Rozdział 1 z 13

Henryk Ofterdingen

Oto bór tajny, kędy w szczytach jedli1
Pogwary wiodą bogi2 puszcz odwieczne,
Kędy3 na pustce, z dala od osiedli,
Na graniach wichry się skłębiają sprzeczne;
Gdzie drzewiej4 ciche, bosko-niebezpieczne
O śmierci jasne rozhowory5 wiedli
Dusza i słońce, bożek purpurowy,
Nim noc im zwiła6 wieńce snu na głowy.

Kędy się serce wydziera, na szczyty!
Gdzie orle szumy po nicości chodzą.
Kędy głos każdy nie-wieczny, zabity...
I z tęsknot blaski, widzenia się rodzą...
I śmiech szatana brzmi niesamowity,
Że w dole gazdy7 skiby płotmi8 grodzą,
Że się po ziemi człowiek władczo patrzy...
Od tchnienia śmierci co dnia w duszy bladszy9.

F. Mirandola10

Poręba, w lipcu 1904

jedle — jodły (a. ogólnie: drzewa iglaste; choina). [przypis edytorski] ↩
bogi — dziś popr.: bogowie. [przypis edytorski] ↩
kędy (daw., gw.) — gdzie. [przypis edytorski] ↩
drzewiej — dziś: dawniej. [przypis edytorski] ↩
rozhowor (daw., z rus.) — rozmowa. [przypis edytorski] ↩
zwić — dziś: uwić; upleść. [przypis edytorski] ↩
gazdy — dziś popr. forma: gazdowie. [przypis edytorski] ↩
płotmi — dziś popr. forma: płotami. [przypis edytorski] ↩
bladszy — dziś popr. forma: bledszy. [przypis edytorski] ↩
Mirandola, Franciszek, właśc. Franciszek Pik (1871–1930) — poeta, prozaik, tłumacz. [przypis edytorski] ↩