Źródło i licencja tłumaczenia
Eulalia
Błądziłem sam jedynie,
W bólów i łez krainie...
Mój duch był jak wód nieruchomych łono,
Dopóki piękna i słodka Eulalia1
Nie została rumieniącą się mą narzeczoną
Dopóki złotowłosa, młoda Eulalia
Nie została uśmiechniętą moją narzeczoną.
Ach! nie tak migocą
Złote gwiazdy nocą,
Jak te blaski, które jasny wzrok jej da mi —
I nie tak drzew liście
Płoną uroczyście,
Kiedy je perłowo-srebrny blask miesięczny plami...
Nie równają się ze skromnej Eulalii
Nieporównanymi kędziorami...
Z jasnookiej, powiewnej Eulali
Niedbałymi i kornymi kędziorami
Bólu ni zwątpienia burz
Teraz — ach — nie zaznam już
Z jej się ducha westchnienie dobywa głęboko
I przez wszystkie moje dni
Jasno, stale błyszczy mi
Astarte2 na błękicie, za chmurek powłoką...
Podczas gdy zawsze na jej drogiej Eulalii
Spoczywa macierzyńskie jej oko...
Podczas gdy zawsze na jej młodej Eulalii
Spoczywa fijołkowe jej oko.
- Eulalia — imię żeńskie pochodzenia greckiego (z gr. eu: dobrze, lalein: mówić), oznaczające tyle co: „dobrze mówiąca” a. „elokwentna” (posiadająca łatwość wysłowienia). [przypis edytorski] ↩
- Astarte a. Asztarte (z hebr. Astoreth) — zachodniosemicka, kananejska i fenicka, bogini miłości, płodności i wojny; utożsamiana z babilońsko-asyryjską Isztar, z sumeryjską Inanną (Panią Niebios), a także grecką Afrodytą. [przypis edytorski] ↩
Źródło i licencja
Domena publiczna · Edgar Allan Poe
Źródło: Wolne Lektury
Szczegóły techniczne
Komponent: base-text
znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe
Poezje · Fundacja Wolne Lektury; https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/poe-poezje/
Źródło: Wolne Lektury
Licencja: LAL-1.3
Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe
Szczegóły techniczne
Komponent: editorial
Adaptacje komponentów Share-Alike muszą zostać udostępnione na tych samych warunkach.