Loreva
Loreva

Rozdział 5 z 11

3.

W Atenach wrzawa! Perscy heroldowie 
Stoją na rynku i w nieznanej mowie 
Coś ciżbie1 głoszą. Nikt ich nie zrozumiał. 
Jeden Grek tylko, co po persku umiał, 
Wstąpił na kamień i zaczął tłumaczyć 
Na język swojski; a miało to znaczyć: 
»Dariusz, król Persów i Medów2, pan świata, 
Na harde ludy plaga i zatrata, 
Zsyła heroldów3, by mu wasze plemię 
Na znak poddaństwa dało wodę, ziemię, 
A może da się pokorą przebłagać 
I wstrzyma rękę, co ma Greków smagać«. 
Za każdym słowem lud jako lew mruczał, 
A potem śmiechem szyderczym zahuczał, 
Plwał4 w oczy Persom, szaty im rozdzierał, 
Ciskał kamieniem; — Pers z trwogi umierał, 
A lud jak rzeka ogromna w wylewie 
Rwał ich ku sobie — szalał w srogim gniewie 
I wlókł ich drżących poza miasta bramy. 
Tam między skalne przepaści rozłamy 
Wtrącił heroldów i w ciemnię głęboką 
Puścił za nimi w ślad ciekawe oko; 
W dzikiej radości aż zębami zgrzytał, 
Widząc, jak Pers się po urwiskach chwytał 
I czepiał cierni, i okrwawiał ręce, 
I wył jak szakal w przedśmiertelnej męce. 
A potem — ścichło — potem jęk: — o skały 
Już się ich czaszki w bryzgi roztrzaskały; 
A lud zaciekły, zemstą rozjuszony, 
Szydził, nad jamą stojąc pochylony: 
»Tam pod dostatkiem i ziemi, i wody! 
Jedzcie i pijcie!«5 
Temistokles6 młody 
Wystąpił z tłumu i rzecze: »Ojcowie! 
Słuszną ponieśli karę heroldowie, 
Lecz między nami jest Grek winowajca; 
Niechaj więc ginie jak oni, jak zdrajca! 
Niech więc i tego nie ominie kara, 
Co plugawymi wyrazy7 barbara8 
Dziś do niewoli wzywać nas się ważył. 
Ojcowie! on nam język nasz znieważył! 
On jego świętość pokalał i zbrukał, 
Na hańbę naszą słowa w nim wyszukał. 
Od kiedy przyszła z Olimpu9 ta mowa, 
Jeszcze tak w niej się nie wiązały słowa. 
On nierozważnie o jej męty trącił 
I czyste źródło mowy naszej zmącił«.  
A w całym tłumie jeden okrzyk słynie10: 
»W przepaść z nim! w przepaść! Niech ginie, niech ginie!« 
I ciągną Greka; — on błaga ze łzami, 
Żeby go razem nie grzebać z Persami, 
Żeby nie mieszać jego wolnych kości 
Z kośćmi sług podłych. W oznakę litości 
Dwaj przyjaciele i bracia najszczersi 
Własną mu ręką rozpłatali piersi. 
On błysnął okiem w bezmownej podzięce 
I umarł cicho, padłszy na ich ręce.  
  1. ciżba — tłum. [przypis edytorski] ↩
  2. król Persów i Medów — Medowie i Persowie byli blisko spokrewnionymi ludami indoeuropejskimi, zamieszkującymi tereny ob. zachodniego Iranu. Medowie podporządkowali sobie Persów, a w VII w. p.n.e. w sojuszu z Babilończykami zniszczyli Asyrię i utworzyli potężne państwo. Cyrus II Wielki zjednoczył perskie terytoria plemienne, zbuntował się i w 550 p.n.e. pokonał króla Medów, swego dziadka, przejął jego państwo, po czym przyjął tytuł Wielkiego Króla, króla Persów i Medów, używany przez kolejnych władców perskich. Pod władzą nowej dynastii Medowie byli traktowani na równi z Persami. Staroż. Grecy zwykle nie rozróżniali Persów i Medów i oba ludy nazywali Medami. [przypis edytorski] ↩
  3. herold — tu: wysłannik, posłaniec. [przypis edytorski] ↩
  4. plwać (daw.) — pluć. [przypis edytorski] ↩
  5. Tam pod dostatkiem i ziemi i wody! Jedzcie i pijcie! — wg Herodota (Dzieje VII 133) wysłanników króla Dariusza, żądających na znak poddaństwa ziemi i wody, Ateńczycy wrzucili w przepaść, a Spartanie do studni, każąc im, by sami je stamtąd wzięli dla swego króla. [przypis edytorski] ↩
  6. Temistokles (ok. 524–459 p.n.e.) — polityk i wódz ateński, twórca potęgi morskiej Aten; w przewidywaniu zagrożenia ze strony Persji przeforsował budowę floty ateńskiej; główny autor zwycięstwa Greków nad Persami w bitwie morskiej pod Salaminą. Temistokles młody







    Wystąpił z tłumu i rzecze...
    — opis na podst. jednozdaniowej wzmianki Plutarcha (Żywoty równoległe. Temistokles VI 2). [przypis edytorski] ↩
  7. plugawymi wyrazy — dziś popr.: plugawymi wyrazami. [przypis edytorski] ↩
  8. barbar — dziś popr.: barbarzyńca (z gr. bárbaros): u staroż. Greków określenie nie-Greka, człowieka należącego do obcej kultury i posługującego się językiem innym niż grecki; początkowo słowo to miało charakter neutralny, dopiero później zaczęło oznaczać przedstawiciela niższej kultury, niecywilizowanego, prymitywnego i okrutnego. [przypis edytorski] ↩
  9. Olimp — góra w Grecji, tradycyjnie uważana za siedzibę bogów. [przypis edytorski] ↩
  10. słynąć (daw.) — dać się słyszeć, rozbrzmiewać. [przypis edytorski] ↩
Źródło i licencja

Domena publiczna · Kornel Ujejski

Źródło: Wolne Lektury

Szczegóły techniczne

Komponent: base-text

znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Maraton · Fundacja Wolne Lektury; https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/ujejski-maraton/

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: LAL-1.3

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: editorial

Adaptacje komponentów Share-Alike muszą zostać udostępnione na tych samych warunkach.

Zgłoś błąd tłumaczenia

Przypis