AKT DRUGI

Nie wiem, czy leniwą ma nogę, ale wiem, że nieleniwe ma ręce, a to moje uszy poświadczą.

Czy z nim mówiłeś? Co robił? Co myśli?

Wypisał na moich uszach swoje czyny i myśli. Przeklęta ręka! Aż mi się ciemno zrobiło.

Jak to? Czy się tłumaczył tak ciemno, że nie mogłeś myśli jego zrozumieć?

O! nie, palnął tak dobitnie, że mi świeczki w oczach stanęły, dopiero później zrobiło mi się ciemno.

Lecz powiedz, proszę, czy wraca do domu? Wielkie, jak widzę, pokazuje dla żony względy.

Pan mój szaleje jak diabeł rogaty.

Co mówisz, łotrze, o rogatym diable?

Nazywasz to pałką, panie? Racz tylko twoją pałkę trzymać spokojnie, a metoda wejdzie sama do mojej głowy. Jeśli tak dłużej zostać mają rzeczy, wypadnie mi dla obrony nosić opałkę na głowie albo będę musiał szukać rozumu w ramionach. Proszę cię tylko, panie, powiedz mi, za co mnie bijesz?

Nie wiem; wiem tylko, że mnie bijesz.

Jeśli łaska; za co i dlaczego, boć, jak powiadają, każde „za co” ma swoje „dlaczego”.

Dziękujesz mi? Za co?

Dziękuję panu za to coś, które mi za nic dałeś.

Poprawię się przy pierwszej sposobności i za coś nic ci nie dam. Ale dosyć tego na teraz; powiedz mi, czy obiad gotowy?

Nie, panie, jeszcze pieczeni brak tego, na czym mnie nie zbywa.

Czego jeszcze brak pieczeni?

Dobrego skropienia.

Będzie więc twarda?

To proszę, nie jedz jej, panie.

Dlaczego?

Bo jeżeli będzie twarda, to będzie niestrawna i gotowa zrobić cię cholerycznym, i znowu gotów byś mnie skropić zamiast pieczeni.

Doskonale. Naucz się żartować w właściwej porze. Jest czas na wszystko.

Śmiałbym temu przeczyć, gdyby pan mój nie tak był choleryczny.

Z jakich powodów?

Z powodów tak jasnych, jak jasna łysa czaszka samego tatusia Czasu.

Słucham.

Nie ma już czasu na odzyskanie włosów dla człowieka, który naturalnie ołysiał.

A czy nie mógłby ich odzyskać przez kaucję i przysądy?

I owszem, składając kaucję za perukę a przysądzając sobie stracone włosy innego.

Dlaczego Czas tak skąpy włosów, choć to wyrost tak pospolity?

Bo zostawił to błogosławieństwo nierozumnym bydlętom, a co ludziom we włosach uskąpił, to im w dowcipie przysporzył.

Niemało jest przecie ludzi mających więcej włosów niż dowcipu.

Nie znajdziesz, panie, między nimi jednego, co by nie miał dosyć dowcipu na ich stracenie.

Utrzymywałeś jednak przed chwilą, że człowiek włosisty to prostaczek bez dowcipu.

Im większy prostak, tym prędzej gubi włosy, ale i on nie łysieje bez pociechy.

A z jakiejż to przyczyny?

Z dwóch przyczyn, panie, i to zdrowych.

Tylko już, proszę, nie zdrowych.

Więc pewnych.

Nie bardzo chyba pewnych, bo rzecz w sobie zawodna.

No to niezawodnych.

Wymień je.

Pierwsza, że nie będzie już tracił pieniędzy na trefienie, a druga, że przy obiedzie nie będą mu w zupę wpadały.

Ale chciałeś mi dowieść, że nie ma czasu na wszystko.

I dowiodłem, dając za przykład, że nie ma czasu na odzyskanie włosów straconych przez naturalne wyłysienie.

Dowód to jednak niedostateczny, że nie ma czasu ich odzyskać.

Więc na dobitkę utrzymuję, że sam Czas jest łysy, a więc do końca świata będzie miał łysych towarzyszy.

Wiedziałem, że się na łysej skończy konkluzji. Lecz cicho! Kto tam znaki nam daje?

Dromio?

Ja, panie? W życiu mym jej nie widziałem.

Leć, Dromio, nakaż zastawić wieczerzę.

Już ja nie Dromio, już nie ten, co byłem.

Dusząś się zmienił, jak ja się zmieniłem.

Zmieniłem, panie i duszą, i ciałem.

Masz twoją postać.

Zostałeś osłem, a nie koczkodanem.

Panie, naprawdę odźwiernym mam zostać?

A dobrym, jeśli cięgów nie chcesz dostać.

Czas obiadować; idźmy, Antyfolu.