Loreva
Loreva

Rozdział 61 z 76

16

Ciemnymi szlaki1 wywijając kręto, 
Nad jar głęboki przerżnął się Nebaba. 
A już i jasność miesięczna, choć słaba, 
Biła ze wschodu w chmurę nasuniętą 
I widzieć w cieniach wyraźniej zaczęto. 
Gęstymi trzciny2 szeleści jar na dnie; 
Woda gdzieniegdzie drzymie3 śród bagniska, 
Chwilkę jaśniejszym zwierciadłem zabłyska, 
Gdy drobna gwiazda zza chmur się wykradnie 
I w srebrnych iskrach na jej marszczki4 padnie. 
«Patrzcie no! Co to tym wzgórzem ciemnieje?» 
«To powyż5 jaru podnoszą się lasy». — 
«Lasy w tych stronach? A ja znam te strony. 
Może... słyszycie ten szum przytłumiony?» — 
«To aż za Dnieprem biesiadują6 knieje». — 
«Nie, bracia; kłamstwo! To coś jak hałasy». 
Ale gdzież Kozak, co przed atamanem 
Po błędnej drodze jego hufiec wodził? 
Czy w czarodziejskim kole się ogrodził? 
Czy jak widziadło rozwiał się tumanem? 
Byłże to Polak przykryty kołpakiem, 
By nieostrożnych naprowadzić w siatki? 
Badał i lubo śród przykrej zagadki 
Dreszcz, co oziębia, przebiegał po ciele, 
Żadnym nie zdradził podejrzenia znakiem; 
Tylko zawołał na swoich i śmiele 
Puścił się z góry, jak gdyby skrzydlaty. 
Podwójny wystrzał błysnął, zagrzmiał w tyle; 
I jęk śmiertelny ozwał się za chwilę. 
«Stój, atamanie! — leci jeden z czaty — 
Zdrada od Lachów! Już nasz jeden zginął; 
Ledwie dał hasło, pod koniem się zwinął; 
Takim go smacznym przywitał nabojem 
Czart zaczajony w kudły naszej burki; 
A teraz z wojskiem połączył się swojem, 
Co już nam odwód przecięło na wzgórki. 
Słyszysz — czy widzisz, co się to zaczyna?» 
Zaledwie skończył złej wieści posłaniec, 
Kozacy na dół runęli nawałą, 
Aż zastękała w dnie jaru głębina; 
A z góry chmurą gromami nabrzmiałą 
Z wolna bagnetów następował szaniec. 
Wpółchmurny księżyc pozierał nieśmiało; 
Rzęsne się błyski sypały z oręża; 
A szyk doborny, koń w konia, mąż w męża, 
W nieprzełamanym i niemym szeregu 
Sunął po jarów górującym brzegu. 
Tylko szeleści sztandar rozwiniony7, 
Jak gdyby szeptał już naprzód pacierze 
Po duszach, które śmierć za chwilę zbierze; 
A czasem trąbka wrzaśnie w przykre tony. 
  1. szlaki — dziś popr. forma N. lm: szlakami. [przypis edytorski] ↩
  2. trzciny — dziś popr. forma N. lm: trzcinami. [przypis edytorski] ↩
  3. drzymać — dziś: drzemać. [przypis edytorski] ↩
  4. marszczka — dziś: zmarszczka. [przypis edytorski] ↩
  5. powyż — powyżej. [przypis edytorski] ↩
  6. biesiadować (daw., z rus.) — tu: rozmawiać, gwarzyć. [przypis edytorski] ↩
  7. rozwiniony — dziś: rozwinięty. [przypis edytorski] ↩
Źródło i licencja

Domena publiczna · Seweryn Goszczyński

Źródło: Wolne Lektury

Szczegóły techniczne

Komponent: base-text

znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Zamek kaniowski · Fundacja Wolne Lektury; https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/zamek-kaniowski/

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: LAL-1.3

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: editorial

Adaptacje komponentów Share-Alike muszą zostać udostępnione na tych samych warunkach.

Zgłoś błąd tłumaczenia

Przypis