AKT TRZECI

Jej, nie przysmaków, dusza moja łaknie.

Lada gbur może pieczeń nam zastawić.

A lada fircyk piękne słowa prawić.

Otwórz, hultaju, jeśli nie chcesz biedy.

Powiedz dlaczego, a powiem ci kiedy.

Dlaczego? Głodni my na obiad przyszli.

Przyjdź inną razą, dzisiaj ani myśli.

Co za pijaki sieją w mieście trwogę?

Pan wraca, Łucjo, otwórz.

Nieproszonego kijem wypraszają.

Słyszysz, kochańciu, duszko, otwórz wrota.

Co wy za jedni?

Nie chcesz? Bum! Bramę wysadzę ze złości.

Otwórz, hultaju!

Szturmujmy, panie!

Jakby w Efezie żandarmów nie było.

Co tam za wrzaski słyszę na ulicy?

Jacyś pijani, pewno czeladnicy.

Czy to ty, żono? Przecie! Bogu chwała!

Żono! Umykaj, póki skóra cała.

Czas prosić, panie, bo gościom już nudno.

Wiatr dmie od lądu i wpłynąć nam trudno.

Przynieś mi lewar; strzaskam drzwi ze złości.

Nim ty drzwi strzaskasz, ja strzaskam ci kości.

Ruszaj po lewar; dość już słów bez celu.

Wrócę za jaką godzinę z robotą.

Żart to kosztowny, ale mniejsza o to.

Czy oszalałeś? Co to wszystko znaczy?

Szalona miłość głowę mi majaczy.

Ócz twych szaleństwo rozum ci zmąciło.

Słońce twych spojrzeń oczy mi olśniło.

Patrz, gdzieś powinien, a przejrzysz znów jaśnie.

Na noc mam patrzeć? Wprzód niech słońce zgaśnie.

Nie ja, lecz siostra moja twą kochanką.

Siostra twej siostry?

Praw te androny twojej Adrianie.

Co tam nowego, Dromio? Co ci tak spieszno?

Czy znasz mnie, panie? Czy ja Dromio? Czy ja twój sługa? Czy ja to ja naprawdę?

Ty jesteś Dromio; ty jesteś moim sługą; ty jesteś ty.

Ja jestem osłem, panie, ja jestem sługą kobiety, ja nie należę już do siebie.

Jakiej kobiety sługą? Dlaczego nie należysz już do siebie?

Nie należę do siebie, bo należę do kobiety, która rości do mnie jakieś pretensje, jak cień za mną chodzi, chce gwałtem mnie zabrać.

Jakie rości do ciebie pretensje?

Takie pretensje, jakie byś ty rościł, panie, do własnego konia. Chce gwałtem mnie zabrać jak własne bydlę, nie żeby mnie chciała dlatego, że jestem bydlę, ale dlatego że, sama bydlę, rości sobie do mnie pretensje.

Cóż to za kobieta?

Bardzo uczciwa osoba, bo mówić o niej trudno nie powtarzając za każdym słowem: uczciwszy uszy. Chuda moja dola w małżeństwie, choć nie mogę zaprzeczyć, że to okrutnie tłuste małżeństwo.

Co rozumiesz przez tłuste małżeństwo?

Rozumiem, że to kucharka z samej tłustości ulana. Nie wiem, na co ją użyć; chyba zapalić ją jak lampę i zemknąć od niej przy własnym jej świetle. Przysięgam, że jej łachmany i łój z nich wyciśnięty wystarczyłyby na polską zimę; jeśli do sądnego dnia dożyje, palić się będzie dłużej niż świat cały.

Jaka jej cera?

Czarna jak moje buty, tylko nie tak czysto utrzymana, bo tak się poci, panie, że można by brodzić po kostki.

Woda temu zaradzi.

Nie, panie, bo to w jej rdzeniu, temu by nawet potop Noego nie zaradził.

Jak się nazywa?

Nazywa się Kamila, zapewne dlatego, że mila drogi od jednego do drugiego jej biodra.

To jakaś ogromna gidia.

Uchowaj Boże! Nie dalej od stóp do głowy jak od biodra do biodra; okrąglutka jak globus; mógłbym pokazywać na niej różne kraje.

A gdzież tam leży Irlandia?

Na lędźwiach; poznałem ją po bagnach.

A Szkocja?

Odkryłem ją po jałowości skalistego gruntu na dłoni.

Gdzie Francja?

Na czole; zbrojna i zbuntowana, w otwartej wojnie z głową.

Gdzie leży Anglia?

Szukałem skał wapiennych, lecz nie mogłem odkryć nic białego, przypuszczam tylko, że leży na jej podbródku, a wnoszę to ze słonej wody przedzielającej ją od Francji.

A Hiszpania?

Nie widziałem Hiszpanii, ale ją czułem po gorącym oddechu.

Gdzie Ameryka? Gdzie Indie?

O panie, na jej nosie błyszczącym od rubinów, karbunkułów, szafirów, a chylącym wszystkie swoje skarby ku gorącym oddechom Hiszpanii, która tam całe floty galionów po ładunek wyprawia.

Gdzie Belgia i Niderlandy?

Nie posunąłem, panie, moich poszukiwań tak daleko. Słowem, ta klępa, a raczej ta czarownica założyła do mnie pretensje, nazywała mnie Dromiem, przysięgała, że byłem jej narzeczonym, wyliczyła mi moje wszystkie znaki szczególne, jak na przykład znamię na łopatce, plamkę na szyi, wielką brodawkę na lewym ramieniu, tak że przestraszony uciekłem od niej jak od czarownicy, i zdaje mi się, że gdyby moja pierś nie była lepiona z wiary, a serce kute ze stali, byłaby mnie w kurtę przemieniła i kazała rożen z pieczenią obracać.

Jestem na koniec, panie Antyfolu.

To moje imię.

Co chcesz, ażebym z tym łańcuszkiem zrobił?

Zrobisz, co zechcesz; zrobiony dla ciebie.

Nigdy nie dałem tego obstalunku.

Jak widzę, panie, lubisz krotofile.