Źródło i licencja tłumaczenia
AKT V
Oświetlone wnętrze namiotu Holofernesa. W głębi sypialnia, przysłonięta kotarą.
SCENA 1
Holofernes, Porucznicy.
HOLOFERNES
do pierwszego Porucznika
1 PORUCZNIK
We wnętrzu cicho, jakby w grób zapadli;
Na murach zasię tak zwiędli i zbladli,
Jak gdyby z grobu wyleźli. Jam zmierzył
Tam do jednego: nim strzeliłem — nie żył.
HOLOFERNES
Mnie i za młodu nie był pożądany.
Życie mi zda się kradzieżą gotową,
Gdy je nie co dzień zdobywam na nowo.
Ej! I tak będzie pewnie do siwizny:
Nigdy za własność nie mam darowizny.
1 PORUCZNIK
Przechodzą, długo, biało przyodziani,
Jak u nas na śmierć. Oczyma wpadłemi
Szukają czegoś po niebie i ziemi;
Gdy ręce złożą, kurcz ich chwyta w palce.
HOLOFERNES
Zabić którego; bo na takiej twarzy
Rozpacz jest moją sprzymierzoną w walce.
1 PORUCZNIK
Lecz chmury, która dziś im wielce droga;
Dawczyni deszczu: a słońce na górze
Wypija wodę, spodziewaną w chmurze.
Więc człowiek głową uderza o ścianę
I leżą we krwi czaszki roztrzaskane.
HOLOFERNES
Głodowej niegdyś. Miesiąc brakło strawy:
Niejeden z naszych cofał usta, kiedy
Drugi całować go chciał: to z obawy
Przed ukąszeniem. A myśmy się śmieli.
Hej! Uczta! Wino... I bądźmy weseli!
Niewolnicy wnoszą stół z potrawami i winem
Wszak jutro piąty dzień?
1 PORUCZNIK
HOLOFERNES
Jeśli, pomimo zaciętości w mieście,
Betulia do nóg mych padnie nareszcie...
1 PORUCZNIK
HOLOFERNES
Słowem, jak twierdzą nam słowa niewieście,
Jeśli Betulia otworzy nam wieżę,
Nim rękojeścią miecza w nią uderzę,
Wtedy...
1 PORUCZNIK
HOLOFERNES
Bom przysiągł sobie, niech się co chce dzieje,
Że Bóg, którego czczą owi Hebreje,
Darząc mnie łaską, i moim się stanie,
I mieć wiernego będzie przyjaciela.
O, tak! Przysięgam na Bela, Babela,
Bala, na wszystkich bogów, których jeszcze
Sam nie wiem, czemu we czci swojej mieszczę,
Że przyrzeczenia mego dotrzymam. Na wiarę
Słów moich spełniam tego wina czarę...
Jak się on zowie?
1 PORUCZNIK
Że go imieniem rzesza nie nazwała.
HOLOFERNES
Spełnia ją człowiek na cześć twą w zapale,
Któremuś wreszcie niepotrzebien wcale.
wychyla czarę
1 PORUCZNIK
HOLOFERNES
Mój gniew. Betulię kluczem mym otworzę,
Bezimiennemu sprawię biczowanie...
Co wreszcie gniewu zakreślać granice!
Kto zdoła z góry zmierzyć błyskawicę?
A gdzież podziewa się śliczna Judyta?
1 PORUCZNIK
HOLOFERNES
1 PORUCZNIK
HOLOFERNES
Ty psie nikczemny!
1 PORUCZNIK
HOLOFERNES
uderza go pięścią w czoło, Porucznik pada bez duszy
Inni otaczają Porucznika i wynoszą.
Teraz wprowadzić Judytę. Wesoło!...
Niech nas taneczne oczaruje koło!..
Na skinienie Podkomorzego wbiegają tancerki. Krótki taniec bajaderek; po którym Holofernes mówi dalej i jakby do siebie.
Wszystkie kobiety jednakie na świecie:
My w nich różnice upatrujem przecie.
Dlaczego? Może Judyta mi powie
I w tej nadziei piję za jej zdrowie.
SCENA 2
Poprzedzający, Judyta wchodzi z Mirzą.
JUDYTA
Sługa twa staje na twe zawołanie.
HOLOFERNES
Ty, piękna, łaskę zyskałaś przede mną.
Ośmiel się.
JUDYTA
Nigdy mnie szczęście takie nie spotkało.
HOLOFERNES
JUDYTA
ze wzdrygnięciem wskazuje na krew
HOLOFERNES
Winno ci być pochlebnym. Wytrysnęła,
Gdyż nadto czyjeś rozgrzewała serce
Ku tobie!
JUDYTA
HOLOFERNES
do Niewolników
uskuteczniają. Do drużyny
Do jutrzejszego sposobić się dzieła.
wszyscy rozchodzą się
JUDYTA
do siebie
Że mi okropność samą w tym potworze
Wskazujesz: mniej mi to będzie okropne
Co zamierzyłam, och! i czego dopnę!
HOLOFERNES
I tchu ci braknie! Czyś ty mi nie rada?
JUDYTA
HOLOFERNES
Mów prawdę!
JUDYTA
Pogardzał, gdybym...
HOLOFERNES
JUDYTA
HOLOFERNES
JUDYTA
HOLOFERNES
Wybacz... nie wielka: jestem zaczepiony
W sposób tak nowy, że mi się podoba.
Weź, niech ci służy ta złota ozdoba.
rzuca jej łańcuch złoty
JUDYTA
w zdumieniu
HOLOFERNES
Lew z przyjemnością figle pacholęce2
Widzi, gdy dziecko igra mu w paszczęce
I nieświadome drobną rączką bije;
Lecz niechaj gry tej nie próbuje późniéj,
Kiedy się wzrostem od dziecka wyróżni:
Lew świadomemu kły zapuści w szyję.
Siadaj. Pomówmy. Judyta siada
Poczniemy badanie.
Coś ty myślała na wieść, że ja wiodę
Potężny zastęp pod waszą ogrodę3
I zagroziłem krajowi?
JUDYTA
HOLOFERNES
Że gdzieś tam mowa o Holofernesie,
Ten musi myśleć o czymś, lub truchleje.
JUDYTA
HOLOFERNES
JUDYTA
Że to ode mnie Bóg uczyni lepiéj.
HOLOFERNES
całuje ją
JUDYTA
na stronie
HOLOFERNES
Skrzyp moich wozów, huk trąb i szczęk broni?
JUDYTA
Że w Izraelu zjawi się ktoś przecie,
Co ci dorówna duchem i ramieniem.
HOLOFERNES
Już w proch padają przodownicy ludu,
Że Bóg wasz jakoś nie skory do cudu,
I że mężowie wasi w całym mieście
Radzi by suknie przywdziewać niewieście...
JUDYTA
Twarz mą ze wstydu zakrywałam ręką
Na widok mężczyzn. Myśli się wzburzyły,
Chciałam się modlić i nie miałam siły.
Bo naraz, jakby oplątały żmije
Ten obraz Boga, który we mnie żyje;
Chmara nicestwa4 zawisła nade mną,
Dusza mi zdała się przepaścią ciemną.
Która, choć słońce czasem zajrzy do niéj,
W zakątku straszne gniazdo gadów chroni.
HOLOFERNES
patrząc na nią z ubocza, do siebie
Którym raz widział na niebie z wieczora.
Witaj miłości! Niech się na mnie ziści
Twój czar przy wielkim ognia nienawiści
Ugotowany do Judyty
Całuj mnie! ona uskutecznia
Niestety!
Usta się twe wpijają, jak sztylety,
Lecz jak lód zimne. Judyto, pij wino!
W nim wszystkie ludzkie nienawiści giną.
JUDYTA
pijąc z czary nalanej przez Mirzę
HOLOFERNES
By wypić ze mną, zjeść kawałek chleba,
Na wybuch zimną odstrzelić pieszczotą,
Niby z przymusu; — ponura istoto!
JUDYTA
groźnie powstając
Przebacz!
płacze
HOLOFERNES
W twym sercu. Daj mi rękę. Judyta się wzbrania
Po cóż opór?
Opowiedz o swej nienawiści wielkiéj!..
JUDYTA
Pod rdzeń czci mojej podsadza zuchwale.
HOLOFERNES
Jakież to słońce wyjrzy zza tej burzy!
JUDYTA
powstaje, prostując się
Nie cierpię ciebie, jako okrutnika!
Wiedzieć to musisz, ja powiedzieć muszę, Jaka przejmuje nienawiść mą duszę, Gdy się twe oko z mym okiem spotyka. Teraz mnie zabij!
HOLOFERNES
śmiejąc się
Nad ranem: teraz szkoda mi wieczora,
Który przepędzić6 myślę z tobą.
JUDYTA
do siebie
Lżej teraz w sercu, teraz działać pora.
SCENA 3
Poprzedzający. Z lewej strony wchodzi Podkomorzy; następnie
Efraim.
PODKOMORZY
Prosząc o wnijście7. Ważne wieści, panie.
HOLOFERNES
Podkomorzy odchodzi. Do Judyty.
Może Betulia oznajmia poddanie?
To prędko wymień przyjaciół imiona,
Których oszczędzę... Na cześć twego łona.
Wchodzi Efraim, prowadzony przez Podkomorzego i pada u stóp Holofernesa. Wzruszenie Judyty i Mirzy.
EFRAIM
HOLOFERNES
Wstań.
EFRAIM
Podchodzi do niego, szybko dobywa ukryty sztylet i zamierza się, by go
uderzyć. Holofernes uchyla się i trąceniem w rękę wytrąca mu sztylet,
który pada z brzękiem na stół pomiędzy puchary.
PODKOMORZY
podstępując szybko
Jak się to ludzi zabija.
Rzuca się na Efraima i woła na zewnątrz.
Hej, straże!straż wchodzi
HOLOFERNES
Jak się zowiesz?
EFRAIM
JUDYTA
na stronie
EFRAIM
do siebie
Ha! Jak zaczęło się, niech dalej idzie!
dobywa miecz z za pasa i chce się przebić
HOLOFERNES
wstrzymując go
Cóż to, chcesz, bym ja nie dotrzymał słowa?
Wszekżem ci życie zaręczył; więc muszę
Wbrew tobie, bronić własną twoją duszę.
do Podkomorzego
Miałem ja małpę, pięknego pawiana:
Umarł; została klatka wyzłacana.
Weźcież i wsadźcie tam tego wietrznika8
I sztuk wyuczcie jego poprzednika.
Ten człek rzadkością jest w swoim rodzaju,
Godnym oględzin będzie w naszym kraju.
Bo on jedyny pochwalić się może.
Iż rękę podnieść śmiał na moją głowę,
A jednak obie unosi stąd zdrowe.
Precz! Ja go muszę pokazać na dworze.
Straże uprowadzają Efraima
SCENA 4
Holofernes, Judyta, Mirza, Podkomorzy
HOLOFERNES
do Judyty
JUDYTA
HOLOFERNES
Zmieść Holoferna; błyskawicę bożą,
Której pożarem łuny światu grożą
Zagasić nagle; przerwać rozwój wątku,
I nieśmiertelność zagłuszyć w zaczątku;
Rzeknąć: Wasz olbrzym, patrzcie, jaki słaby!
To, nie zaprzeczam, ma swoje powaby.
To znaczy prawie psuć losu układy;
I ja, nie będąc, czym jestem, co tworzę.
Sam, na Baala! skusiłbym się może,
Gdyby to smrodem nie trąciło zdrady.
Ale rzecz wielką spełnić w sposób mały;
Powiedzieć sobie: — lew, a więc wspaniały;
Z tej wspaniałości usnuć nań sieć zdradnie
I patrzeć, aż w nią nieoględnie wpadnie;
Czyn niebezpieczny podjąć, lecz wprzód skrycie,
Nikczemnie, sobie zabezpieczyć życie:
To znaczy z błota lepić swoje bogi.
Ty sama byś to potępiła przecie;
Choćby ofiarą był ci człowiek wrogi,
A wykonawcą najmilszy na świecie.
JUDYTA
Przede mną samą ratuj moją duszę,
Bym nie uczciła, co przeklinać muszę.
To mąż prawdziwy!
HOLOFERNES
do Podkomorzego
Podkomorzy odchodzi
Słuchaj kobieto. Ręka ma po ramię
Broczyła we krwi, myśl ma spokój łamie,
Słowo jest śmiercią. Świat na wszystkie strony
Zda mi się nędznym: myślę, żem zrodzony
By go ze szczętem znieść, bo na ruinie
Coś się lepszego pode mną rozwinie.
Ludzie mnie klną, gdy grom mój ich oślepia,
Lecz się ich klątwa duszy mej nie czepia;
Dusza zaledwie skrzydłami poruszy,
Klątwa, jak puste nic, opada z duszy:
Więc prawem chyba jest moje działanie.
— „Musisz nie wiedzieć jak to boli, panie.”
Skomlał ktoś z mego palony rozkazu.
— „Nie wiem istotnie” — rzekłem. I od razu
Rękę w płomienie włożyłem na chwilę.
Głupstwo, że o tym rozpowiadam tyle.
JUDYTA
Zabić, lub upaść przed nim na kolana.
HOLOFERNES
Niech ktoś, i owszem, przeciwko mnie stanie,
Niech mnie obali, weźmie panowanie;
Ja tęsknię za nim... Puste to podniebie:
Nikogo większym nie widzę nad siebie.
Miecz coraz głębiej wpijam w łono świata.
Krzyk stamtąd coraz boleśniejszy wzlata,
Żaden się jednak nie zrywa obrońca:
Więc go snadź9 nie ma, jak drugiego słońca.
Jest ktoś przede mną, który idzie przodem,
Który mi piersi uciska kolanem:
Nebukadnezar... Czy równy mi rodem,
Nie wiem, lecz to wiem, że jest moim panem.
Może on jeszcze, za miłą zabawę,
Tę głowę moją rzuci psom na strawę;
Może ja, jego spełniając zamiary,
Raz jeszcze zwiedzę indyjskie obszary.
Wtedy — och! wtedy... Ja wiem, że stanowię
Miarę ludzkości całej, że na głowie
Choć mi przekleństwa tłumów zaciężyły,
Mnie nie roztrącą wiekuiste siły.
Przejdą przede mną zmienne pokolenia:
Ja, niewzruszony, sam mocą ramienia
Panować będę niepodzielnie, z chwałą,
Jak bóstwo, które ze strachu powstało.
JUDYTA
Zbudzi wprzód, aby strzaskały twą głowę?
HOLOFERNES
Jakbym to niebu sprawić kazał sam.
A promień śmierci mnie swym majestatem
Ostatnim kryjąc, niebu zada kłam.
JUDYTA
Wciskasz się między mnie i mego Boga.
Chcę się doń modlić, myślę bezprzytomnie,
Nie mogę zebrać ducha.
HOLOFERNES
JUDYTA
Że ty zbytecznie ufasz w siłę własną.
Nie zważasz, jaka nastąpiła zmiana;
Że ty ze sługi pozyskałeś pana.
Bo i do czegóż ona tobie służy?
Nie, by nad sobą objąć panowanie;
Ty jej zażywasz zuchwale, jak burzy,
Sądząc, iż ona za wszystko ci stanie,
Na łup oddajesz ją żądzy wszelakiéj:
Jeźdźcze, ty własne zajeżdżasz rumaki.
HOLOFERNES
Kobiecie rzecz tę tłumaczyć daremnie,
Do której ona nigdy się nie wzniesie.
JUDYTA
dumnie
Widzisz kobietę, która śmierci grotem
Przyszła cię przeszyć i oznajmia o tém.
HOLOFERNES
Uniemożliwić w czynie wolę własną;
Jest to lęk skryty, co za wielkość ma się.
Ja cię przenikam, widzę ciebie jasno:
Umysł twój bywał do wielkości skory,
Lubiłaś zawsze nadzwyczajne wzory,
I tamci głupcy tobie uwierzyli.
Teraz twa dusza do ziemi się chyli,
Boś tu pierwszy raz spostrzegła człowieka,
I teraz inne cię wyjście nie czeka
Od zwątpień tkwiących w głębi twego łona,
Tylko dla wroga cześć nieokreślona.
Szukasz więc prądu, na którego fali
Mogłabyś zwrócić bieg i płynąć daléj;
I w najtajniejszych głębiach swej istoty
Myślą przebiegasz te wszystkie obroty,
Jak by mnie wtrącić w samoponiżenie
A samej z prochu wznieść się nieskończenie.
Gdybym, nieprawdaż, kazał cię w kajdany
Zakuć, umęczyć i zabić nareszcie,
Byłby to dla cię tryumf niesłychany!
Kobiety! Jakże wy śmieszne jesteście!
Przyszłaś mnie zabić, ty, dumna niewiasto,
By swe ocalić zagrożone miasto?
A czy wiesz, jaka wzroku mego siła?
Gdybyś mi wino zatruła w tym dzbanie,
Spojrzałbym tylko na ciebie i na nie...
I ty byś sama czarę wychyliła.
JUDYTA
Nad wszystkie głowy Holoferna głowa.
HOLOFERNES
Chwiejesz się; tyś mnie nareszcie pojęła.
Przy moim łożu stał już raz morderca:
Lecz zamiast żwawo przystąpić do dzieła,
Dzwoniąc zębami błagał wszystkie bogi
Aby do czynu dodały mu siły.
Aż mnie te modły jękliwe zbudziły...
Pada przede mną, głosem pełnym trwogi
O przebaczenie prosząc. Ja mu dałem
Od tejże doby10 straż nad moim ciałem,
I odtąd wszędzie zasnąć mogłem śmiało:
Padł przy mnie w bitwie ugodzony strzałą.
JUDYTA
do siebie, w pomieszaniu
W jakąż ja hańbę na wieczność popadnę,
Jeśli nie zdołam...
HOLOFERNES
ściskając jej rękę
Judyto: gdyby mi moi żołnierze
Jeńcem przywiedli wyższego człowieka,
Nie złość spotkałaby go, lecz opieka.
I gdyby to był przeciwnik mój srogi,
Jak ty mi groził, jak ty patrzył dumnie,
Przeszkody bym mu usuwał z pod nogi
I włos by jemu nie spadł z głowy u mnie.
Bo ja znam tylko jeden grzech: jeżeli
Na wielkość mały rzucić się ośmieli,
I gdy w koronę ustroić się stara.
Toż czciłem nawet Nebukadnezara
Póki zbytecznie nie zatył. bardzo poważnie
Judyto!
Gdybym mógł ulec przed jaką kobiétą,
To tą kobietą ty jesteś jedyna;
I ty byś była matką mego syna,
Czyli, jak u was nazywają, żoną!
Ale nie minął okres pięciodniowy:
Więc gdy do jutra nie zdejmiesz mi głowy,
Jaka ci kara ma być wymierzoną?
JUDYTA
Czcząc jako mego jedynego pana
I Boga ojców moich.
HOLOFERNES
Czy tak, czy owak, jutro będę w mieście.
Już moi zbrojni tak je opasali,
Ze tylko stuknąć, a brama się zwali. odpasuje miecz
Teraz ja spać chcę, udam się na łoże.
Jak ja, wojownik, snu czekać nie może:
Ja jemu rozkazuję; i z wysokiéj
Kolebki życia jednym żwawym skokiem
Nurzam się w morzu ciemnym i głębokiém,
Gdzie się do życia czerpią nowe soki.
Ty drżysz, kobieto, i cofasz się wstecz?...
Chcesz być mym stróżem?... To leży mój miecz!
Odchodzi do sypialni. Judyta idzie, tak jakby także chciała odejść, ku
drugiej stronie sceny; potem staje i wolno powraca na środek.
SCENA 5
Judyta i Mirza.
JUDYTA
Którą mi, Panie, ukazałeś we śnie.
Lecz gdy się rzucę w to ciemne przestworze,
Czy ty tam będziesz, ojców moich Boże,
Czy mnie tam przyjmiesz w ojcowskie ramiona,
Do ojcowskiego czy przyciśniesz łona,
Czy sprawisz, zgrozy nim przejmą mnie dreszcze,
By pamięć tego zagasła nade mną
Com uczyniła... przebóg! czegom jeszcze
Nie uczyniła? Jestem jak w noc ciemną
Ów człowiek, który w cel zakryty mierzy,
A trafić musi, bo na tym zależy
Cały byt jego. Więc oko przymyka,
Drży jego ręka... nacisnął... wykrzyka
Krzykiem okropnym, bo zwalił on może
To, co mu było najdroższym. O! Boże,
W umysł mój wpija się jakaś myśl dzika,
Jakobym w niego uderzając, razem
Zabiła siebie, za Twoim rozkazem;
Jakoby strzała w niego wymierzona
Miała się zwrócić do mojego łona;
Och! i jakkolwiek wzniosę się wysoko,
Nie może nigdzie minąć go me oko.
Tylko go uczcić nie mogę. I czemuż?...
Mnie się wydaje — duszo moja, przemóż11
Te trwogi — że on ma słuszność: na świecie
Nie ma dobrego i złego, jedynie
Wielkie i małe. Boże! Ty sam przecie,
Który w bezbrzeżnej panujesz dziedzinie;
Zjawiasz się tylko w gromie, w błyskawicy,
Bolesne łono rozdzierasz ziemicy,
Że buchająca z głębin moc płomienia
Oblewa grody i w popiół zamienia;
Z okrytych źródlisk ty wypuszczasz wody,
By przez nie całe wyniszczyć narody.
I on jest takim. Co ja mówię, Boże!
Czyż on tak moją już opętał duszę,
Że ona myśleć inaczej nie może
I ja żyć według jego wskazań muszę?
Ha! On mnie odwiódł od mojego Boga;
Więc zginie. Tylko jeśli zniszczę wroga,
Może Bóg moje odstępstwo przebaczy;
Więc zginie. Czuję: to przeklęte serce
Zdolne pokochać zbójcę i wydziercę;
Więc zginąć musi Holofern: inaczéj
Jam odtrącona. Stań przy mnie, Jehowo,
I niech w tym domu stanie się Twe słowo!
Otwiera zasłonę sypialni. Holofernes spoczywa na łożu: tarcza i zbroja obok niego.
On śpi spokojnie, mam otwartą drogę!
Lecz czyż śpiącego zamordować mogę?
Ach, niedorzeczna! Gdy go sen odleci,
Czyż ramię twoje na czyn się odważy?
Już jakby wietrzyk muska go po twarzy,
Niebawem we śnie może go oświeci
Błysk ducha: wtedy za późno, niewiasto!
Rzeź i pożoga czeka twoje miasto.
A gdy mu obie ręce, wśród płomieni
Dymiąca ziomków twych krew zaczerwieni,
Ty musisz krzyknąć: chwała tobie, chwała!
I doń się modlić, jakoś ślubowała.
Więc... Módl się za mnie, Mirzo!... Tam jest łoże,
Tu miecz... Czas nadszedł... Dopomóż mi, Boże!
Chwyta za miecz Holofernesa i wpada do sypialni: zasłona się zasuwa.
MIRZA
Wątpiłam; teraz wątpić już nie mogę:
Ona to spełni! Z dala słychać muzykę i okrzyk wojenny
Co to znaczy? Biada!
Jakiż to okrzyk do obozu wpada?
Coraz to bliżej... Jeśli kto w tę stronę
Zaniesie kroki, jesteśmy zgubione!
Muzyka i okrzyki coraz bliższe i dziksze.
Trąby i bębny... Czy mnie słuch nie myli?
To nasi! Czyżby aż tu się przebili?
SCENA 6
Mirza — Podkomorzy, wpada z pośpiechem; następnie Judyta.
PODKOMORZY
Holofernesie! Opadli nas wrogi,
A wojsko twoje przerażone stoi
Nie słysząc głosu, nie widząc twej zbroi.
Wróg zaś się wścieka, tratuje, uderza,
Na kształt dzikiego i głodnego zwierza.
JUDYTA
pod otwartą kotarą ukazuje się z mieczem zakrwawionym w ręku; pomieszana, nieruchoma
Jam ugodziła wasz świat w samo serce,
Trafiłam dobrze... Słyszycie? Czujecie?
Tam się sprężyna zrywa we wszechświecie.
Ziemia się chwieje pode mną, w jej łonie
Pęka już otwór, który mnie pochłonie!
Stoi wciąż odtąd jak martwa i patrzy nieruchomo w ziemię, na mieczu wsparta.
PODKOMORZY
zagląda do sypialni i cofa się z okrzykiem na zewnątrz
Hetman nieżywy, leży krwią zbroczony uchodzi.
SCENA 7
Judyta, Mirza. Do namiotu wkraczają: najsamprzód12 Achior, następnie
kapłani, Najstarszy, Zbrojni, Lud, wśród którego Efraim.
ACHIOR
MIRZA
wskazując na Judytę i sypialnię
ACHIOR
podchodzi do sypialni, rozgląda się
To Holofernes!... Któż mu odjął życie?
Spogląda na Judytę.
Ręka kobiety! klęka Boże Izraela,
Wielkim Ty jesteś na ziemi i w niebie,
I nie ma boga innego prócz Ciebie wstaje
Cośmy poczęli w rozpaczliwym szale,
Pozwól dokonać w dzielności i chwale.
Myśmy ciągnęli na śmierci spotkanie,
A Tyś zwycięstwem obdarzył nas, Panie!
Chce odejść. Efraim i inni już mają iść za nim, kiedy następuje wrzawa
na scenie i za sceną. Płomienie dają się spostrzegać. Wchodzą: Kapłan
i Najstarszy w uroczystym orszaku.
NAJSTARSZY
rozejrzawszy się dokoła
Gdyby Holofern dziś posiadał życie,
Żywa by dusza nie została w mieście:
Więc na wiek wieków, cześć, chwała Judycie!
WSZYSCY
JUDYTA
występuje z mieczem w ręku, jakby zbudzona z letargu
Nie mnie. Ja jestem podobną tej broni
Holofernesa, wrosłej do mej dłoni:
Miała go bronić i śmierć mu zadała.
NAJSTARSZY
LUD
JUDYTA
Szydzicież sobie ze mnie? do Najstarszego Gdyby nie to,
Że mi nagroda nie była podnietą,
Sama spełniła sprawę przedsięwziętą,
Zamiast cudzymi rękami, dogodnie,
Musiałabym się oskarżyć o zbrodnię.
do Kapłanów
Kiedy ofiarę wasz ołtarz pochłania,
Czy o nagrodzie wy dla niej myślicie,
I dokuczacie jej przez zapytania,
Jakiej zażąda za krew swą i życie?
Po chwili, jak gdyby nagle przyszła jej myśl jakaś
A jednak żądam nagrody za trudy:
Tylko udzielić ślubujcie mi wprzódy.
NAJSTARSZY
do Ludu
LUD
JUDYTA
po chwili, silnie
LUD
NAJSTARSZY
cofając się, do Judyty
JUDYTA
EFRAIM
MIRZA
EFRAIM
do Najstarszego kapłana
NAJSTARSZY
z dreszczowym wysileniem
JUDYTA
A kto krew przelał, tego krew pociecze.
do Achiora
Tobie dziękuję za pomoc oręża.
do Efraima
Dla ciebie miłość zachowuję bratnią.
EFRAIM
JUDYTA
do Ludu
A wy zabijcie kobietę ostatnią.
Rzuca miecz. Efraim załamuje ręce i pada u jej nóg. Grupa żałobnicza
ukazuje się. Ostatni połysk palącego się namiotu. Zasłona spada.
- kędy (daw.) — gdzie. [przypis edytorski] ↩
- pacholęcy (daw.) — dziecinny, chłopięcy. [przypis edytorski] ↩
- ogroda — tu: granica, mur graniczny, fortyfikacje. [przypis edytorski] ↩
- nicestwo (daw.) — nicość. [przypis edytorski] ↩
- meteora — dziś popr. forma D.lp: meteoru. [przypis edytorski] ↩
- przepędzić — dziś popr.: spędzić. [przypis edytorski] ↩
- wnijście — dziś popr.: wejście. [przypis edytorski] ↩
- wietrznik (daw.) — osoba niestała. [przypis edytorski] ↩
- snadź (daw.) — widocznie. [przypis edytorski] ↩
- od tejże doby (daw.) — od tego momentu. [przypis edytorski] ↩
- przemóc (daw.) — pokonać. [przypis edytorski] ↩
- najsamprzód (daw.) — najpierw. [przypis edytorski] ↩
Źródło i licencja
Domena publiczna · Fryderyk Hebbel
Źródło: Wolne Lektury
Szczegóły techniczne
Komponent: base-text
znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe
Judyta · Fundacja Wolne Lektury; https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/hebbel-judyta/
Źródło: Wolne Lektury
Licencja: LAL-1.3
Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe
Szczegóły techniczne
Komponent: editorial
Domena publiczna · Kazimierz Kaszewski
Źródło: Wolne Lektury
Szczegóły techniczne
Komponent: translation
znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe
Adaptacje komponentów Share-Alike muszą zostać udostępnione na tych samych warunkach.