jak usłuchał! A przeciem mu wzbronił! 
Jakby we dzwony swoje »hop« zadzwonił! 
Trza go nauczyć, choć to siwa głowa! 
Niech dla weselszych swoje żarty chowa!». 
Źródło i licencja

Domena publiczna · Seweryn Goszczyński

Źródło: Wolne Lektury

Szczegóły techniczne

Komponent: base-text

znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Zamek kaniowski · Fundacja Wolne Lektury; https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/zamek-kaniowski/

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: LAL-1.3

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: editorial

Adaptacje komponentów Share-Alike muszą zostać udostępnione na tych samych warunkach.

Zgłoś błąd tłumaczenia

Przypis