Utwór 4 z 8

II

Tam, gdzie domy stoją, jak w ordynku1,
A każdemu jakiś znak dał snycerz2,
W kamienicy „Pod niedźwiedziem” w Rynku
Owy dzielny przemieszkiwał rycerz.

Widać szarą wstęgę naszej Wisły
Z okien jego izdebki podniebnej,
To słoneczne blaski na niej błysły,
To ją księżyc opromienia srebrny.

Aż tu kiedyś, w wiosenne świtanie,
W pełnym kwiatów i piosenek maju,
W okna — trąbek uderzyło granie
I krzyk ludu: „Wojna! Turczyn w kraju!”

Co tu myśleć, mościpanie, długo!
Dźwięczą szable, rżą bojowe konie;
Wojak wiernym był ojczyzny sługą,
Więc, jak inni, walczy w jej obronie.

w ordynku — w szeregu. [przypis edytorski] ↩
snycerz — rzemieślnik zajmujący się rzeźbieniem w drewnie. [przypis edytorski] ↩

Źródło i licencja

Domena publiczna · Artur Oppman

Szczegóły techniczne

Komponent: base-text

znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Legendy warszawskie · Fundacja Wolne Lektury; https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/legendy-warszawskie/

Licencja: LAL-1.3

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: editorial

Adaptacje komponentów Share-Alike muszą zostać udostępnione na tych samych warunkach.