Trzy miesiące później

Kangur wciąż rośnie i zagadka już chyba nie może być bardziej zagadkowa. Żadnemu z tych, które znam, nie zajmowało to tak długo. Na jego głowie pojawiła się sierść, tyle że niezbyt kangurza, za to wielce podobna do naszych włosów, tylko daleko cieńsza i bardziej delikatna, i nie czarna, lecz ruda. Jeszcze chwila i naprawdę zwariuję przez tego nieklasyfikowalnego dziwaka i jego rozkapryszony, zajadły rozwój. Gdyby tak udało mi się złapać drugiego... ale na to nie ma co liczyć; to nowa odmiana — i jej jedyny okaz. Takie są fakty. Znalazłem natomiast normalnego kangura i wziąłem go ze sobą, sądząc, że ten nasz w swej samotności wolałby mieć towarzysza raczej takiego niż żadnego i że ucieszy go zwierzę przynajmniej doń zbliżone, z którym mógłby nawiązać jakąś więź lub które zapewniłoby mu trochę czułości w tym odosobnieniu, jakie niezawodnie musi czuć pośród obcych, niezdolnych zrozumieć jego potrzeb i zwyczajów, i niepotrafiących przekonać go, że znajduje się wśród przyjaciół. No i to był błąd: na widok kangura podniósł takie larum, iż nie ulegało wątpliwości, że żadnego wcześniej nie spotkał. Biedne, hałaśliwe zwierzątko. Chciałbym mu jakoś ulżyć, ale nie mam pojęcia jak. Chociaż bardzo się staram, nie potrafię go oswoić; cokolwiek zrobię, tylko pogarszam sprawę. Serce mi pęka, gdy widzę, jak targają nim te wybuchy malutkich rozpaczy i żałości. Próbowałem ją przekonać, że powinniśmy puścić go wolno, ale nie chciała nawet o tym słyszeć. To wydało mi się okrutne i zupełnie do niej niepodobne; a jednak, być może, ma rację. Przecież wtedy byłby jeszcze bardziej samotny. Bo skoro ja nie mogę znaleźć drugiego, to jak niby jemu miałoby się udać?