AKT PIĄTY

W altance na lewo, powiedział. To tu. Gdyby miał teraz nie przyjść, ladaco!... Te draby z kredensu nie chciały mi nawet dać pomarańczy i biszkoptów! „Dla kogóż to, moja panno?” — „Mówię panu, że dla kogoś”. — „Ho, ho! my już wiemy”. — „Więc gdyby nawet? Dlatego że hrabia nie chce go widzieć na oczy, ma już umierać z głodu?” Ba! Kosztowało mnie to tęgiego całusa w sam policzek!... Kto wie? On mi go może odda... spostrzega Figara, który się jej przygląda; wydaje krzyk Ach!...

Franusia! przebiega oczyma innych, w miarę jak nadchodzą, i mówi szorstko Dobry wieczór, panowie; dobry wieczór. Jesteście wszyscy?

Ci, którym kazałeś przyjść.

Która godzina mniej więcej?

Księżyc powinien by już wstać.

Cóż za tajemnicze przygotowania? Mina istnego spiskowca!

Powiedzcie mi, czy nie na wesele zgromadziliście się w zamku?

Za-apewne.

Szliśmy właśnie do parku, aby czekać sygnału uroczystości.

Nie pójdziecie dalej, panowie; tutaj pod kasztanami trzeba nam wszystkim uczcić zacną narzeczoną, którą mam zaślubić, i wielkodusznego pana, który ją sobie upatrzył.

Aha, prawda, już jestem w domu. Chodźmy stąd, wierzcie; tu pachnie schadzką; opowiem wam resztę.

Wró-ócimy później.

Skoro usłyszycie moje wołanie, zbiegnijcież się wszyscy; możecie okrzyknąć Figara za bajbardzo, jeśli wam nie pokażę ładnych rzeczy.

Pamiętaj, że roztropny człek nie szuka zwady z wielkimi panami.

Pamiętam.

Że już przez samo stanowisko mają przeciw nam zawsze cztery tuzy1 w ręku.

Nie licząc talentów, o których zapominasz. Ale pamiętaj też, iż człowiek, o którym wiedzą, że jest tchórzem podszyty, jest na łasce i niełasce każdego łajdaka.

Doskonale.

I że ja mam na nazwisko Chwat, po czcigodnych przodkach mojej macierzy.

Istny diabeł ten chłopak!

I-istny!

Hrabia i Zuzanna porozumieli się beze mnie: nie mam nic przeciw temu, aby ich wykierować.

A wy, hultaje, jak wam dałem rozkaz, iluminujcie natychmiast ogród lub — na tego czarta, którego chciałbym trzymać w garści — jeśli którego wezmę za kark!...

Au! au! au! Przeklęty brutal!

Niech ci niebo da wszystko najlepsze, mości oblubieńcze!

O kobieto, kobieto, kobieto! Słaba i zwodnicza istoto!... Żadne żyjące stworzenie nie może chybiać swemu instynktowi: twoim jest oszukiwać!... Tak uparcie odmawiała, kiedym nalegał w obecności pani; i oto w chwili gdy składa przysięgę, w samej pełni obrzędu... Śmiał się czytając, przewrotny! A ja jak ten głupiec!... Nie, panie hrabio, nie będziesz jej miał... Nie będziesz. Dlatego że jesteś wielkim panem, uważasz się za geniusza!... Szlachectwo, majątek, stanowisko, urzędy, wszystko to czyni tak pysznym! Cóżeś uczynił dla zyskania tylu przywilejów? Zadałeś sobie ten trud, aby się urodzić, nic więcej. Poza tym człowiek dość pospolity; gdy ja, do kata, zgubiony w lada jakiej ciżbie, jedynie aby istnieć, musiałem rozwinąć więcej talentów i rachuby, niż ich zużyto od stu lat, aby rządzić całą Hiszpanią. I ty chcesz walczyć... Idą... to ona... nie, nie ma nikogo. Noc czarna jak diabeł... I oto odgrywam tu głupią rolę męża, mimo że jestem nim tylko w połowie. siada Czy może być coś osobliwszego niż mój los? Syn nie wiadomo czyj, skradziony przez opryszków, wychowany w ich obyczaju, przykrzę sobie tę kompanię i pragnę się imać uczciwego życia: ba! Wszędzie mnie odtrącają! Uczę się chemii, farmacji, chirurgii: i cała protekcja wielkiego pana ledwie zdoła uzyskać, aby mi dano w rękę lancet konowała!... Zbrzydziwszy sobie dręczenie chorych bydląt rzucam się — biorąc wręcz przeciwne rzemiosło — na łeb na szyję w teatr: abym był sobie przywiązał kamień do szyi! Klecę komedię na tle współczesnych obyczajów. Jako autor hiszpański rozumiałem, iż mogę kpić bez skrupułu z Mahometa: natychmiast poseł... nie wiem już czyj? skarży się, że obrażam mymi wierszami Wysoką Portę, Persję, część półwyspu Indów, cały Egipt, królestwo Barka, Trypoli, Tunisu, Algieru i Maroka; i oto puszczono z dymem moją komedię dla spodobania się władcom mahometańskim, z których ani jeden, jak sądzę, nie umie czytać i którzy znęcają się nad naszym grzbietem, wołając nas psami chrześcijańskimi. Nie mogąc spodlić talentu, świat mści się, prześladując go. Policzki zaczęły mi się zapadać, zewsząd oblegały mnie terminy; ujrzałem z dala widmo ohydnego komornika, z piórem za peruką: z drżeniem zbieram resztkę sił. Wszczyna się dyskusja o naturze bogactw, że zaś nie trzeba znać rzeczy, aby o niej rozumować, tedy nie mając szeląga przy duszy, piszę traktat o wartości pieniędzy i czystym ich produkcie: i oto wnet widzę z głębi dorożki spuszczający się dla mnie zwodzony most turmy2, u której wrót zostawiłem nadzieję i wolność. wstaje Jakże siada z powrotem chciałbym mieć w garści jednego z owych czterodniowych mocarzy, tak lekkich w rozdzielaniu katuszy! Kiedy niełaska spłukałaby trochę jego pychę, powiedziałbym mu... że głupstwa drukowane mają wagę jedynie tam, gdzie się krępuje ich obieg; że bez swobody krytyki nie ma zaszczytnej pochwały, że jedynie mali ludzie lękają się małych pisemek. siada z powrotem Sprzykrzywszy sobie żywienie niesławnego pensjonariusza, wypuszczono mnie wreszcie na ulicę: że zaś jeść obiad trzeba, choć się już nie siedzi w więzieniu, zacinam na nowo pióro i pytam naokół, o czym ludzie mówią. Dowiaduję się; iż podczas mych ekonomicznych wywczasów ustanowiono w Madrycie system wolności produktów rozciągający się nawet na płody pióra i że bylem nie wspominał o zwierzchności ani o religii, ani o moralności, ani o urzędnikach, ani o uprzywilejowanych stanach, ani o operze, ani o innych widowiskach, ani o nikim, kto z czymkolwiek ma coś do czynienia, wolno mi wszystko drukować swobodnie pod pieczą dwóch czy trzech cenzorów. Aby skorzystać z tej lubej swobody, zapowiadam pismo periodyczne i sądząc, iż nie wejdę do niczyjego ogródka, daję mu miano „Dziennik Bezużyteczny”. Tam do licha! Widzę, jak się podnosi przeciw mnie tysiąc żyjących z kałamarza nieboraków; zamykają mi pismo i otom znów bez zajęcia. Rozpacz mnie już ogarnia; ktoś zakrzątnął mi się o posadę, ale, nieszczęściem, miałem kwalifikacje: trzeba było rachmistrza, otrzymał ją tancmistrz. Pozostało mi już tylko kraść; puściłem się na banczek faraona3; dopieroż, moi ludzie! zaczynają się kolacyjki, tak zwane dobre towarzystwo otwiera mi uprzejmie domy, zatrzymując dla siebie trzy czwarte zysku. Mogłem się odratować; zaczynałem rozumieć, że aby wyjść w świecie na swoje, lepiej być filutem niż mędrcem. Ale ponieważ każdy dokoła łupił, wymagając, abym był uczciwym, trzebaż było zginąć jeszcze i tym razem! Miałem już dość; postanowiłem rozstać się ze światem: dwadzieścia sążni wody miało mnie odeń oddzielić, kiedy dobrotliwy Bóg wrócił mnie do pierwotnego stanu. Podejmuję tedy dawny tobołek i pasek z angielskiej skóry; następnie, zostawiając na szerokim gościńcu dym głupcom, którzy się nim karmią, oraz wstyd, jako zbyt ciężki dla piechura, idę od miasta do miasta, goląc brody: nareszcie żyję bez troski. Wielki pan zjeżdża do Sewilli; poznaje mnie, pomagam mu do żeniaczki: w nagrodę, że dzięki mym staraniom posiadł swoją żonę, dobiera się do mojej! Stąd intrygi, burze... Bliski stoczenia się w przepaść, w chwili gdym miał zaślubić własną matkę, nagle odnajduję całą rodzinę. wstaje podrażniony Kłócą się: to ty, to on, to ja, to wy; nie, to nie my; eh! któż tedy, u diaska? osuwa się na ławkę O dziwny ciągu wypadków! W jaki sposób zdarzyło mi się to wszystko? Czemu to, nie co innego? Któż zawiesił te rzeczy nad mą głową? Zmuszony przebiegać drogę, na którą wszedłem, nie wiedząc o tym, świadom, że ją opuszczę bez własnej woli, umaiłem ją tylą kwiecia, na ile pozwoliła mi moja wesołość: a i to, mówię moja wesołość, nie wiedząc, czy ona jest bardziej moja niż co insze, ani co jest owo ja, które mnie zaprząta: bezkształtne skupienie nieznanych cząstek; później wątłe, bezrozumne stworzenie: swawolne zwierzątko; młodzieniec rwący się ku rozkoszy, użyciu, praktykujący wszystkie rzemiosła, aby istnieć; tu pan, tam sługa wedle kaprysu Fortuny! Ambitny z próżności, pracowity z potrzeby, ale leniwy... z rozkoszą! Mówca w razie niebezpieczeństwa; poeta dla wytchnienia; muzyk z konieczności; kochanek okresami w ataku szaleństwa; wszystkom widział, wszystkom robił, wszystkiegom użył. Później złudzenia rozwiały się: rozczarowany... Zuziu, Zuziu, Zuziu! Ileż ty mi cierpień zadajesz!... Słyszę kroki... nadchodzą. Oto moment.

Tak, Marcelina mówiła, że Figaro tu będzie.

Toteż jest; mów ciszej.

Tak więc jeden słucha, a drugi ma przyjść na schadzkę. Zaczynajmy.

Aby nie stracić słowa, skryję się w altanie.

Pani drży! Czyżby z zimna?

Wilgoć jest, już wrócę.

Jeśli pani mnie nie potrzebuje, odetchnę nieco pod tymi drzewami.

Zaziębisz się.

Przyzwyczajona jestem.

Tak się zdaje!

La, la, la, la.

Pazik!

Ktoś tu chodzi; spieszmyż do mego schronienia, gdzie Franusia... Zawszeć to kobieta!...

Ha! Wielkie nieba!

Czy się mylę? Sądząc po tym wianku, który rysuje się w zmroku, zdaje się, że to Zuzia.

Gdyby Hrabia nadszedł!...

Tak, to urocza dziewczyna, którą wołają Zuzia. Ha! Czyż mógłbym się omylić po miękkości tej rączki, po jej nagłym drżeniu, a zwłaszcza po biciu mego serca!

Idź stąd!

Jeśli współczucie sprowadziło cię umyślnie w ten zakątek, gdzie jestem ukryty od dawna...

Figaro ma nadejść.

Czy to nie Zuzię widzę?

Co mi Figaro! Wcale nie jego oczekujesz...

Kogóż więc?

Jest ktoś z nią.

Hrabiego, szelmeczko, który prosił cię o tę schadzkę dziś rano, kiedym przycupnął za fotelem.

Znów ten paź piekielny!

Mówią, że nie trzeba podsłuchiwać!

Mały papla!

Zrób mi tę grzeczność i oddal się.

Nie wcześniej w każdym razie, aż uzyskam zapłatę mego posłuszeństwa.

Cóż takiego?...

Najpierw dwadzieścia całusów na twój rachunek, a potem sto na rachunek twej pięknej pani.

Ty śmiałbyś?...

Ojej! Tak, śmiałbym. Ty zajmujesz jej miejsce przy ekscelencji; ja miejsce pana hrabiego przy tobie: najgłupszą rolę gra w tym Figaro.

A, obwieś!

Zuchwały jak paź.

Och, Nieba!

Byłbym zaślubił miłą lalusię!!

To pan hrabia!

Muszę...

Skoro nie ponawiasz całusa...

Au!

...Porachowaliśmy się tedy z jednym.

Nie wszystkie zyski podsłuchu są miłe.

Cha! cha! cha! cha!

Osobliwy ten paź: dostaje tęgi policzek i zmyka pękając od śmiechu.

Pewnie, ma o co płakać!...

Ech, do kaduka! Nie mogę zrobić kroku... do Hrabiny Ale dajmy pokój tym głupstwom; zatrułyby całą radość naszej schadzki.

Czy spodziewał się pan...

Po twoim sprytnym bileciku! bierze ją za rękę Ty drżysz?

Zlękłam się.

Nie po to cię wziąłem za rękę, by cię pozbawić całusa.

Panie hrabio! Ta śmiałość...

Szelma!

Urocza istota!

Cóż za miła i delikatna skórka; jakże daleko hrabinie do tak ładnej rączki!

Co może uprzedzenie!

Czyż ona ma to jędrne i toczone ramię! Te ładne paluszki pełne powabu i sprytu?

Zatem miłość...

Miłość... to tylko romans serca: rozkosz jest jego historią; ona sprowadza mnie do twych kolan.

Nie kocha już pan żony?

Bardzo; ale trzy lata czynią małżeństwo tak czcigodnym!

Czegóż pragnąłby pan u niej?

Tego, co znajduję w tobie, ślicznotko.

Ależ powiedz pan, proszę.

...Nie wiem; mniej jednostajności może; czegoś drażniącego, nieokreślonego, co stanowi urok: czasem odmowy; czy ja wiem? Żonom wydaje się, że robią wszystko, kiedy nas kochają; przyjąwszy to za pewnik, kochają nas, kochają (jeśli kochają), są tak uczynne i tak gotowe do ofiar, i zawsze, i bez ustanku, iż pewnego pięknego wieczora stajemy zdumieni, znajdując przesyt tam, gdzie szukaliśmy szczęścia.

Ha! Cóż za nauka!

W istocie, Zuziu, tysiąc razy przychodziło mi na myśl, że jeśli gdzie indziej upędzamy się za rozkoszą, której nie znajdujemy u nich, to dlatego że one nie dość studiują sztukę podsycania pragnień, odnawiania się, ożywiania, można rzec, czaru miłości urozmaiceniem.

Zatem one powinny wszystko?...

A mężczyzna nic? Czyż możemy zmienić bieg natury? Naszym zadaniem było je zdobyć; ich...

Ich?...

Ich — zatrzymać nas: nazbyt zapominają o tym.

Och, ja nie zapomnę.

Ani ja.

Ani ja.

Ani ja.

Echo jest tutaj, mówmy ciszej. Ty nie potrzebujesz o tym myśleć, ty, którą miłość uczyniła tak żywą i ładną! Przy odrobinie kaprysu będziesz najbardziej drażniącą kochanką! całuje ją w czoło Moja Zuziu, Kastylczyk ma tylko jedno słowo. Oto złoto, przyrzeczone na wykup straconego dobrowolnie prawa, które godzisz mi się zwrócić. Ale ponieważ wdzięk, jakim raczysz go zaprawić, jest bez ceny, dodaję jeszcze ten brylant: noś go na mą pamiątkę.

Zuzia przyjmie wszystko.

Większej szelmy nie było na świecie!

A to się sypie na nas!

Interesowna; tym lepiej.

Widzę pochodnie.

Gotują się na twoje wesele. Wejdźmy na chwilę do altany, pozwólmy im przejść.

Bez światła?

Po cóż? Nie będziemy czytać.

Idzie, na honor! Domyślałem się.

Kto się tu błąka?

Błąka? Umyślnie idzie.

To Figaro!

Spieszę za panem.

Nic już nie słychać; weszli: stało się. głosem zmienionym z podrażnienia Wy, niezgrabni żonkosie, którzy utrzymujecie szpiegów i kręcicie się miesiące całe koło podejrzenia, czemuż nie naśladujecie mnie? Od pierwszego dnia szpieguję żonę i podsłuchuję: w mgnieniu oka człowiek obznajmia się ze wszystkim: to cudowne, żadnych wątpliwości; wie, czego się trzymać. chodząc żywo Na szczęście nie dbam o to; zdrada jej w niczym mnie nie dotyka. Mam ich wreszcie!

Zapłacisz mi za swoje posądzenie. głosem Hrabiny Kto tam?

„Kto tam”? Ten, który chciałby z całego serca, aby zaraza zdusiła go przy urodzeniu...

Ależ to Figaro!

Pani hrabina!

Mów cicho.

Ach, pani, jakże w porę niebo cię sprowadza. Jak pani sądzi, gdzie pan hrabia?

Cóż mnie obchodzi, niewdzięcznik! Powiedz mi...

A Zuzanna, świeżo upieczona małżonka, jak pani myśli, gdzie jest?

Ależ mów ciszej!

Ta Zuzia, którą wszyscy mieli za tak cnotliwą, która udawała niedotykalską! Tam siedzą zamknięci. Zwołam ludzi.

Nie wołaj!

To Zuzia! Goddam!

Zdajesz się niespokojny.

Szelma! Chce mnie złapać.

Trzeba się nam zemścić, Figaro.

Czuje pani żywe pragnienie?

Nie byłabym kobietą! Ale mężczyźni mają sto sposobów po temu...

Pani, jesteśmy sami, możemy mówić otwarcie. Kobiety mają jeden... ale ten jeden wart jest wszystkich naszych.

Spoliczkowałabym go!

Byłoby bardzo ucieszne, gdyby przed ślubem...

Ale cóż warta taka zemsta, jeśli nie jest zaprawiona odrobiną miłości?

Wszędzie, gdzie pani jej nie widzisz, bądź pewna, iż szacunek ją przesłania.

Nie wiem, czy myślisz szczerze, ale nie mówisz przekonywająco.

Ach, pani, ubóstwiam cię. Weź pod uwagę czas, miejsce, okoliczności i niech uraza twoja uzupełni wdzięk, którego nie staje mej prośbie.

Ręka mnie świerzbi.

Serce mi bije.

Ależ, Figaro, czyś pomyślał?...

Tak, pani hrabino, pomyślałem.

...że gniew i miłość...

...nie znoszą odwłoki... Ta rączka...

Oto jest.

Ha! Czarci! Co za policzek!

Co za policzek! A ten?

Au! qu’es aquò4? Tam do kaduka! Czy to dziś deszcz policzków?

A! qu’es aquo? Zuzanna; masz za swoje posądzenia; za swoją zemstę, za zdradę, za swoje sposoby, swoje zniewagi i zamiary. To jest miłość? Powtórz jeszcze, coś mówił rano?

Santa Barbara! tak, to jest miłość. O radości, o rozkoszy, o szczęśliwy po stokroć Figaro! Bij, ukochana, bij bez wytchnienia. Ale kiedy pocętkujesz mi całe ciało, spojrzyj łaskawie, o Zuziu, na najszczęśliwszego z ludzi, jakiemu kiedykolwiek kobieta wygarbowała skórę.

Najszczęśliwszego! Ty ladaco! Bałamuciłeś hrabinę tak kusząco, że, doprawdy, zapominając sama siebie już miałam ulec na jej rachunek.

Mogłemż nie poznać twego ślicznego głosu?

Poznałeś? Ha! Jakże się zemszczę?

Wytłuc porządnie i chować urazę to już zbyt kobiece! Ale powiedz mi, jakim szczęsnym cudem widzę cię tutaj, kiedy mniemałem, że jesteś z nim, i w jaki sposób ten strój, który mnie zmylił, stwierdza twoją niewinność...

Ech, głuptas z ciebie, dać się wziąć w pułapkę zastawioną dla innego! Czy to nasza wina, jeśli chcąc chwycić jednego lisa złapałyśmy dwóch?

Któż więc chwyta drugiego?

Własna żona.

Żona?

Żona.

Ha! Figaro, powieś się, nie odgadłeś tej sztuki. Jego żona? O, dwanaście i piętnaście tysięcy razy sprytne samiczki! Zatem pocałunki w tej altanie...

Odebrała hrabina.

A całusy pazia?

Pan hrabia.

A tam, za fotelem?

Nikt.

Jesteś pewna?

Figaro, ej! pamiętaj o deszczu policzków.

Klejnoty istne trzymam. Ale ten jeden od hrabiego był z dobrego kruszcu.

Dalej, pyszałku, ukórz się!

Masz rację: na kolanach, zgięty, pochylony, rozpłaszczony na ziemi...

Och, biedny hrabia! Ileż trudu sobie zadał...

Dla zdobycia własnej żony!

Próżno szukam jej w gaiku, schroniła się może tutaj.

To on.

Zuziu, jesteś?

Szuka jej, a ja myślałem...

Nie poznał...

Dorżnijmy go, chcesz?

Mężczyzna u nóg hrabiny?... Ha! Jestem bez broni.

Daruj pani, nie pamiętałem, że ta zwykła nasza schadzka wypada na porę wesela.

To ten, który siedział w alkierzu dziś rano.

Ale nie może być, aby tak głupia przeszkoda opóźniła chwile naszego szczęścia.

Ha! Śmierć! Piekło! Szatani!

Klnie. głośno Spieszmy, pani, i nagródźmy sobie krzywdę, jaką nam wyrządzono dziś rano, kiedy musiałem skakać oknem.

Ha! Wszystko się odsłania!

Nim wejdziemy, zobacz, czy nikt nas nie śledzi.

Pomsty!

Hrabia chwyta za ramię Figara

Mój pan!

Ha! Zbrodniarzu, to ty! Hola! Ludzie! Jest tam kto?

Wasza dostojność! Znajduję go wreszcie.

Pedrillo, doskonale. Jesteś sam?

Prosto z Sewilli, co koń wyskoczy.

Zbliż się tu i krzycz, co masz siły!

O paziu ani słychu. Oto papiery.

Ech, głupiec!

Wasza dostojność kazała mi krzyczeć.

Na ludzi! Hej, jest tam kto! Nikt nie słyszy? Chodźcie tu wszyscy!

Jest nas dwóch: Figaro i ja; cóż może się stać waszej dostojności?

Jak widzisz, na pierwszy sygnał...

Pedrillo, pilnuj mi tych drzwi.

Schwyciłeś go z Zuzanną?

A wy wszyscy, moi wasale, otoczcie mi tego człowieka: odpowiadacie zań gardłem.

Cha! cha!

Milcz! do Figara lodowato Mój rycerzu, czy raczysz odpowiedzieć na moje pytania?

Ba! I któż mógłby mnie zwolnić od tego, ekscelencjo? Pan hrabia panujesz tu nad wszystkimi, wyjąwszy nad samym sobą.

Wyjąwszy nad samym sobą!

Dobrze powiedziane!

Nie, jeżeli coś jeszcze mogło pomnożyć mój gniew, to zimna krew, jaką ten łotr udaje.

Czy my jesteśmy żołnierze, którzy dają się zabijać za sprawy, których nie znają? Ja, kiedy się złoszczę, lubię wiedzieć o co.

O wściekłości! powściągając się Uczciwy człowieku, który udajesz nieśmiałość, czy raczysz przynajmniej powiedzieć, co za damę przed chwilą wpuściłeś do altany?

Do tej?

Nie, do tej.

To inna sprawa. Jest to młoda osoba, która zaszczyca mnie szczególną łaską.

Cha! cha!

Słyszycie, panowie?

Słyszymy.

A czy ta młoda osoba ma jakie inne obowiązki, które by ci były wiadome?

Wiem, iż pewien wielki pan zaszczycał ją jakiś czas swymi względami; ale czy że ją zaniedbał, czy też ja przypadłem jej do smaku więcej niż ktoś godniejszy kochania, dziś woli mnie.

Woli... powściągając się Przynajmniej jest szczery! Bo to, co on wyznaje, panowie, słyszałem, przysięgam wam, z ust jego wspólniczki.

Wspó-ólniczki!!

Zatem skoro hańba jest publiczna, trzeba, by pomsta była nią również.

Słusznie mówi.

Któ-óż tedy wziął drugiemu żo-onę?

Nikt nie miał tego szczęścia.

Wszystkie wysiłki daremne; zgubiona pani jesteś, godzina twoja nadeszła! wychodzi nie patrząc Cóż za szczęście, że żaden owoc nienawistnego związku...

Cherubin!

Mój paź?

Cha! cha!

Wszędzie ten paź diabelski! do Cherubina Co robiłeś w altanie?

Kryłem się, jak mi pan hrabia kazał.

Warto było zajeżdżać konia!

Wejdź, Antonio; przyprowadź przed jej sędziego bezwstydną, która mnie zniesławiła.

Pa-ani hra-abiny ekscelencja ta-am szuka?

Do paralusza! Jest tedy dobra Opatrzność; tyleś się pan tego napraktykował w okolicy...

Właźże!

Zobaczycie, panowie, że paź nie był sam.

Los mój byłby zbyt okrutny, gdyby jakaś tkliwa dusza nie złagodziła jego goryczy.

Ciż sami, Antonio, Franusia

Niechże pani idzie, nie trzeba się dać prosić, skoro wiadomo, że pani tu weszła.

Kuzyneczka!

Cha! cha!

Franusia!

Do kaduka, jaśnie panie, co za koncept, żeby mnie wybierać dla pokazania kompanii, że to moja dziewucha narobiła całego bigosu!

Któż mógł wiedzieć, że ona tam jest?

Pozwól, panie hrabio, to zaczyna być niejasne. Ja mam zimniejszą krew.

A to mi spra-awa trochę za bardzo za-awikłana.

Nie lękaj się, pani, nie zrobi ci nic złego, ręczę. odwraca się i krzyczy Marcelina!

Cha! cha!

Cóż za szaleństwo, mama też?

Coraz lepiej!

Co mi to wszystko! Hrabina...

...A, oto wychodzi. chwyta ją gwałtownie za ramię Jak sądzicie, panowie, czego warta jest nikczemna...

Nie, nie!

Nie, nie!

Nie, nie!

Choćby was było i sto!

Niechże ja dopełnię liczby.

Ha! Co widzę?

Dalibóg, to pa-ani.

Jak to, ty, hrabino? błagalnie Jedynie wspaniałomyślne przebaczenie...

Ty, hrabio, powiedziałbyś na moim miejscu: „Nie, nie”; ja zaś po raz trzeci dzisiaj przebaczam bez warunków.

I ja.

I ja.

I ja: jest echo tutaj.

Echo!! Chciałem bawić się z nimi w chytrość, a oni potraktowali mnie jak dziecko.

Nie żałuj tego, hrabio.

Taki dzionek jak dziś to dobra szkółka dla przyszłego ambasadora.

Ten bilecik zapięty szpilką?...

Pani hrabina go podyktowała.

Należy się jej odpowiedź.

Każdy dostanie, co mu się należy.

Jeszcze jeden posag.

To trzeci. Ten było ciężko zdobyć.

Jak nasze małżeństwo.

A podwiązkę panny młodej dostanę?

Podwiązkę? Była przy sukniach Zuzi; masz.

Ten, który chce ją mieć, ze mną się wprzód rozprawi.

Ale, ale, mój ty drażliwy jegomościu: cóż ci się zdało tak wesołego w policzku, któryś oberwał przed godziną?

Ja, panie pułkowniku?

Otrzymał go na mojej fizjonomii: oto, jak możni wymierzają sprawiedliwość.

Ty? Cha! cha! cha! cha! Cóż ty powiadasz na to, droga hrabino!

Ach tak, drogi hrabio... I na całe życie, bez chwili zapomnienia, przysięgam.

A pan, don Gąsior, jakież twoje zdanie?

O tym, co-o widzę, panie hrabio? Na ho-onor, co do mnie, nie wiem, co powiedzieć: o-oto mój sposób myślenia.

Pięknie osądzone!

Byłem biedny, pogardzano mną. Okazałem nieco talentów, rzuciła się na mnie zawiść. Przy pięknej żonie i majątku...

Serca będą się cisnąć do ciebie hurmem.

Czy podobna?

Znam ludzi.

Wyjąwszy żoną i majątkiem, wszystkim innym służę z miłą chęcią.