Źródło i licencja tłumaczenia
Rozdział siedemnasty
jak się Hieronim z nauk w butach i w ostrogach do rodzinnych pieleszy powrócił.
Kiedy senator czekając, aż zaśnie,
W starym fotelu z fajką siadł,
Kontent, że sobie smaczno zjadł,
Małym się w kuchni bawiła hałasem,
I kiedy w domu stronach dwóch
O złym nie myślał żywy duch —
Jeździec, który się zdał sążnistym chłopem,
I usłyszano zaraz szczęk,
Jak gdyby we drzwiach zamek pękł.
Że Jobs senator puścił fajkę z ręki,
Tylko że nie zbił jej o włos,
A pani — coś odjęło głos.
Jeździec, który już przestępował progi,
W sztylpach1, w ostrogach, tak jak był
I jak go drożny przysuł2 pył.
On też nie mówi, kogo mają witać,
Aż dobry ojciec poznał go
I chwycił w swe objęcia — z łzą.
Tak wielką śpiewać i gwałtowną radość,
Która wstrząsnęła starym tak,
Że mało go nie trafił szlag.
Drżały jej ręce i głowa jej drżała,
Szczęście ją prawie zbiło z nóg,
Iż syna znów jej wrócił Bóg.
Stojąc i lejąc rzęsistych łez zdroje,
Po czym witania i znów łzy
Zajęły coś kwadransów trzy.
Stoją ciekawe — Greta była chora —
Co za pan taki, jak i co,
Lecz żadne nie poznało go.
By4 na obcego zerkali człowieka,
Zgadując, że to może wuj,
A może cudzy, może swój.
Na rękawice, na szpadę przy boku
Patrzą, nie wiedząc, kto by był,
I ku drzwiom się cofają w tył.
W których zażywał w Akademii świata!
Podbródek piękny tudzież brzuch,
Na brodzie zasię tęgi puch.
Kozłowa westa5 z takimże podbrzuszem
I krótki kolet6, przy tym pas —
Dziwnie go stroił na ten czas.
(Tak dla obrony, jak i dla parady),
Dobrej do sztychu i do cięć,
Lat mu przydały najmniej z pięć.
Zjeżone dziko włosy na czuprynie,
Toż kresy przez twarz tak i tak,
Kawalerskiego męstwa znak.
Oczy starego Jobsa oglądały,
Gdyż mniemał, że syn od trzech lat
Zażywa czarnych księżych szat.
W tym teologu, co mu był tak miły,
Gdyż co trzy słowa lub co dwa,
Klął tak Hieronim, że to ha!
Aby hamował nieco nawyknienia,
Gdyż musi, kto chce księdzem być,
Wciąż na duchownej stopie żyć.
Najpierw Hieronim zębami zazgrzytał,
Potem się zaklął w żywy pień,
Że go okradli w biały dzień.
Spojrzał spod oka, poskrobał łysinę
I mruczeć zaczął, tylko że
Matka wmieszała tutaj się.
Trzepać zaczęła, że to jest przygoda,
Że dziecko nic nie winne, że
Każdemu może trafić się.
Jak ogień, wieść się tak prędko rozniosła
I nim mrok zapadł, jeszcze wprzód
Wiedział o szczęściu cały gród.
Kto szedł, drugiego zaraz brał na stronę8,
A stanął? Zaraz drugi z nim:
«Czy wiesz? Powrócił Hieronim.»
O kufrze mowy nie było ni worku,
Jak gdyby to był tylko mit.
Chciał ojciec... matka zaraz: «Cyt!»
Najosobliwsze zmyślając powieści,
I powiadając wszystko het,
Wypróżnił kapciuch9 ojca wnet.
- sztylpy — wysokie, skórzane buty do jazdy konnej. [przypis edytorski] ↩
- przysuć (daw.) — przysypać. [przypis edytorski] ↩
- febra — gorączka połączona z dreszczami. [przypis edytorski] ↩
- by (daw.) — tu: jak. [przypis edytorski] ↩
- westa (daw.) — kamizelka. [przypis edytorski] ↩
- kolet — obcisły, skórzany kaftan męski. [przypis edytorski] ↩
- marsowy (daw.) — groźny, wojowniczy. [przypis edytorski] ↩
- na stronę — na bok. [przypis edytorski] ↩
- kapciuch (daw.) — woreczek, w którym trzymany jest tytoń. [przypis edytorski] ↩
Źródło i licencja
Domena publiczna · Karl Arnold Kortum
Źródło: Wolne Lektury
Szczegóły techniczne
Komponent: base-text
znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe
Jobsjada · Okładka na podstawie: Tasteful Lighting, Orin Zebest@Flickr, CC BY 2.0
Źródło: Wolne Lektury
Licencja: CC-BY-2.0
Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe
Szczegóły techniczne
Komponent: cover
Jobsjada · Fundacja Wolne Lektury; https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/kortum-jobsjada/
Źródło: Wolne Lektury
Licencja: LAL-1.3
Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe
Szczegóły techniczne
Komponent: editorial
Domena publiczna · Maria Konopnicka
Źródło: Wolne Lektury
Szczegóły techniczne
Komponent: translation
znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe
Adaptacje komponentów Share-Alike muszą zostać udostępnione na tych samych warunkach.