Loreva
Loreva

Rozdział 52 z 76

7

Już Kozak drogi do drzewa miał mało, 
Kiedy w gęstwinie jeszcze się zaśmiało. 
Teraz bezpiecznie szukaj go z latarnią! 
Dokoła pusto: wszystko się ściszyło, 
Jakby lirnika ni liry nie było, 
I kwiat, gdzie siedział, wstał już między darnią. 
Stał Ukrainiec i w długim podziwie 
Po razy kilka pobożnie się żegnał: 
Jeśli to szatan, żeby go krzyż przegnał; 
Jeśli szpieg, w starca przebrany kłamliwie, 
Żeby mógł znowu dostać go do ręku1!... 
Lecz gdzie go śledzić, że tak wkoło głucho! 
Ukląkł, przyłożył do mogiły ucho: 
Tętnienie konia słychać w ziemi stęku. 
Ha! Myśl szczęśliwa kręci się po głowie: 
Oko najlepiej z tego dębu powie. 
Wstał; ale jeszcze uchem wiatru schwytał. 
Raz jeszcze okiem gęstwiny zapytał — 
I pod mszystymi zniknął gałęziami: 
Tu pika błyszczy, kołpak czerwienieje, 
A tu, po dębie, coraz bliżej wierzchu, 
Gdzieniegdzie gałęź2 szeleśnie czasami — 
Aż oto razem postać zajaśnieje, 
Gdzie sam szczyt drzewa tonie w ogniach zmierzchu. 
  1. do ręku (daw. forma) — dziś: do ręki. [przypis edytorski] ↩
  2. gałęź — dziś: gałąź. [przypis edytorski] ↩
Źródło i licencja

Domena publiczna · Seweryn Goszczyński

Źródło: Wolne Lektury

Szczegóły techniczne

Komponent: base-text

znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Zamek kaniowski · Fundacja Wolne Lektury; https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/zamek-kaniowski/

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: LAL-1.3

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: editorial

Adaptacje komponentów Share-Alike muszą zostać udostępnione na tych samych warunkach.

Zgłoś błąd tłumaczenia

Przypis