Rozdział 2 z 13

Dedykacja

Tęsknotę wielką obudziłaś we mnie
Spojrzenia w bezdeń1, w samo serce świata.
I pójdę, z dłonią w dłoni ducha-brata
Od trosk daleki, w światłość poprzez ciemnie2.

Dusza, co przeczuć piła czar tajemnie,
Kwiaty z niw rwała, kędy baśń polata3,
Na szczyty pójdzie, skąd wichr4 orły zmiata
I w przedświtowym mroku nie zadrzemnie5.

Bo już nie ciężą6 mi kajdany ziemi,
Tyś moim wzlotem jest i Jutrem ty!
Miłość mię7 skrzydły8 objęła jasnemi,

Idę za graniem, co mi w piersi drży...
Kochanko, drogi wiedziesz mię tajnemi!
Tyś twórczy duch, co dzieło moje śni.

Wieczyście jedna, co westchnienie nowa,
Nad ziemią płynie pieśń, mocarna pani.
Zaświatów ciszę ziemi niesie w dani...
Jej tchnieniem młodość jasna i tęczowa.

Przymierza z duchy9 wielkimi odnowa,
Wśród rozpętania ponęta przystani,
Daje blask oczom, sercom daje słowa,
Wesele cichym i tym, co spłakani.

Z jej boskiej piersi piłem nektar życia,
Duch mój wziął od niej wszystko, czym dziś jest...
Poczułem chwilę skrzydeł rozpowicia10...

Pogrążon11 jeszcze w mrokach, wziąłem chrzest
Zaziemskich tęsknot... Anioł zbiegł skrzydlaty
I poniósł mię daleko, w inne światy.

bezdeń — otchłań, przepaść. [przypis edytorski] ↩
ciemnie — tu: ciemności. [przypis edytorski] ↩
polata — dziś popr. forma: polatuje. [przypis edytorski] ↩
wichr — dziś popr.: wicher. [przypis edytorski] ↩
zadrzemnąć kogoś (neol.) — zanurzyć kogoś w drzemce; spowodować, że ktoś się zdrzemnie. [przypis edytorski] ↩
ciężą — dziś popr. forma: ciążą. [przypis edytorski] ↩
mię — skrócona forma zaimka, analogiczna do „cię”; dziś tylko: mnie. [przypis edytorski] ↩
skrzydły — dziś popr. forma: skrzydłami. [przypis edytorski] ↩
z duchy — dziś popr. forma: z duchami. [przypis edytorski] ↩
rozpowicie — dziś popr.: rozwinięcie. [przypis edytorski] ↩
pogrążon — skrócona forma imiesłowu przym. r.m.: pogrążony. [przypis edytorski] ↩