Loreva
Loreva

Utwór 15 z 23

Na poddaszu

Skroń wynurzam z poddasza. Niech gwiazdy mnie strzegą! 
Ty — z dołu — przyjrzyj no się mej górnej żałobie! 
Tkwię w trumnisku, utkanym z wyżyn i z niczego, — 
A na imię mam — Oddal! Nic nie wiem o tobie... 
W dole — świateł drobnota. Piętrowanym cieniem 
Dom migoce... Są okna, gdzie zawsze jest ciemno... 
Byt mój stał się radosnym w snach znieruchomieniem 
Skoku, który dać mogę w tę przepaść pode mną! 
Mów, gdzie wszechświat nocuje ? W nizinnych snów mrowiu, 
Czy tu wyżej, gdzie nicość z lekka się odsmuca, 
Gdy po dachów rozległych blaszanym pustkowiu 
Księżyc świeci, kot biegnie i komin cień skróca?... 
Źródło i licencja

Domena publiczna · Bolesław Leśmian

Źródło: Wolne Lektury

Szczegóły techniczne

Komponent: base-text

znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Spojrzystość (cykl) · Okładka na podstawie: wild cherries brown county indiana, Serge Melki@Flickr, CC BY 2.0

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: CC-BY-2.0

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: cover

Spojrzystość (cykl) · Fundacja Wolne Lektury; https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/napoj-cienisty-spojrzystosc-cykl/

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: LAL-1.3

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: editorial

Adaptacje komponentów Share-Alike muszą zostać udostępnione na tych samych warunkach.

Zgłoś błąd tłumaczenia

Przypis