Rozdział 3 z 4

II

«O dziwy, zgroza!» — wołają janczary1
I mędrce w prawie ćwiczeni —
Tę Nazaretkę2 za okropne czary,
Zakopiem w stosie kamieni.

«Owóż to Hassan, ów renegat Basza,
Sroższy nad lwa i tygrysa,
Co go nie tknęła żadna dziewka nasza
Ni Dżurdżistanu3 hurysa4.

On, gdy Chanowi5 na srebrny półmisek
Rzucił łeb księcia Iflaku6,
Wdzięczny mu Chagan 7dziesięć odalisek8
Z własnego przysłał orszaku.

Wszystkimi wzgardził! Teraz go zabija
Postać lękliwej gazeli;
Jako motyla lada modra żmija
Promieniem oczu zastrzeli.

Niechże tę żmiję Bej9, na pastwę czerni10,
Z warownej straży przywiedzie,
Już od godziny zebrali się wierni
I Kady11 z miasta już jedzie».

Przyjechał Kady, zbierają kamienie,
Czekają — próżna nadzieja!
Bej nie przychodzi, odbite więzienie;
Ani dziewicy, ni Beja!...

janczar — żołnierz dawnej piechoty tureckiej. [przypis edytorski] ↩
Nazaretka — tu: chrześcijanka; wyznawczyni nauk Jezusa z Nazaretu. [przypis edytorski] ↩
Dżurdżistan — w jęz. arabskim dawne określenie Gruzji. [przypis edytorski] ↩
hurysa — piękna kobieta. [przypis edytorski] ↩
chan — tytuł panującego w niektórych krajach Wschodu; też: osoba, której przysługuje ten tytuł. [przypis edytorski] ↩
Iflak — Eflak; turecka nazwa Wołoszczyzny, historycznej krainy w płd. Rumunii. [przypis edytorski] ↩
Chagan — właść. kagan; tytuł władcy u wielu ludów tureckojęzycznych; też: osoba, której przysługuje ten tytuł. [przypis edytorski] ↩
odaliska — biała niewolnica w haremie sułtana tureckiego. [przypis edytorski] ↩
bej — tytuł wyższych urzędników w dawnej Turcji np. oficerów; także osoba nosząca ten tytuł. [przypis edytorski] ↩
czerń — tłum, gawiedź. [przypis edytorski] ↩
Kady — właść. kadi; sędzia muzułmański. [przypis edytorski] ↩