XIV

— Pani twarz jest dziś żółta jak wosk — powiedziała panna Stenberg, gdy rano przyszła do Else. — Ale wkrótce musi nadejść zmiana. Zastępca ordynatora widział przecież, jaka była pani chora dzisiejszej nocy.

Dzień mijał. Else leżała bez ruchu. Na pytanie, czy chciałaby na trochę wstać, pokręciła głową. Poddała się. Pozwoliła sobie cicho opaść na dno studni o pozieleniałych ścianach. Nie było sensu walczyć. Siła, której się sprzeciwiała, miała zbyt wielką przewagę.

Nagle w jej celi stanął Hieronimus. Else widziała go jak przez mgłę, ale spostrzegła, że ma łagodną minę.

— Szykują dla pani salę — powiedział.

— Och, niech mnie pan zostawi tutaj — odparła Else hardo, ściągając rozedrgane brwi. — Im dłużej, tym lepiej.

— Im dłużej, tym lepiej? — rzucił Hieronimus bez tchu przez wąskie, szarawe zęby i jak poprzedniego wieczoru wspiął się na palce, po czym mocno wbił pięty w podłogę. — Tak, też jestem zdania, że dobrze pani zrobi, jeśli tu pani zostanie!

Chwilę potem już go nie było.