Loreva

2.

Lubię ócz twych podłużnych zielonawe błyski, 
Miła ma, lecz dziś żółć mi wszystko truje, pali; 
Dziś oddałbym ognisko, alkowę1, uściski, 
Miłość twą za błysk słońca skrzący na mórz fali. 
A jednak, czułe serce, kochaj mnie; bądź matką, 
Nawet gdy cię niewdzięczność, gdy złość ma ugodzi; 
Kochanko, siostro, miej tę słodycz nikłą, rzadką 
Świetnej jesieni albo słońca, gdy zachodzi. 
Nie na długo! Grób czeka, grób chciwie ziejący! 
Pozwól mi złożyć skronie na kolana twoje; 
Niech po upałach lata i ogniach płaczący 
Słodkim, żółtawym blaskiem jesieni się poję. 
  1. alkowa (daw.) — sypialnia. [przypis edytorski] ↩
Źródło i licencja

Domena publiczna · Charles Baudelaire

Źródło: Wolne Lektury

Szczegóły techniczne

Komponent: base-text

znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Pieśń jesienna · Fundacja Wolne Lektury; https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/kwiaty-zla-piesn-jesienna/

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: LAL-1.3

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: editorial

Domena publiczna · Adam [Zofia Trzeszczkowska] M-ski

Źródło: Wolne Lektury

Szczegóły techniczne

Komponent: translation

znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Adaptacje komponentów Share-Alike muszą zostać udostępnione na tych samych warunkach.

Zgłoś błąd tłumaczenia

Przypis