AKT PIĄTY

Cicho a prędko, panie, bo ksiądz już gotowy.

Lecę, Biondello; lecz możesz być w domu potrzebny, idź zatem.

Nie, na uczciwość, dopóki was nie zobaczę w kościele; wrócę potem do pana, jak będę mógł najśpieszniej.

Zbyt są w tym domu zatrudnieni; radzę ci stukać głośniej.

Czy signor Lucentio jest w domu?

Jest w domu, ale mówić z nim teraz nie można.

A gdyby mu kto przyniósł jakie sto lub dwieście funtów na hulankę?

Zatrzymaj twoje sto funtów w kieszeni; nie potrzebuje on ich wcale, dopóki ja żyję.

Czy ci nie mówiłem, że syn twój podbił wszystkie serca w Padwie? Słuchaj mnie, panie; aby niepotrzebnie czasu nie trwonić, powiedz, proszę, signorowi Lucentio, że ojciec jego przybywa z Pizy, i czeka przed drzwiami, chcąc się z nim rozmówić.

Kłamiesz; ojciec jego już przybył do Padwy i z tego okna na was patrzy.

To ty jesteś jego ojcem?

Ja, panie; tak przynajmniej matka jego utrzymuje, jeśli mogę jej wierzyć.

Jak to, mości panie? To wyraźne hultajstwo brać drugiego imię.

Aresztuję tego hultaja; chce widocznie kogoś w tym mieście otumanić pod moim nazwiskiem.

Widziałem ich razem w kościele. Szczęść im Boże w żegludze! — Ale kogóż to widzę? Stary pan mój Vincentio. Zginęliśmy! Przepadliśmy!

Pójdź tu sam, wisielcze!

Spodziewam się, panie, że wolny jest wybór.

Pójdź tu sam, hultaju! Czy mnie zapomniałeś?

Czy cię zapomniałem, panie? Uchowaj Boże! Nie mogłem cię zapomnieć, bo cię, jak żyję, nie widziałem.

Jak to, wierutny łotrze? Nigdy nie widziałeś Vincentia, ojca twojego pana?

Mojego starego, uczciwego starego pana? Widziałem, panie; patrz, jak się nam z okna przygląda.

Czy tak, mopanku?

Rety! Rety! Rety! Jakiś wariat chce mnie zamęczyć.

Na pomoc, synu! Na pomoc, signor Baptysta!

Proszę cię, Kasiu, odejdźmy na stronę; czekajmy końca tego sporu.

Kto jesteś, panie, że śmiesz bić mojego sługę?

Kto jestem, panie? Powiedz mi raczej, kto ty jesteś, panie? O nieśmiertelne bogi! Co za łotr wymuskany! Jedwabny spencer! Aksamitne spodnie! Płaszcz szkarłatowy! Spiczasty kapelusz! O, jestem zrujnowany, jestem zrujnowany! Kiedy ja w domu, jak dobry gospodarz, oszczędzam, syn mój i mój sługa trwonią całą moją fortunę na uniwersytecie.

Co chcesz powiedzieć? Co to ma znaczyć?

Czy to czasem nie jaki lunatyk?

Wyglądasz z miny i ubioru na uczciwego starego szlachcica, a słowa twoje dowodzą, że jesteś wariatem. Co ci do tego, że się ubieram w perły i złoto? Dzięki mojemu dobremu ojcu, mam na to fundusze.

Twojemu ojcu, hultaju? Ojciec twój robi żagle w Bergamo.

Mylisz się, panie, mylisz się, panie. Powiedz mi, proszę, jak sądzisz, że się nazywa?

Jak się nazywa? Jakbym nie znał jego nazwiska; wychowałem go od trzyletniego dziecka; nazywa się Tranio.

Precz stąd, precz stąd, szalony ośle! On nazywa się Lucentio, to syn mój jedynak, dziedzic włości należących do mnie, signora Vincentio.

Lucentio! Toć on zamordował swojego pana! Aresztujcie go! Rozkazuję wam w imieniu księcia. — O mój synu, mój synu! Powiedz mi, łotrze, gdzie syn mój Lucentio?

Zawołajcie komisarza! Wchodzi Sługa z Komisarzem. Poprowadź tego szalonego łotra do aresztu. Ojcze Baptysto, dopilnuj, żeby się nam nie wymknął.

Mnie poprowadzić do aresztu?

Zatrzymaj się, komisarzu, człowiek ten nie pójdzie do aresztu.

Próżna gadanina, signor Gremio; powtarzam: prowadź go do aresztu!

Daj baczność, signor Baptysta, żebyś się w tej sprawie na dudka nie wystrychnął. Ja przysiąc jestem gotów, że to jest prawdziwy Vincentio.

Przysiąż, jeśli śmiesz.

Nie, nie śmiem przysiąc.

Więc powiedz także, że ja nie jestem Lucentio.

Co do ciebie, wiem z pewnością, że jesteś signor Lucentio.

Precz z tym gadułą! Do aresztu!

I tu cudzoziemców turbować tak można! O łotrze potworny!

Zginęliśmy! Patrz, czy go tam widzisz? Wyprzyj się go, wyprzysiąż się go! Albośmy wszyscy przepadli!

Toć jest świadkami stwierdzony spisek, aby wszystkich nas oszukać.

Rozetnę nos temu łotrowi, który do aresztu chciał mnie posłać.

do Lucentia Ale jak to, panie, zaślubiłeś moją córkę, nie pytając o moje pozwolenie?

Szymku, daj mi jeszcze szklankę wina. Jak to, czy już aktorzy odeszli? Alboż nie jestem magnatem?

Kto to? Karczmarczyk! O Panie, co za rozkoszny sen miałem; jak żyjesz, nic podobnego nie słyszałeś.