XXIV

Jak poprzedniego dnia Else leżała w łóżku, gdy zjawił się obchód.

— Przyniosłem pani coś do czytania — powiedział zastępca ordynatora i położył na jej stoliku dwa żółte zeszyty.

— Dziękuję, miło z pana strony.

Podniosła zeszyty. Były to wydania prenumeratorskie pism Berthy von Suttner1, zatytułowanych Wspomnienia2 i Matka do swojej córki3 — czy coś podobnego.

— Proszę mi powiedzieć, czy nie jesteśmy dla pani dobrzy? — rzekł z uśmiechem lekarz, wychodząc.

Nieco później zjawił się Hieronimus w płaszczu i z kapeluszem w ręku. Usiadł przy łóżku, a Else wydał się tego wieczoru jakby zakłopotany. Nachylił się do stolika, jego wzrok spoczął na żółtych zeszytach.

— Dostała pani rzeczy, których sobie pani życzyła — zaczął po chwili milczenia, nie spoglądając na nią.

— Tak, dziękuję.

Znów krótkie milczenie. Jedną dłoń położył na stoliku; najpierw dotknął puzderka z pomadą do ust, potem flakoniku perfum.

— Co to takiego? — zapytał życzliwie, nadal nie patrząc na Else.

Wyjaśniła krótko i opryskliwie, jak miała w zwyczaju.

— A to?

Podniósł jeden z żółtych zeszytów.

— Zastępca ordynatora mi pożyczył.

— A więc ma pani rozrywkę.

Odłożył zeszyt i jeszcze chwilę przy niej siedział. Zdawał się mieć jakieś wątpliwości.

Nagle się wyprostował i złapał kieszeń swojego płaszcza.

— A właśnie, mam dla pani dziś niespodziankę — powiedział szybko, po czym wstał.

Nagle na jej stoliku pojawił się list.

— Dziękuję — rzekła Else, która natychmiast rozpoznała charakter pisma Knuta i zrobiło jej się gorąco z radości i podniecenia. Chwyciła list, ale zaraz odrzuciła go i zawołała: — Jest otwarty!

Hieronimus już zniknął.

— Zdawało mi się, że dostała pani list?

Panna Ræder weszła do środka wraz z panną Stenberg.

— Tak, ale go nie chcę! — zawołała pani Kant i pstryknięciem posłała kartkę na drugi koniec stolika. — Myślicie, że mam ochotę czytać list od męża, który wcześniej otworzył profesor? On! Rozdarł go swoimi cienkimi paluszkami położnej! Same popatrzcie panie, jaki jest poszarpany!

— Nie jest pani miła — powiedziała panna Stenberg i splecionymi dłońmi złapała Else za kark. — Profesor otwiera listy wszystkich pacjentów.

— Proszę się tak na mnie nie złościć, panno Stenberg! Nie może pani!

Pani Kant zaniosła się gwałtownym płaczem i oparła głowę o pierś pielęgniarki.

Panna Stenberg pozwoliła jej płakać.

— Niech przeczyta pani list — powiedziała łagodnie. — Przecież tak strasznie tęskniła pani za wieściami z domu.

— Nie, nie mogę, nie chcę! Co miałby zawierać, skoro można napisać jedynie coś, co przeczyta profesor? Proszę zabrać ten list, panno Ræder. Och, proszę go zabrać, nie dam rady na niego patrzeć!

Pielęgniarka z wahaniem wzięła list.

— Ale pani uparta — zganiła ją panna Stenberg.

— Wcale nie. Pani mogłaby zmusić mnie do wszystkiego. Oprócz lektury listu, który otworzył on — dodała szybko.

Pielęgniarka ułożyła głowę Else na poduszce, po czym pocałowała ją na dobranoc w policzek.

— Powinna pani przeczytać ten list — poprosiła panna Ræder, gdy panna Stenberg odeszła. — Myślę, że zamęcza się pani, nie robiąc tego — jej wesoły głos brzmiał tego wieczoru poważnie.

— Niech pani pomyśli, co to za człowiek! — krzyknęła Else i usiadła na łóżku. — Oczywiście kazał mojemu mężowi obiecać, że nie napisze o niczym, co mogłoby mnie zdenerwować... Zdenerwować! Hurra! Przecież jestem w raju! A jednak! Czy on myśli, że wszyscy ludzie kłamią i oszukują? Gdyby chociaż ostrożnie go otworzył i z powrotem zakleił. Ale on go rozerwał, tylko żeby mnie rozzłościć.

— Hm... Hm... Hm... — odezwała się Thorgren. — Ciągle czekam na fajerwerki między panią Kant a profesorem, ale chyba daleko do tego.

I kręcąc głową, podała jej na dobranoc rękę, po czym wyszła.

Panna Ræder wciąż próbowała ją namawiać. Wreszcie Else zgodziła się, że pielęgniarka sama przeczyta list i przekaże jej treść.

— No, nie ma w nim zbyt wiele — powiedziała panna Ræder po skończonej lekturze.

— Oczywiście, przecież to niemożliwe.

— Pani mąż pisze, że mały ma się znakomicie i że im pani będzie cierpliwsza, tym szybciej się spotkacie.

— „Cierpliwsza”... — Else uśmiechnęła się gorzko.

— Nie chce pani tego listu?

— Nie tknę go palcem! Niech pani z nim zrobi, co chce, bylebym nie musiała go oglądać.

— Czy mogę wejść? Jestem już spokojniejsza — powiedziała hrabina i stanęła przy łóżku Else. — Profesor był u mnie i przekazał, że z moimi dziećmi wcale nie jest tak, jak myślałam. Nie trafiły pod opiekę złych ludzi.

— To dlaczego poprzednio powiedział coś innego? — zapytała pani Kant.

— Pewnie żeby wystawić mnie na próbę. Widzi pani, że Bóg wysłuchał moich próśb? To wierny ojciec swych dzieci. Będę się teraz żarliwie modliła za panią, żeby wkrótce ujrzała pani swojego męża. Dziś wieczór mogę zrobić to umocniona w wierze.

— Dziękuję — odparła Else. — Jest pani dobra.

— Niech pani sobie wyobrazi, że dostałam też moją Biblię. Jestem niemal szczęśliwa. Przeczytam teraz rozdział i pójdę spać. Tak dobrze rozmawiało się dziś z profesorem. Dobrej nocy.

„Dobrze rozmawiało się z profesorem”. Że też chciało jej się marnować na tego człowieka słowa.

Nieco później przyszedł któryś stażysta i podał jej zastrzyk z morfiną na ból zęba.

Potem odwiedziła ją panna Bøhn z chloralem.