Loreva
Loreva

Utwór 29 z 41

Pieśń trzydziesta pierwsza. Pejzaż wewnętrzny

Z głębokości swojej wołam do siebie, ni nawet echa 
bruna trwająca w sobie sama oducza się już śpiewać 
Już nigdy nie będę śpiewać, już nigdy nie będę mówić 
już nigdy nie będę śpiewać, już nigdy nie będę mówić 
Moje pejzaże wewnętrzne mnożą się niezwykle regularnie 
niszcząc drobne odrosty, narośla tęskne i miękkie 
Kształty zdają się wykrzywiać, układać w drastyczne chichoty 
Żadna farba w paletach, żaden pędzel ni szmata, bez podłoża 
Maluj się, maluj, bazaltowy wielkoludzie, idą po ciebie 
maluj się w ostatnich pejzażach wewnętrznych, bo za chwilę 
za chwilę nie będziesz mógł już nic mówić, z bólu układać 
Twój język się zmiesza bardzo, język się zmiesza ze wstydu 
Ostatnie to płótna, ostatnie obrazy malowane przed śmiercią 
gdy drzwi się domkną, ścisną się one wokół ciebie na zawsze 
zawiną się wokół, kneblując twe ujścia bramami piekielnymi 
porosty będą się już tylko tobą odżywiać i gnuśnieć z bólu 
będą tęsknić za niemożliwościami, za niespełnieniami słonymi 
Dawne figury płyną teraz w koktajlach nieprzebranych 
nie mieszają się ze sobą tak, że wyczujesz poszczególne smaki 
Masy lodowcowe niosą ze sobą wielkie ilości śmieci i błota 
Widzę jeszcze, rozpoznaję cyprysy szeleszczące, ścięte w sokach 
Ulice nazwane imionami mych smukłych ofiar skręcają bardziej 
Wielkie, puste ruiny zaglądają we mnie ciekawie, szukając nicości 
lecz we mnie tylko przepełnienia zakończone moimi porządkami 
Żywot tych materii portretowanych przedłużony przeze mnie 
gniją one bez światła, bez wyciągnięcia się i drżenia na wietrze 
gniją we mnie, nie znajdując pokoju, karłowacieją, burzą się pianą 
Schody w głębiny zapraszają, wiją się, kruszeją pod stopami 
W przymkniętych okiennicach pląsa lęk tłusty, wygląda z okna 
oglądając mój pejzaż wewnętrzny, wykrzywia mocniej panoramę 
Liguryjskie czerwone drogi powinny przecież prowadzić do celu 
Wiodą mnie jednak na punkt obserwacyjny, na Punta Corvo 
Czerwienie zagubione w błędzie uciekają po bokach 
sklepieniami się one zamykają wiecznymi, zasłaniając nieba 
zasłaniając nieba nienamalowane w mym pejzażu wewnętrznym  
Źródło i licencja

Piekło · Bianka Rolando

Licencja Wolnej Sztuki 1.3

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: LAL-1.3

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: base-text

Piekło · Okładka na podstawie: steve p2008@Flickr, CC BY 2.0

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: CC-BY-2.0

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: cover

Piekło · Fundacja Wolne Lektury; https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/rolando-biala-ksiazka-pieklo/

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: LAL-1.3

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: editorial

Adaptacje komponentów Share-Alike muszą zostać udostępnione na tych samych warunkach.

Przypis