Loreva
Loreva

Rozdział 18 z 36

Rozdział osiemnasty

jak Hieronim, czarne suknie wraz z peruką wziąwszy, duchownej postawy nabrał i jak pierwsze kazanie prawił.

Ale nazajutrz gdy do rannej kawy 
Zasiadł był każdy wesoły i żwawy, 
Kiedy Hieronim nawet wstał, 
A na podwórku kogut piał,  
Senator rzecze: «Jakoś nie przystoi, 
Abyś, mój synu, zażywał tej zbroi, 
I, moim zdaniem, ubiór twój 
Na inny trzeba zmienić strój.  
Przed wszystkim innym księdzu nie wypada, 
Żeby po piętach szczękała mu szpada, 
A i ostrogi, ile wiem, 
Też w powołaniu na nic tem.  
Także i westa, kolet, szarawary1 
Ze służbą bożą nie idą do pary, 
I pióropusza, jak to wiesz, 
Nie nosi żaden pleban też. 
Gdyby cię tedy na mieście widziano 
Z onym żeleźcem bijącym w kolano, 
Każdy by myślał, chcąc nie chcąc, 
Żeś jest kirasjer2, a nie ksiądz.  
A i to przyznasz, iż peruka krótka, 
Nie zaś czub taki jakoby u dudka, 
Duchownych strojem bywa głów, 
Więc copf3 ten trzeba zgolić znów.  
Dzisiaj więc jeszcze zrzucisz suknie stare, 
A krawiec przyjdzie i weźmie ci miarę 
Na teologa czarny strój 
I na płaszcz długi, synu mój. 
Kazałem także wezwać perukarza, 
Który na głowach zna się od ołtarza 
I dobrze swą rozumie rzecz — 
Ten ci czuprynę zgoli precz.  
Zaraz szanowną to ci nada postać. 
Z klątwami także nie może tak zostać... 
Gdzieżeś ty słyszał, by ksiądz znów 
Diabłami sadził od dwóch słów?»  
Słuchał Hieronim tej ojcowskiej mowy 
Gwiżdżąc przez zęby kurancik4 jakowy, 
Lecz wszystko, jak Jobs senior chciał, 
Przeperswadować5 sobie dał.  
I zanim dzień ten dobiegł aż do zmroku, 
W płaszczu, w peruce przedstawił się oku, 
Przy czym obojczyk biały mu 
Matka przypięła też co tchu.  
Tak uduchownion od czuba do pięty, 
Stanął Hieronim niby jaki święty, 
A taki z suknią duch wszedł weń, 
Że już na drugi kazał dzień. 
Bóg zdarzył właśnie, że była niedziela, 
Więc na ambonę, wobec ludu wiela, 
Wszedł Hieronimus jakby nic. 
Ani byś poznał, że to fryc6.  
Bo jak w szesnastym rozdziale już stało, 
Jedno mu z skryptów kazanie zostało, 
Które mu w głowę włożył druh 
Tak dzielnie jak sam Święty Duch.  
Kazanie było, że choć wal z armaty! 
Naszpikowane jak comber7 w cytaty, 
Tak mądre, że ni żadna z dam, 
Ni mówca nie rozumiał sam.  
Lecz urok mowy był nie tylko w słowie, 
Orator wygląd miał też, co się zowie, 
A głos donośny, śmiały gest 
Zdradzały, co za mistrz to jest.  
Aplauz więc słuszny zyskał w całym mieście, 
W którym, jak wiemy, domów było dwieście, 
Chwiał z dziwu głową cały gmin: 
«Na co to wyrósł Jobsów syn!  
Kto by, u kata, mógł mieć to na względzie, 
Że z tego osła taki mówca będzie, 
Toć go tu przecie każdy znał, 
Że tylko bił się, kradł i łgał!»  
Toć i krewniacy stojąc w całej kupie 
Patrzą, jak dawne to chłopczysko głupie, 
Niby z rękawa, sypie grad 
Nauk zbawiennych, mądrych rad.  
A któż rodziców wypowie zachwyty! 
Stał Jobs senator i patrzał, jak wryty: 
«A co, mosanie8? Jaki łeb! 
I Demostenes9 przy nim kiep!» 
Lecz matka, z szczęścia topniejąc w łzach cała, 
Wnet przyjaciółkom szeptem wiedzieć dała, 
Że u nich schab dziś na ten fest 
I migdałowe ciasto jest. 
Więc się ruszyli wszyscy wprost z kościoła 
Do gościnnego państwa Jobsów stoła, 
By na dzielnego mówcy cześć 
Po przyjacielstwie pić i jeść.  
Tak, zachwyceni nowym apostołem, 
By Hieronimus — uradzili społem — 
Wnet, jak optima forma10 chce, 
Na kandydata podał się.  
Prawdą jest, że tu dla wymagań gminu 
Obejść nie może się bez egzaminu, 
Lecz cóż egzamin, nawet dwa, 
Przy wiedzy, jaką młodzian ma!  
Odwłóczyć wszakże by z tym nie potrzeba, 
Gdyż pleban (przychyl mu tam, Boże, nieba! ) 
Ledwo że zipie, jest jak cień 
I umrzeć może lada dzień. 
Gdy więc — jak losy łatwo wypaść mogą — 
Wszystkich śmiertelnych stary pójdzie drogą, 
Dobrze już teraz pewność mieć, 
Kto po nim Piotra weźmie sieć.  
Chciał nasz bohater nieco oponować, 
Lecz wszyscy jęli11 ściskać go, całować, 
Tak że się bronić nie miał sił, 
Choć egzaminów wrogiem był.  
By więc uciszyć zabobonną trwogę, 
Pił to na jedną, to na drugą nogę, 
Choć ojciec dawał głową znak, 
Że księdzu nie przystoi tak.  
  1. szarawary — rodzaj szerokich, bufiastych spodni. [przypis edytorski] ↩
  2. kirasjer — żołnierz ciężkiej jazdy. [przypis edytorski] ↩
  3. copf — z niem. Zopf, tj. warkocz. [przypis edytorski] ↩
  4. kurancik — tu: piosenka bądź aria. [przypis edytorski] ↩
  5. przeperswadować — wytłumaczyć. [przypis edytorski] ↩
  6. fryc — tu: nowicjusz. [przypis edytorski] ↩
  7. comber — pieczeń z kością. [przypis edytorski] ↩
  8. mosanie (daw., pot.) — mości panie. [przypis edytorski] ↩
  9. Demostenes (384–322 p.n.e.) — mówca i polityk grecki, przeciwnik dominacji dynastii macedońskiej. [przypis edytorski] ↩
  10. optima forma (łac.) — najlepsza forma. [przypis edytorski] ↩
  11. jąć (daw.) — zacząć. [przypis edytorski] ↩
Źródło i licencja

Domena publiczna · Karl Arnold Kortum

Źródło: Wolne Lektury

Szczegóły techniczne

Komponent: base-text

znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Jobsjada · Okładka na podstawie: Tasteful Lighting, Orin Zebest@Flickr, CC BY 2.0

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: CC-BY-2.0

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: cover

Jobsjada · Fundacja Wolne Lektury; https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/kortum-jobsjada/

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: LAL-1.3

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: editorial

Domena publiczna · Maria Konopnicka

Źródło: Wolne Lektury

Szczegóły techniczne

Komponent: translation

znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Adaptacje komponentów Share-Alike muszą zostać udostępnione na tych samych warunkach.

Zgłoś błąd tłumaczenia

Przypis