Rozdział 13 z 22

XII

Przez pięć lat służąc w gwarnéj żołnierce,
Janek zachował dawniejsze serce,
Zawsze w niém pieścił obraz swéj wioski,
Zawsze śnił stary domek ojcowski:
Czy go zobaczy? i w jakiéj doli?
Ot może Pan Bóg kiedyś pozwoli,
Miłe dla serca zaświta rano:
Wojskom w te strony ruszyć kazano,
Bo właśnie zapał najwyżéj wzrastał,
Rok osimsetny1 dwunasty nastał.
Cezarów orzeł skrzydła rozpina
Nad sztandarami Korsykanina2;
Skinął na północ i na wschód słońca —
Dwadzieści3 plemion, jak lawa wrząca,
Płonąc i sycząc, i zionąc parę,
Szło zburzyć Kremlu4 wieżyce stare.
«Pędem piorunu potok się leje».
(Tak o téj chwili pisały dzieje.)
«Żołw’5 nas prześcignie w takim pochodzie!»
Powiadał Janek — ostrogą bodzie
I tręzlą6 swego wierzchowca spina:
«Ot już i Niemen, ot i rodzina,
Ot i powietrze stamtąd powiało,
Ot i zobaczę mą wioskę całą!
Toż mię otoczą roje gromadne!
Toż ojcu, matce do nóg upadnę!
Powiem im, powiem z całym zapałem,
A gdzie ja byłem, a co widziałem —
Otoż się każdy ze mnie nadziwi!
Bógże wie tylko, czy oni żywi?
Czy oni zawsze zdrowi, weseli?
Czy może o mnie już zapomnieli?!»

osimsetny a. ośmsetny (daw.) — dziś: osiemsetny. [przypis edytorski] ↩
Korsykanin — Napoleon Bonaparte pochodził z Korsyki. [przypis edytorski] ↩
dwadzieści — dziś: dwadzieścia. [przypis edytorski] ↩
Kreml — warowny zamek władców Rosji w Moskwie. [przypis edytorski] ↩
żołw’ — daw. apostrofem na końcu wyrazu oznaczano miękkie w lub b (co ujawnia się w odmianie, np. żółwia, a nie: żółwa itd.), a zarazem miejsce po zaniku prasłowiańskiej półsamogłoski, jeru miękkiego. [przypis edytorski] ↩
tręzla — uzda. [przypis edytorski] ↩