Loreva
Loreva

Utwór 13 z 25

plan akacji

gałąź akacji woń to lichtarzy miodu i uciech 
ach poi jakbyś nad sobą sam się pochylał gnuśnie 
westchniesz jak niebo uśniesz 
i liśćmi zamulisz ciepłe wybrzeże 
ta gałąź skrzydło nieziemskie nagość twoją ubierze 
muzyczny cień karuzeli zdobywa wody i pień 
z dymnych błękitów rumieniec 
na drzewo na miasto zachodzi 
napełnia także domu sień 
tętentem godzin 
oto podwórza cierpienie oto ogrodu śmiech 
bo upadł mocno i głucho 
niby spętany jeniec 
akacji starej plan w łopuchy 
w łopuchy w ciernie pokrzywy 
a mnoży się tam a troi 
musując wulkanicznie jutrzenkowo 
białych płatków zastęp 
ku wybrzeżu powietrzem steruje 
tam bulgocące żarem hipogryfy 
do wodopoju gna koryncki pasterz 
czy nazareńczyk szanujący słowo 
któż wreszcie wyzna co trzeba 
różyce korabie1 nieba 
lub smutno mówić ogrójec 
  1. korab — okręt, łódź. [przypis edytorski] ↩
Źródło i licencja

Domena publiczna · Józef Czechowicz

Źródło: Wolne Lektury

Szczegóły techniczne

Komponent: base-text

znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

nuta człowiecza (tomik) · Fundacja Wolne Lektury; https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/nuta-czlowiecza/

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: LAL-1.3

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: editorial

Adaptacje komponentów Share-Alike muszą zostać udostępnione na tych samych warunkach.

Zgłoś błąd tłumaczenia

Przypis