Loreva
Loreva

Rozdział 32 z 35

II

„Podobnie owo oczu się zamknięcie 
Zdarza Homerom... Więc bądźmyż my ślepi 
Na to, co nasze wielkie przedsięwzięcie 
Na przyszłość może tutaj nędzy szczepi; 
Puściliśmy się już na tym okręcie, 
A więc nikt nie mów, że byłoby lepiéj, 
Gdybyśmy byli nie rzucali brzega. 
Kto z nami umrzeć chce — ten nasz kolega. 
„Wszyscy my bracia!” — Tutaj go powoli 
Serce wynosić jęło z retoryki. — 
„Wszyscy my bracia! bo równo nas boli 
Serce, i równe mamy pamiętniki 
W duszach ojczystej sławy i niedoli; 
Król narzucony, obce rozbójniki 
W kraju, francuskie duchy obok tronu, 
My jedni, jakby wodze Askalonu1 
Z krzyżem na naszych piersiach i sztandarach, 
Z łachmanem niby ostatnim bławatu, 
Na ukraińskich gołych wichrach, jarach, 
Przeciwko wrogu... ba i przeciw światu.” 
To mówiąc, w takich był Potocki żarach, 
Takiego dostał na policzkach kwiatu, 
Jak Achill, kiedy mieczem chce ciąć głosy, 
A duch Minerwa chwyta go za włosy. 
Wtem jeden szlachcic krzyknął: „O głos proszę!” 
Szlachta zwróciła nań oczy ciekawie; 
A on z powagą wielką: — „Oto wnoszę, 
Abyśmy pana Podczaszego sławie 
Wznieśli kolumnę.” — Ja, co kwiaty koszę 
W nezabudkowej przeszłości murawie, 
Musiałem i tę wspomnieć mowę walną 
Szlachcica — co miał myśl monumentalną. 
Wniosek ten jednak znikąd nie podparty 
Upadł, lecz pana Podczaszego zmieszał. 
Obaczył, że to lwy są i lamparty, 
Że ten, co go czci, jutro będzie wieszał; 
W górę więc swój łeb trzymając zadarty 
Rzekł: „Kolumnami Waść nie będziesz wskrzeszał 
Ojczyzny ducha... Pierwej trzeba było 
Nad Sobieszczyków je wznosić mogiłą! 
„Toby Waść, w szkołach będąc małym żakiem, 
Napoił się był tej kolumny wonią 
I wiedział, jakim trzeba być Polakiem, 
Aby kolumna ze złocistą skronią, 
Z ogromnym białych posągów orszakiem 
Szła na grobowiec, i nad czasu tonią 
Na kształt świętego pozostała drzewa, 
Co, zda się, oczy ma, a sercem śpiewa. 
„My ledwie warci... o jak serce boli, 
Że może i to nam wzbronione, Chryste! 
My ledwie warci, że pacierz sokoli 
Będzie po krzyżach szedł w powietrze mgliste, 
Że wróbel, który po śliwach swawoli, 
Słysząc... a światło niech im wiekuiste.” 
............................................... 
............................................... 
............................................... 
............................................... 
  1. Askalon a. Aszkelon — miasto i port morski w Izraelu, ok. 30 km na płd. od Tel Awiwu; istniejące już w XXX w. p.n.e., za czasów biblijnych miasto filistyńskie, potem gr., od VII w. n.e. arabskie; w 1099 r. pod Askalonem wojska I wyprawy krzyżowej pokonały armię muzułmańską, idącą z Egiptu na pomoc Jerozolimie. [przypis edytorski] ↩
Źródło i licencja

Domena publiczna · Juliusz Słowacki

Źródło: Wolne Lektury

Szczegóły techniczne

Komponent: base-text

znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Beniowski · Fundacja Wolne Lektury; https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/beniowski/

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: LAL-1.3

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: editorial

Adaptacje komponentów Share-Alike muszą zostać udostępnione na tych samych warunkach.

Zgłoś błąd tłumaczenia

Przypis