Pięć miesięcy później

To nie kangur. Nie, ponieważ trzymając się jej palca, potrafi przejść kilka kroków na swoich tylnych nogach, po czym upada. Prawdopodobnie to jakaś odmiana niedźwiedzia, choć — jak na razie — brak mu ogona oraz futra, z wyjątkiem tego na głowie. No i wciąż rośnie — zastanawiająca okoliczność, ponieważ przeciętny osobnik zwykle dużo szybciej osiąga dorosłą postać. Niedźwiedzie są niebezpieczne — od czasu naszej katastrofy — i niedopuszczalnym jest, aby ten tutaj biegał sobie swobodnie bez kagańca. Zaproponowałem, że dam jej kangura, jeśli wypuści niedźwiedzia, ale nic z tego, najwidoczniej upodobała sobie te sto tysięcy zagrożeń, jakie mogą wyniknąć z jej uporu. Kiedyś nie była taka — zanim nie oczadziała do reszty.