Rozdział 11 Kto ukradł ciastka?

Kiedy dotarli na miejsce, zobaczyli Króla i Królową Kier siedzących na tronie. Wokół zebrał się tłum małych ptaków i zwierząt, jak również cała talia kart: Walet stał przed parą królewską, skuty kajdanami, pilnowany przez dwóch strażników. Niedaleko Króla Alicja widziała Białego Królika: w jednej ręce trzymał trąbkę, a w drugiej zwój pergaminu. Na środku sali sądowej znajdował się stół, a na stole stał talerz ciastek. Wyglądały tak smakowicie, że Alicji pociekła ślinka. „Oby jak najszybciej skończyli ten proces”, pomyślała „i ogłosili przerwę na przekąski!”. Uznała to jednak za mało prawdopodobne, dla zabicia czasu zaczęła więc rozglądać się wokół.

Nigdy wcześniej nie była w sądzie, ale sporo o nim czytała, z radością odkryła więc, że wie, co i jak.

— To sędzia — powiedziała do siebie. — Rozpoznałam go po wielkiej peruce.

Sędzią był, swoją drogą, Król, który na perukę wcisnął również koronę (zerknijcie na ilustrację, jeśli chcecie wiedzieć, jak wyglądał) — z całą pewnością nie było mu ani wygodnie, ani do twarzy.

„Tam widzę ławę przysięgłych”, pomyślała Alicja, „czyli tych dwanaście stworzonek (powiedziała »stworzonek«, bo zauważyła zarówno ptaki, jak i inne zwierzęta) to właśnie są przysięgli”. Ostatnie słowo powtórzyła pod nosem dwa czy trzy razy, bardzo z siebie dumna, uważała bowiem — i słusznie — że niewiele dziewczynek w jej wieku zna jego znaczenie. Ale „ławnicy” w zasadzie też by pasowało.

Dwanaścioro przysięgłych w skupieniu ryło na glinianych tabliczkach.

— Co oni robią? — szepnęła Alicja do Gryfa. — Przecież nie mają czego zapisywać, bo proces się jeszcze nie rozpoczął.

— Spisują swoje imiona — odszepnął Gryf — żeby nie zapomnieć przed końcem rozprawy.

— Ale głuptasy! — oburzyła się Alicja, ale zaraz urwała, bo Biały Królik zawołał „Proszę o ciszę!”, a Król założył na nos okulary i zaczął wypatrywać, kto też się tak głośno odezwał.

Alicja mogła zobaczyć, całkiem jakby im zaglądała przez ramię, że wszyscy przysięgli zapisują właśnie na tabliczkach słowa „Ale głuptasy!”. Dostrzegła nawet, że jeden z nich nie wiedział, jak się pisze „głuptas”, więc poprosił o pomoc sąsiada.

„Nieźle będą wyglądały te ich tabliczki pod koniec rozprawy!”, pomyślała Alicja.

Jeden z przysięgłych miał skrzypiący rysik. Tego Alicja, rzecz jasna, nie mogła znieść, poszła więc naokoło, stanęła mu za plecami, a kiedy nadarzyła się okazja, capnęła narzędzie. Zrobiła to tak szybko, że biedny mały przysięgły (a był nim Jaś Jaszczurka) nawet nie zauważył, co się wydarzyło. Gdy po dłuższych poszukiwaniach nie zdołał odnaleźć rysika, postanowił pisać dalej palcem, co nie na wiele się zdało, bo nie zostawiał na tabliczce najmniejszego śladu.

— Heroldzie, odczytaj zarzuty! — rozkazał Król.

Na to Biały Królik trzykrotnie zadął w trąbkę, po czym rozwinął zwój i odczytał, co następuje:

— Ustalcie werdykt — polecił Król przysięgłym.

— Jeszcze nie, jeszcze nie! — wtrącił szybko Królik. — Wciąż mamy przecież mnóstwo spraw do załatwienia!

— Wezwać pierwszego świadka! — rozkazał Król.

Biały Królik trzykrotnie zadął w trąbkę i zawołał:

— Pierwszy świadek!

Pierwszym świadkiem był Kapelusznik. Podszedł z filiżanką herbaty w jednej ręce, a chlebem z masłem w drugiej.

— Przepraszam najmocniej, Wasza Wysokość — zaczął — że je przyniosłem, lecz nie zdążyłem dokończyć podwieczorku, kiedy mnie wezwano.

— Powinieneś był go skończyć już dawno — stwierdził Król. — Kiedy zacząłeś?

Kapelusznik spojrzał na Marcowego Zająca, który przybył wraz z nim na salę rozpraw, ramię w ramię z Susłem.

— Czternastego marca, jak się zdaje — powiedział.

— Piętnastego — rzekł Marcowy Zając.

— Szesnastego — dodał Suseł.

— Zapiszcie to — polecił Król przysięgłym, a oni skwapliwie wyryli na tabliczkach wszystkie trzy daty, dodali je, a potem przeliczyli sumę na szylingi i pensy.

— Zdejmij swój kapelusz — rozkazał Król Kapelusznikowi.

— Nie jest mój — odparł Kapelusznik.

— Znaczy kradziony! — zawołał Król i spojrzał na przysięgłych, którzy natychmiast odnotowali ten fakt.

— Trzymam kapelusze wyłącznie na sprzedaż — wyjaśnił Kapelusznik. — Nie mam swojego. Jestem kapelusznikiem.

Na to Królowa założyła okulary i wbiła w niego spojrzenie, pod którym Kapelusznik zbladł i zaczął się trząść.

— Złóż zeznanie — rozkazał Król — tylko się nie denerwuj, bo z miejsca każę cię ściąć.

Jego słowa jakoś nie uspokoiły świadka. Nadal przestępował z nogi na nogę, zerkał niepewnie na Królową, i był tak skołowany, że odgryzł duży kawałek filiżanki zamiast chleba z masłem.

W tym właśnie momencie Alicja poczuła coś przedziwnego. Dopiero po dłuższej chwili zorientowała się, o co chodzi: znowu zaczęła rosnąć! Początkowo chciała wyjść z sali rozpraw, ostatecznie postanowiła jednak, że zostanie, dopóki nie zabraknie dla niej miejsca.

— Nie pchaj się! — mruknął siedzący obok Suseł. — Przez ciebie nie mogę oddychać!

— Nic nie poradzę — odparła Alicja. — Rosnę.

— Nie masz prawa tu rosnąć — stwierdził Suseł.

— Bzdury — rzuciła pewniej Alicja. — Przecież ty również rośniesz.

— Owszem, ale w tempie zdecydowanie przyzwoitym — powiedział Suseł — a nie takim absurdalnym. — Naburmuszony wstał i przeszedł na drugą stronę sali.

Królowa tymczasem ani na moment nie oderwała wzroku od Kapelusznika. Kiedy Suseł szedł przez salę, rozkazała jednemu z woźnych:

— Przynieś mi listę śpiewaków z ostatniego koncertu!

Na te słowa Kapelusznik zadygotał tak mocno, że aż mu buty spadły.

— Złóż zeznanie — powtórzył gniewnie Król — albo każę cię ściąć, choćbyś nawet zachował kamienny spokój!

— Jestem nędzarzem, Wasza Miłość — zaczął drżącym głosem Kapelusznik — i nie zacząłem nawet podwieczorku... no, zacząłem jakoś z tydzień temu... tyle, że chleb całkiem się rozmaślił... a herbatka zaczęła się za... za...

— Za... co? — spytał Król.

— Zaczęła się — odparł Kapelusznik.

— Tyle usłyszałem! — uciął Król. — Masz mnie za durnia? Mów dalej!

— Jestem nędzarzem — ciągnął Kapelusznik. — A potem to już właściwie prawie wszystko się zaczęło... Tylko Marcowy Zając powiedział...

— Nie powiedziałem! — wtrącił natychmiast Marcowy Zając.

— Powiedziałeś! — rzucił Kapelusznik.

— Zaprzeczam! — wrzasnął Zając.

— Zaprzecza — powtórzył Król. — Czyli tego nie zapisujcie.

— Cóż, tak czy owak, Suseł powiedział... — rzekł Kapelusznik i zerknął niepewnie, czy Suseł również zaprzeczy, ale nie zaprzeczył, bo smacznie spał. — A potem — ciągnął Kapelusznik — odkroiłem sobie jeszcze kromkę chleba z masłem...

— Ale co powiedział Suseł? — spytał któryś przysięgły.

— Już nie pamiętam — odparł Kapelusznik.

— Musisz sobie przypomnieć! — rozkazał Król. — Bo zostaniesz ścięty.

Zrozpaczony Kapelusznik upuścił filiżankę i chleb i ukląkł na jedno kolano.

— Jestem nędzarzem, Wasza Wysokość — zaczął.

— Przede wszystkim nędznym mówcą! — stwierdził Król.

Na te słowa jedna ze świnek morskich zaczęła wiwatować, ale została szybko uciszona przez woźnych (słowo „uciszenie” brzmi groźnie, wyjaśnię więc, jak to zrobili: wrzucili ją do wielkiego wora, którego wylot zawiązali sznurkiem, i wszyscy na niej usiedli).

„Dobrze było to zobaczyć”, pomyślała Alicja. „Często czytałam w gazetach, że pod koniec procesu publiczność próbuje wiwatować i jest uciszana przez woźnych, ale dotychczas nie miałam pojęcia, jak takie uciszanie przebiega”.

— Jeśli nic więcej nie wiesz, możesz usiąść — oznajmił Król.

— Przecież klęczę — odparł Kapelusznik.

— To wstań, a potem usiądź — powiedział Król.

Druga świnka morska zaczęła wiwatować, ale została szybko uciszona.

„Czyli świnki mamy z głowy”, pomyślała Alicja. „Teraz pójdzie sprawniej”.

— Chciałbym dopić herbatę — powiedział Kapelusznik, nerwowo zerkając na Królową, która przeglądała listę śpiewaków.

— Możesz odejść — rzekł Król, a Kapelusznik czmychnął z sali rozpraw, nie marnując czasu nawet na zakładanie butów.

— Zetnijcie go, kiedy będzie na zewnątrz — mruknęła Królowa do jednego z woźnych, Kapelusznik zniknął jednak z zasięgu wzroku, zanim ktokolwiek inny dotarł do drzwi.

— Wezwać następnego świadka! — rozkazał Król.

Jak się okazało, następna była kucharka Księżnej. W dłoni trzymała młynek do pieprzu, a Alicja rozpoznała ją, jeszcze zanim weszła bo sądu, bo zgromadzeni przy drzwiach zaraz zaczęli chóralnie kichać.

— Złóż zeznania — polecił Król.

— Nie złożę — odparła kucharka.

Król zerknął nerwowo na Białego Królika, który podpowiedział mu cicho:

— Wasza Wysokość musi wziąć świadkinię w krzyżowy ogień pytań.

— Jeśli to konieczne... — westchnął smutno Król, po czym splótł ramiona na piersi, spojrzał na kucharkę i tak zmarszczył brwi, że prawie nie było mu widać oczu, po czym huknął:

— Z czego się robi ciastka?!

— Głównie z pieprzu — odparła kucharka.

— Z melasy — odezwał się senny głos z tyłu sali.

— Skuć Susła! — wrzasnęła Królowa. — Ściąć Susła! Wyrzucić Susła z sądu! Uciszyć go! Uszczypnąć! Ściąć mu wąsiska!

Zapanował chaos, gdy wszyscy usiłowali schwytać Susła i cisnąć go za drzwi, a kiedy ponownie zajęli miejsca, po kucharce nie było już śladu.

— Wszystko jedno! — rzucił Król z widoczną ulgą. — Wezwać kolejnego świadka! — A do Królowej rzucił cicho: — Doprawdy, najdroższa, to ty musisz przesłuchać następną osobę. Mnie głowa od tego pęka!

Alicja patrzyła, jak Biały Królik przegląda listę świadków, bardzo ciekawa, kto też zostanie wezwany tym razem. „Jak dotąd nie dowiedzieli się zbyt wiele”, pomyślała. A teraz wyobraźcie sobie jej zdziwienie, kiedy Biały Królik odczytał najgłośniej jak potrafił swym piskliwym głosikiem imię:

— Alicja!