AKT PIERWSZY

Taką rozpaczą obwiniłbym siebie.

Byłeś morderczym niecnotą i jesteś.

Hola! jest tu kto?

Czego chcesz, wasze? jakeś się tu dostał?

Możesz to waćpan uczynić; roztropność tak radzi. Bądź waćpan zdrów.

Nie; gotów przebudziwszy się powiedzieć, żeśmy tchórzliwie sobie postąpili.

Przebudziwszy się! Głupiś; on się nie przebudzi prędzej, aż na Sąd Ostateczny.

No, to na Sądzie Ostatecznym gotów powiedzieć, żeśmy go we śnie zabili.

Ten wyraz: sąd obudził we mnie pewien rodzaj zgryzoty sumienia.

Jak to? lękasz się?

Nie tego, żeby go zabić, bo przecie mamy list upoważniający do tego, ale żeby nie być za zabicie go potępionym: bo od potępienia nie mógłby mnie żaden list ochronić.

Myślałem, że masz stałe przedsięwzięcie.

Mam je, w istocie, do pozostawienia go przy życiu.

Idę donieść o tym księciu Glosterowi.

Nie czyń tego, bracie, zaczekaj chwilkę. Spodziewam się, że ten paroksyzm skrupułów wkrótce minie: nie trwa on u mnie zwykle dłużej jak przez czas potrzebny do zliczenia dwudziestu.

Jakże ci teraz?

Dalipan, czuję, że jeszcze jest we mnie trochę lagru sumienia.

Pomnij o wynagrodzeniu, jakie nas czeka, gdy dzieło będzie spełnione.

Prawda, musi umrzeć: zapomniałem o wynagrodzeniu.

Gdzież teraz twoje sumienie?

W worku księcia Glostera.

To więc kiedy on otwiera worek, aby nas wynagrodzić, sumienie twoje precz ulata?

Mniejsza o to, niech idzie z Bogiem! mało kto je żywi, nikt prawie.

A jak wróci do ciebie, cóż wtedy?

Nie chcę z nim mieć nic do czynienia; to niebezpieczne licho, tchórza robi z człowieka. Nie może człowiek ukraść, żeby go nie oskarżyło; nie może kląć, żeby go nie ofuknęło; nie może się brać do cudzej żony, żeby go nie zdradziło. To wstydliwa, rumieniąca się istota, co zamieszki szerzy w sercu ludzkim; usposabia człowieka do wynajdywania tysiącznych trudności. Raz mi kazało zwrócić mieszek pełen dukatów, który przypadkiem znalazłem. Ono przyprawia człowieka o żebractwo. Wygnano je z miast i miasteczek jako niebezpieczną istotę; kto chce żyć dobrze, stara się polegać na sobie samym i obywa się bez niego.

Tam do diabła! właśnie mi na kark wlazło i szepcze mi do ucha, żebym nie popełniał tego mordu.

Otrząś się z niego, nie wierz mu; niebawem zechce wyłudzić z twej piersi westchnienie.

Mam ja mocną naturę, nic ono ze mną nie wskóra.

Mówisz jak człowiek z sercem, któremu idzie o reputację. Dalej do dzieła!

Palnij go w łeb gifesem i wrzuć go potem do naczynia z małmazją, co stoi w przyległej izbie.

Wyborny pomysł: tym sposobem zrobimy z niego rodzaj biszkoptu.

Cicho! budzi się.

Palże go!

Nie, pogadajmy z nim trochę.

Dozorco, daj mi, proszę, kubek wina.

Będziesz miał wina wkrótce huk, milordzie.

Olaboga! kto ty jesteś?