Akt drugi

W pobliżu na pagórku, stary, zapadły kościół. Nadchodzi burza.

Tłum ludu: Mężczyźni, kobiety i dzieci grupują się częścią na wybrzeżu; nieco wyżej, w środku, na kamieniu siedzi Wójt; Pisarz pomaga mu przy rozdzielaniu zboża i artykułów spożywczych. W pewnym oddaleniu, otoczeni ludźmi, stoją Ejnar i Agnieszka. Na piasku, po odpływie, leży kilka łodzi. Brand stoi na pagórku kościelnym, ale tłum go na razie jeszcze nie widzi.

przeciska się przez tłum

odtrąca ją

żartobliwie

do pisarza

do chłopa, przeglądając papiery

do pisarza

do oddalającego się

chichocąc

ostro

wychodzi z Agnieszką spośród otaczającej ich grupy

spostrzega Branda i wskazuje na niego

wychodzi z tłumu i mówi z naciskiem

przerywając mu groźnie

potrząsa głową

groźny tłum gromadzi się naokoło Branda. Wójt wkracza między ciżbę. Od strony wsi nadbiega Kobieta, dzika, obdarta

krzyczy w kierunku tłumu

zbliża się do niej

chwyta go za ramię

wskazując na piersi

przerażony

do siebie

blady

krótko do tłumu

wskazując na przeciwległy brzeg

wskakuje do łodzi, naciąga żagiel

załamując ręce

z czółna

cofając się

groźnie

przytwierdził się osęką8 do gruntu i woła na kobietę

cofa się

śmiejąc się

z rozpłomienionym obliczem zwraca się do Ejnara, kładzie mu rękę na ramieniu i mówi

do Branda

blady

drżąc

cofając się

z krzykiem

do Branda

z przerażeniem patrząc na wsiadającą

w największym przestrachu chce ją powstrzymać

przybiega

pokazuje

łódź odbija od brzegu

krzyczy za odpływającymi

łódź odpływa. Tłum zbiera się na pagórkach i śledzi z największym natężeniem

wskazując ku górze

rozpraszają się

zbiera książki i papiery

znika

Pełnia dnia. Fiord spokojny, błękitny. Agnieszka siedzi na wybrzeżu. Bezpośrednio potem wchodzi Brand.

Kilku ludzi ze wsi wychodzi spoza węgła domu i zbliża się do Branda

niespokojnie

zabiera się do odejścia

zastępując mu drogę

przygląda mu się badawczo

zniża głos

surowo

patrzy na niego chwilę i mówi

odchodzi, a za nim, w milczeniu odchodzą i wszyscy inni

chce odejść, zostaje przecież, ujrzawszy Agnieszkę, siedzącą na brzegu

zbliża się do niej

nie odwracając się

porwany jej zapałem

składa ręce na piersiach

pogrążył się na chwilę w zadumie, potem mówi

przerywa, patrzy w dal

z nagłym przestrachem

Matka Branda drapie się na górę, przystaje na chwilę, widać zaledwie jej połowę. Ręką przysłania sobie oczy i rozgląda się naokoło siebie

przecierając sobie oczy

śmiejąc się pod nosem

przygląda mu się bliżej

cofa się

po chwili

postępuje krok naprzód

cofa się przerażona

potakując z wolna

przybliża się do niego zaciekawiona

trwożnie

niespokojnie

rzuca się na niego, jak szalona

załamując ręce

znika

spogląda za nią

odwróciła się i jasne zatapia w niego spojrzenie

zwraca się ku stronie wsi, na którą padły już mroki wieczorne

zabiera się do odejścia, zastępuje mu drogę Ejnar

do Agnieszki

potrząsa głową

po cichu

podchodzi bliżej

znika

wstaje i mówi powoli

idzie za Brandem. Ejnar patrzy na nią chwilę w głębokiej zadumie; potem pochyla głowę i odchodzi w kierunku zewnętrznego fiordu

KONIEC AKTU DRUGIEGO