Loreva
Loreva

Rozdział 31 z 35

I

W złotej Ladawie dopiero wieczorem 
Spostrzegła szlachta, że pani Sybilla 
Z księciem, którego nazwano Luborem, 
Zniknęła. Oknem patrzano co chwila, 
Czy gdzie nie widać ich zajętych sporem 
O wiersz Homera, Danta lub Delilla1; 
Ale nie, nigdzie o nich ani słychu... 
Liście w ogrodzie szeptały po cichu. 
Ale w tych szeptach, co się anielskiemi 
Wydają, kiedy brzoza z brzozą gada, 
Żaden szept głośny dźwięki francuskiemi 
Nie szepnął. Więc żart powiedział nie lada 
Kaźmierz Pułaski, że ucho do ziemi 
Po wojskowemu przyłożyć wypada 
I słuchać. Na to księżna rzekła sucho, 
Aby przyłożył do księżyca ucho — 
Bo pewnie na nim są. Więc Amfitryjon2 
Starosta bardzo przytoczył ciekawie 
To, co o żonach rzekł filozof Bijon3, 
Że jeśli piękną weźmiesz, toś w obawie; 
A jeśli brzydką, toś unieszczęśliwion... 
Dylemma4, które w wielkiej było sławie 
Za Jezuitów, w filozofii klasach, 
Bo myśl w nim chodzi tak, jak na zawiasach. 
Jednak zaczęto się lękać, gdy stary 
Zegar już dzwonił dwunastą godzinę, 
A szlachta wina dolawszy do miary 
Była w fantazji... zdjąć pozłotowinę 
Z księżyca lub wsiąść zaraz na bajdary5 
I przez Dniepr płynąć albo też przez Dźwinę 
Po szóstą świata część, której odkrycie 
Przeczuła — łowiąc muchy po suficie. 
I nie dziw, bo świat ich już był opalem 
I tęczą, i gwiazd pełną i promieni, 
Za którą złota stała Jeruzalem 
Drzew szmaragdowych pełna i kamieni, 
Z których jeden jest męczeńskim koralem 
I ciągle od krwi polskiej się czerwieni; 
A bramy, co się przed polskiemi berły6 
Odemkną, z łzy są jednej, z jednej perły. 
Takie się miasto z nich każdemu śniło, 
A każdy widział podobnie, jak drugi. 
Najbliżej bram był szlachcic Poletyło, 
Który pod stołem już leżał jak długi. 
Od lotu, widać, nazwisko mu było, 
I dotąd, widać, pradziada zasługi 
Lotne działały w synie7, że uderzał 
Skrzydłami o strop — gdy pod stołem leżał... 
............................................... 
............................................... 
............................................... 
............................................... 
  1. Delille, Jacques (1738–1813) — francuski poeta i tłumacz, autor poematu Ogrody, jego pompatyczny styl był wzorem dla polskich poetów klasycystycznych. [przypis edytorski] ↩
  2. Amfitryjon (mit. gr.) — dziś: Amfitrion, syn króla Tyrynsu, dzielny wojownik, mąż Alkmeny, jednej z kochanek boga Zeusa; tu: człowiek gościnny, gospodarz, organizator zabawy. [przypis edytorski] ↩
  3. Bijon własc. Bion z Borystenu — grecki filozof żyjący w III w. p.n.e. [przypis edytorski] ↩
  4. dylemma (z gr.) — trudny wybór, dylemat. [przypis edytorski] ↩
  5. bajdara (ukr.) — łódź wiosłowa a. statek rzeczny, używany na Dnieprze. [przypis edytorski] ↩
  6. przed polskiemi berły — dziś popr. forma N. lm: przed polskimi berłami. [przypis edytorski] ↩
  7. w synie — dziś popr. forma Ms. lp: w synu. [przypis edytorski] ↩
Źródło i licencja

Domena publiczna · Juliusz Słowacki

Źródło: Wolne Lektury

Szczegóły techniczne

Komponent: base-text

znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Beniowski · Fundacja Wolne Lektury; https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/beniowski/

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: LAL-1.3

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: editorial

Adaptacje komponentów Share-Alike muszą zostać udostępnione na tych samych warunkach.

Zgłoś błąd tłumaczenia

Przypis