Do ***

Z pałaców sterczących dumnie
Znijdź1, piękna, do mojej chatki,
Tylko zabierz swe manatki,
Bo hołotę2 znajdziesz u mnie.

Święte pustki wszędzie, wszędzie,
Ale nie marz nic o chlebie,
Bo kochanek wierny ciebie
Czułościami karmić będzie.

Z rana ci wianek uplotę,
Na obiad dam szmer strumyka,
Na wieczerzę śpiéw słowika,
A na noc marzenia złote.

A gdy cię dumanie czyste
W niebieskie sfery uniesie,
Przez otwory w mojéj strzesie3
Obaczysz niebo gwiaździste!

1843

znijdź (daw.) — zejdź. [przypis edytorski] ↩
hołota — gołota; bieda. [przypis edytorski] ↩
w strzesie — dziś popr. forma Msc.: w strzesze; strzecha: słomiane pokrycie dachu chaty wiejskiej. [przypis edytorski] ↩

Źródło i licencja

Domena publiczna · Władysław Syrokomla

Szczegóły techniczne

Komponent: base-text

znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Wybryki dobrego humoru · Okładka na podstawie: Marshall Astor - Food Fetishist@Flickr, CC BY-SA 2.0

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: cover

Wybryki dobrego humoru · Fundacja Wolne Lektury; https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/syrokomla-wybryki-dobrego-humoru/

Licencja: LAL-1.3

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: editorial

Adaptacje komponentów Share-Alike muszą zostać udostępnione na tych samych warunkach.