Loreva
Loreva

Rozdział 11 z 11

Rozdział XI. W którym marzenie Sobótki zamienia się w rzeczywistość

Słońce stało już wysoko, 
gdy dźwignęła się z pościeli, 
przecierając senne oko, 
postać zacnej1 Imć Niedzieli. 
Co to? Siódma już godzina? 
Skądże jej się tak zaspało! 
Tu z wysiłkiem przypomina, 
co w wczorajszym2 dniu się stało.  
Co to było? Wielki Boże! 
Czy to prawda, czy sen może? 
Aż uwierzyć trudno prawie, 
że to działo się na jawie...  
Okiem rzuca na posłanie: 
śpią najmilsze jej dziateczki; 
a tu leży ich ubranie — 
zdarte suknie3 i majteczki.  
Toż ją znowu czeka praca! 
Co za dziury! co za dziury! 
Suknie bada i przewraca, 
czoło jej zaległy chmury.  
Oj, przebrały smyki miarę! 
Już majstrowej nic nie wzruszy, 
niech dostaną dobrą karę, 
niech im ojciec da za uszy. 
Niech pocierpią raz dziateczki, 
skoro nie ma na nie rady... 
A wtem zbladła... nuż z wycieczki 
pozostały inne ślady? 
Imć majstrową przeszły dreszcze; 
dłonią sięga w głąb pierzynek 
i... wyciąga — ciepłe jeszcze 
skórki sześciu małych świnek. 
Szybko, modląc się po cichu, 
po drabinie w górę pnie się 
i do skrzyni, co na strychu, 
dowód hańby dziatek niesie.  
Wielka w niej wezbrała ulga, 
gdy zapadło wieko skrzynki, 
i pośpiesznie w dół się kulga4, 
jakby za nią gnały... świnki! 
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 
A tymczasem, tak jak co dnia, 
hałas zerwał się na dole; 
to dziateczki Imć Tygodnia 
rozpoczęły już swawolę.  
Tu poduszka w górę lata, 
aż się sypie wkoło pierze, 
ten warkocze siostrom splata, 
tych dwóch się za czuby bierze. 
Zgiełk przerwało wejście matki; 
oj, surową ma dziś minę. 
W rękach trzyma ich manatki 
i... rzemienną dyscyplinę.  
Wszystkie rzeczy te w paradzie5 
na zydelku6 majstra kładzie.  
Pospuszczały główki zuchy; 
nikt nie śmieje się, nie szepce, 
słychać brzęk lecącej muchy... 
makiem zasiał w ich izdebce.  
Czy nie boskie to skaranie? 
Jak zamówił, będzie lanie!  
Lecz że ojciec jeszcze chrapie, 
banda matkę w krąg otoczy; 
każdy ją za szyję łapie, 
każdy jej zagląda w oczy. 
— Mamo! mamciu! rybko! kiciu! 
ocal dzieci przed kłopotem, 
nie zbroimy nigdy w życiu, 
tylko nie mów ojcu o tem7!  
— Daj, mateczko, szatki inne! 
Czwartek chlipnie, Piątek jęknie — 
I na prośby ich dziecinne 
serce matki jak wosk mięknie.  
Takie miłe te nicponie8! 
Tyle rączek ją oplata, 
tak się tulą, garną do niej... 
Niech tam! suknie im wyłata.  
I poczciwa Imć Niedziela 
nowe szatki im rozdziela. 
Toż to radość! toż to pycha! 
Duszą dziatki Imć majstrową, 
aż z radości każdy prycha, 
przywdziewając suknię nową. 
Właśnie był to dzień świąteczny; 
(zwykle w święto uroczyste 
każdy stara się być grzeczny 
i mieć twarz i ręce czyste).  
Grzeczne są i majstrów dzieci. 
Chłopcy gęste mają miny9 — 
każdy pozór ma waszeci10 
od nóg bosych do czupryny! 
Mała Butka z miną hardą 
kręci się jak krągła kulka, 
bo wspaniałą swą kokardą 
oczarować chce ojczulka.  
— Tato! — krzyczy — na śniadanie! 
Wśtawaj tato, mocium panie! — 
I w zamknięte drzwi alkierza11 
piąstką raz po raz uderza. 
Lecz się próżno Butka trudzi: 
majstra — nic dziś nie obudzi.  
Urażona tym dziecina 
już odbiegła do okienka, 
po krzesełku się wyspina12 
i w otwartym oknie klęka. 
Aż tu w rączki jak nie klaśnie, 
jak nie krzyknie, jak nie wrzaśnie, 
jak nie piśnie jak najgłośniej: 
— Patscie, patscie, co tam lośnie!  
Oglód, oglód mój malutki! 
Oglód psysed do Sobótki! 
Mamo! mamo! dzieci! dzieci! 
I jak piłka na dwór leci.  
Zatupały dziatek pięty, 
wzniósł się ciemny obłok kurzu; 
pędzą — a tu świat zaklęty 
czar roztoczył na podwórzu.  
Sad prześliczny, karłowaty, 
z owocami przepysznemi13, 
raptem wkoło białej chaty 
wyrósł — niby grzyb spod ziemi. 
Patrzą dzieci, matka patrzy, 
wśród gałązek coś szeleści... 
To na korze od szkła gładszej 
złoty napis wszystkim wieści: 
„Za szlachetność jej serduszka 
Butce w dani składa — wróżka”. 
Matka Butkę w pół porywa, 
łez potokiem twarz jej zlewa, 
upojona i szczęśliwa 
w czarodziejskie patrzy drzewa 
i krzyż znacząc nad jej czołkiem, 
woła: — Butko! tyś aniołkiem! 
Piszczą dzieci, szlocha matka, 
biegnie ta i ta sąsiadka, 
pędzą dziewki, czeladniki, 
„Hurra!”, drą się uliczniki. 
Każdy gapi się i pyta, 
każdy złoty napis czyta.  
A maleńka bohaterka 
to na sad swój z dumą zerka, 
to na gałąź ponad daszkiem, 
gdzie gawronek z gawronaszkiem 
dziobem kręcą w lewo, w prawo, 
kracząc Butce: — Brrrawo! brrrawo! 
Słysząc tyle zgiełku, wrzawy 
majster rzucił też posłanie 
I wychylił nos ciekawy, 
i zakrzyknął: — Mocium panie! 
i z ust mu wypadła fajka... 
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 
I skończona moja bajka. 
  1. zacny — prawy, godny zaufania i szacunku. [przypis edytorski] ↩
  2. w wczorajszym — dziś popr.: we wczorajszym. [przypis edytorski] ↩
  3. suknie — tu daw.: ubrania. [przypis edytorski] ↩
  4. kulgać się (z ros.) — turlać się, toczyć. [przypis edytorski] ↩
  5. w paradzie — tu: uroczyście. [przypis edytorski] ↩
  6. zydel (daw.) — stołek. [przypis edytorski] ↩
  7. tem — dziś popr.: tym. [przypis edytorski] ↩
  8. nicpoń — urwis. [przypis edytorski] ↩
  9. gęste mają miny (daw. przen.) — są pewni siebie lub takich udają. [przypis edytorski] ↩
  10. waszeć (daw.) — tytuł grzecznościowy; mieć pozór waszeci: wyglądać jak wielki pan. [przypis edytorski] ↩
  11. alkierz (daw.) — mała sypialnia. [przypis edytorski] ↩
  12. wyspina — dziś popr.: wspina. [przypis edytorski] ↩
  13. przepysznemi — dziś popr.: przepysznymi. [przypis edytorski] ↩
Źródło i licencja

Domena publiczna · Zofia Rogoszówna

Źródło: Wolne Lektury

Szczegóły techniczne

Komponent: base-text

znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Dzieci pana majstra · Fundacja Wolne Lektury; https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/rogoszowna-dzieci-pana-majstra/

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: LAL-1.3

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: editorial

Adaptacje komponentów Share-Alike muszą zostać udostępnione na tych samych warunkach.

Przypis