Rozdział 12 Zeznanie Alicji

— Obecna! — zawołała Alicja, z emocji całkiem zapominając o tym, jak bardzo urosła przez ostatnich kilka minut. Kiedy poderwała się na nogi, brzeg jej spódniczki zahaczył o ławę przysięgłych i przewrócił ją, tak że przysięgli polecieli prosto na głowy zebranej poniżej publiczności. Leżeli rozrzuceni niczym złote rybki z akwarium, które Alicja przypadkiem przewróciła w zeszłym tygodniu.

— Och, przepraszam najmocniej! — zawołała z rozpaczą, po czym zaraz zaczęła zbierać ich z podłogi, bo wciąż miała przed oczami złote rybki i poczuła, że musi natychmiast odstawić przysięgłych z powrotem na miejsca, bo inaczej umrą.

— Proces nie może być kontynuowany — powiedział grobowym głosem Król — dopóki wszyscy przysięgli nie znajdą się ponownie tam, gdzie należy. Wszyscy co do jednego — podkreślił, mierząc Alicję spojrzeniem.

Alicja zerknęła na ławę przysięgłych i spostrzegła, że — działając w pośpiechu — wcisnęła Jasia Jaszczurkę do góry nogami, biedak nie mógł więc nawet drgnąć i tylko machał smutno ogonem. Zaraz go wyciągnęła i włożyła z powrotem jak należy. „Chociaż to chyba wszystko jedno”, pomyślała. „Podczas procesu będzie równie nieprzydatny, niezależnie od pozycji”.

Gdy tylko przysięgi otrząsnęli się z szoku i odzyskali swoje rozrzucone tabliczki, wzięli się za sumienne spisywanie przebiegu wypadku... Wszyscy z wyjątkiem Jasia, który był półprzytomny i tylko gapił się w sufit z rozdziawioną paszczą.

— Co wiesz o tych wydarzeniach? — spytał Alicję Król.

— Nic — odparła Alicja.

— Nic absolutnie? — naciskał Król.

— Nic absolutnie.

— To niezwykle istotne — ocenił Król i spojrzał na przysięgłych.

Zaczęli wszystko zapisywać, ale nagle przerwał im Biały Królik:

— Niezwykle nieistotne, chciał Wasza Wysokość powiedzieć — rzekł z szacunkiem, ale jednocześnie marszcząc brwi i robiąc do Króla groźne miny.

— Nieistotne, rzecz jasna, tak, o to mi chodziło — szybko powiedział Król, a potem zaczął mruczeć pod nosem: — Istotne, nieistotne, nieistotne, istotne... — Całkiem, jakby sprawdzał, które słowo brzmi lepiej.

Niektórzy przysięgli zapisali „istotne”, a inni „nieistotne”. Alicja stała wystarczająco blisko, żeby odczytywać wszystko z ich tabliczek. „To i tak bez znaczenia”, uznała.

W tym momencie Król, który od dłuższej chwili sam gorliwie zapisywał coś w notesie, nagle zakrzyknął:

— Cisza! — Po czym zaczął z tego notesu czytać. — Artykuł czterdziesty drugi! Wszystkie osoby o wzroście przekraczającym półtora kilometra muszą opuścić sąd.

Zebrani spojrzeli na Alicję.

— Wcale nie mam półtora kilometra wzrostu — powiedziała.

— Masz — stwierdził Król.

— Prawie trzy kilometry! — dodała Królowa.

— I tak nigdzie nie idę — odparła Alicja. — Zresztą, to nie jest prawdziwy artykuł. Przed chwilą wyssałeś go z palca!

— To najstarszy artykuł w całym kodeksie — zapewnił Król.

— Gdyby tak było, miałby numer pierwszy, a nie czterdziesty drugi — odparła Alicja.

Król zbladł, po czym szybko zatrzasnął notes.

— Ustalcie werdykt — polecił przysięgłym cichym, drżącym głosem.

— Wciąż pojawiają się kolejne materiały dowodowe, Wasza Wysokość — powiedział Biały Królik, podskakując nerwowo. — Właśnie znaleziono ten oto dokument!

— Co w nim jest? — spytała Królowa.

— Jeszcze go nie otworzyłem — odparł Biały Królik. — Wygląda jednak na list napisany przez więźnia do... no, do kogoś.

— Niewątpliwie — odparł król. — Chyba, że został napisany do nikogo, ale to byłoby wysoce nietypowe.

— Do kogo jest zaadresowany? — spytał jeden z sędziów przysięgłych.

— Nie ma adresu — odparł Biały Królik. — Na zewnętrznej stronie w ogóle nic nie ma. — Rozłożył dokument. — To wcale nie list tylko wiersz!

— Spisany ręką oskarżonego? — spytał inny przysięgły.

— Zupełnie nie! — odparł Biały Królik. — I to jest właśnie w tej sprawie najdziwniejsze. (Przysięgli wyglądali na zaniepokojonych).

— Więzień z pewnością podrobił czyjś charakter pisma! — stwierdził Król. (Przysięgli na powrót się rozpogodzili).

— Błagam, Wasza Wysokość — jęknął Walet. — Nie napisałem tego! Nikt nie może udowodnić, że to ja! Przecież brakuje podpisu!

— Fakt, że nie podpisałeś wiersza — rzekł Król — jedynie pogarsza twoją sytuację. Musiałeś coś knuć, bo inaczej podpisałbyś się jak uczciwy człowiek!

Króla nagrodzono gromkimi oklaskami, były to bowiem pierwsze naprawdę mądre słowa, jakie tego dnia wypowiedział.

— Wiersz dowodzi winy Waleta — potwierdziła Królowa.

— Niczego nie dowodzi! — powiedziała Alicja. — Nie wiecie nawet, o czym jest!

— Przeczytaj go — polecił Król.

Biały Królik założył okulary na nos.

— Od czego Wasza Wysokość życzy sobie, żebym zaczął? — zapytał.

— Zacznij od początku — polecił poważnie Król — a skończ dopiero po dotarciu do końca.

Oto wiersz odczytany przez Białego Królika:

— To najważniejszy dowód, z jakim się do tej pory zapoznaliśmy! — stwierdził Król, zacierając ręce. — Niech więc teraz przysięgli...

— Jeśli którykolwiek z nich zdoła wyjaśnić znaczenie wiersza — powiedziała Alicja (która urosła przez ostatnich kilka minut tak bardzo, że nie bała się wchodzić Królowi w słowo) — dostanie ode mnie sześciopensówkę. Uważam, że w tekście nie ma ani grama sensu!

Przysięgli wyryli wszystko na tabliczkach: „Uważa, że w tekście nie ma ani grama sensu”, ale nikt nie podjął się analizy wiersza.

— Jeśli całość nie ma sensu — powiedział Król — to znaczy, że nie warto go szukać, czyli zaoszczędzimy mnóstwo czasu! Ale sam nie wiem, sam nie wiem... — ciągnął, rozprostowując kartkę na kolanie i łypiąc na nią jednym okiem. — Ja chyba jednak jakiś sens dostrzegam. „Mówiła... że pływam bardzo źle”... A ty nie umiesz pływać, prawda? — spytał, zerkając na Waleta.

Walet ze smutkiem potrząsnął głową.

— A wyglądam, jakbym umiał? — (Wcale nie wyglądał, był przecież z tektury).

— Na razie się zgadza — powiedział Król, po czym dalej mruczał pod nosem: — „A wiemy, że tak jest”, to oczywiście o ławie przysięgłych... „Dałem jej jedno, oni dwa”... tu pisze o tym, co zrobił z ciastkami, mam rację?

— Ale potem jest napisane, że „wszystkie z powrotem przyszły wraz” — wtrąciła Alicja.

— I oto one! — zawołał triumfalnie Król, wskazując ciastka na stole. — Przecież to jasne jak słońce. Z drugiej strony... „Nim ona wpadła w trans”... Nigdy nie wpadłaś w żaden trans, najdroższa — powiedział do Królowej. — Tak mi się zdaje...

— Nigdy! — warknęła wściekle Królowa, ciskając kałamarzem w Jaszczurkę. (Nieszczęsny Jaś od dłuższej chwili nie skrobał palcem w tabliczkę, bo zrozumiał już, że nie zostawia na niej śladów, teraz jednak zaczął gorączkowo pisać atramentem, który spływał mu po pyszczku. Spieszył się, bo wiedział, że inkaust za chwilę wyschnie).

— Czyli transgresją byłoby twierdzić, że ten fragment jest o tobie — powiedział Król i rozejrzał się z uśmiechem po swoich dworzanach.

Panowała martwa cisza.

— To gra słów! — dodał urażony Król, więc wszyscy się roześmiali. — Niech sędziowie przysięgli ustalą werdykt!

— Nie, nie! — rzuciła Królowa. — Najpierw niech go wydadzą, ustalić mogą potem.

— Bzdury! — powiedziała głośno Alicja. — Niby jak mieliby wydać go przed ustaleniem?

— Zamknij dziób — warknęła Królowa, purpurowiejąc.

— Nie zamknę! — odparła Alicja.

— Ściąć jej głowę! — wrzasnęła na cały głos Królowa.

Nikt nawet nie drgnął.

— Kto by się tam wami przejmował? — spytała Alicja (która urosła już do swoich normalnych rozmiarów). — Jesteście przecież tylko talią kart!

Na te słowa wszystkie karty skoczyły w powietrze i zaatakowały Alicję. Wydała krótki okrzyk na wpół ze strachu, a na wpół z gniewu, spróbowała się od nich opędzić i nagle poczuła, że leży nad brzegiem rzeki z głową na kolanach siostry, i że siostra delikatnie odgarnia jej z buzi suche liście, które sfrunęły z drzewa.

— Zbudź się, kochana Alicjo! — mówiła siostra. — Ależ długo spałaś!

— Och, miałam naprawdę przedziwny sen! — odparła Alicja, po czym opowiedziała siostrze, na ile je pamiętała, wszystkie dziwne przygody, o których dopiero co czytaliście.

A kiedy skończyła, siostra pocałowała ją i powiedziała:

— Rzeczywiście był to niezwykły sen, kochanie, ale teraz leć na podwieczorek, bo robi się późno.

Alicja wstała i ruszyła biegiem, cały czas myślała jednak — i nic dziwnego! — jaki ten sen był w istocie cudowny.

Jej siostra siedziała tymczasem w bezruchu, z głową wspartą na dłoni, obserwowała zachód słońca i myślała o małej Alicji i jej niezwykłych przygodach, aż sama zaczęła na swój sposób śnić, a oto, co wyśniła:

Najpierw zobaczyła małą Alicję. Znów czuła jej dłonie na swoim kolanie, widziała wielkie, jasne oczy Alicji uniesione i wpatrzone w jej oczy, znów słyszała wyraźnie jej głos, widziała charakterystyczny ruch głową, którym dziewczynka odgarniała włosy wiecznie wchodzące jej do oczu, a kiedy jej słuchała, czy też zdawało jej się, że słucha, wokół zaroiło się od przedziwnych istot rodem ze snu małej siostrzyczki.

Wysoka trawa zaszeleściła, gdy obok przebiegł Biały Królik — przerażona Mysz chlapała wodą, przeprawiając się przez pobliski staw — słychać było stukot filiżanek do herbaty, gdy Marcowy Zając z przyjaciółmi kontynuowali swą wieczną biesiadę — piskliwy głos Królowej skazującej nieszczęsnych gości na śmierć — dziecko-świnka raz jeszcze kichało w objęciach Księżnej, podczas gdy wokół rozbijały się z trzaskiem talerze i miski — powietrze wypełniły wrzaski Gryfa, skrzypienie rysika Jasia Jaszczurki, stękanie uciszonych świnek morskich, a wszystko to splecione z cichym szlochem zrozpaczonego Nibyżółwia.

Siedziała tak, z zamkniętymi oczami, i na wpół uwierzyła, że sama jest w Krainie Czarów, chociaż wiedziała, że gdy tylko ponownie je otworzy, zaraz powróci nudna rzeczywistość: trawa będzie zwyczajnie szeleścić na wietrze, woda chlupotać wraz z ruchem trzcin — stukot filiżanek zmieni się w pobrzękiwanie dzwonków noszonych przez owce, wrzaski Królowej w wołanie pasterza — kichanie dziecka, porykiwanie Gryfa i inne dziwaczne dźwięki zastąpi (wiedziała o tym) hałas ruchliwego podwórka — zaś miejsce szlochu Nibyżółwia zajmie muczenie odległych krów.

Na koniec wyobraziła sobie, że jej mała siostrzyczka kiedyś sama stanie się dorosłą kobietą. Że zachowa, mimo upływu lat, proste i kochające serce dziecka. Że będzie gromadzić wokół siebie inne dzieci i sprawiać, że ich oczy rozbłysną od wielu dziwacznych opowieści, być może nawet tych z dawno minionego snu o Krainie Czarów; wraz z nimi przeżywać będzie ich małe smutki, cieszyć się z ich prostych radości, wspominać własne dzieciństwo oraz szczęśliwe dni długiego lata.