AKT DRUGI

Czekajcie! Czekajcie! Apemantus zbliża się z błaznem, pobawmy się z nimi trochę.

Na szubienicę z tym hultajem! Nawymyśla nam tylko.

Zaraza na tego psa!

Jak się masz, błaźnie?

Czy rozmawiasz z własnym cieniem?

Nie do ciebie mówię.

Nie, ale do siebie samego. do Błazna Idźmy!

Już ci na grzbiet wsadził błazna.

Nie jeszcze, bo widzę, że cię jeszcze nie wziął na barana.

A kto teraz błazen?

Ten, co się o to pyta. Biedni hultaje, fagasy lichwiarzy! Rajfury między złotem a potrzebą!

Czym jesteśmy, Apemancie?

Osłami.

Dlaczego?

Bo się pytacie, czym jesteście, i nie znacie samych siebie. Mów do nich, błaźnie.

Jak się macie, panowie?

Dziękujemy, dobry błaźnie; a jak się ma twoja kochanka?

Właśnie grzeje wodę, aby oparzyć takie, jak wy, kurczęta. Ach, gdybyśmy mogli widzieć was w Koryncie.

Dobrze, dziękuję.

Patrz, zbliża się paź mojej pani.

Jakże tam, kapitanie? Co robisz w tej mądrej kompanii? Jak się masz, Apemancie?

Chciałbym mieć kij w gębie, żebym ci użytecznie mógł odpowiedzieć.

Proszę cię, Apemancie, czytaj mi adresy tych listów, bo nie wiem, który któremu oddać.

Nie umiesz czytać?

Nie.

To niewiele umrze mądrości w dniu, w którym cię powieszą. Ten do Tymona, ten do Alcybiadesa. Widzę, że się urodziłeś bękartem, a umrzesz rajfurem.

A ty się ulągłeś szczenięciem, a umrzesz psią śmiercią — z głodu. Nie odpowiadaj, odchodzę.

Tak zawsze przed łaską uciekasz. Błaźnie, pójdę z tobą do Tymona.

Czy mnie tam zostawisz?

Jeżeli go zastaniemy w domu. Wy trzej służycie trzem lichwiarzom?

Tak jest, a wolelibyśmy, żeby oni nam służyli.

I ja też bym wolał, byłby to figiel, jakiego nigdy jeszcze kat złodziejowi nie wypłatał.

Jesteście sługami trzech lichwiarzy?

Tak jest, błazenku.

Zdaje mi się, że każdy lichwiarz musi mieć błazna na służbie. Pani moja jest także lichwiarką, ja też jestem jej błaznem, gdy ludzie przychodzą pożyczać u waszych panów, wchodzą ze smutkiem, a odchodzą z weselem; w domu mojej pani dzieje się przeciwnie, wchodzą z weselem, a odchodzą ze smutkiem. Dlaczego?

Mógłbym powiedzieć jedną tego przyczynę.

Powiedz więc, ażebyśmy cię uznali za tatusia1 i hultaja, co wcale nie umniejszy twojego poważania.

Co to jest tatuś2, błazenku?

Błazen w pięknym odzieniu, coś na twoje podobieństwo. Jest to duch: czasami pokazuje się w postaci pana, czasami w postaci prawnika, czasami wygląda jak filozof, tylko że nie filozoficznego szuka kamienia; bardzo często ma minę kawalera, a w ogólności wszystkie formy, pod którymi człowiek rośnie i próchnieje od trzynastego do osiemdziesiątego roku.

Nie całkiem ty błazen.

Jak ty nie całkiem mądry. Ile u mnie błazeństwa, tyle u ciebie braku mądrości.

Tej odpowiedzi nie powstydziłby się Apemantus.

Z drogi! Z drogi! Zbliża się Tymon.

Nie zawsze ja chodzę za kochankiem, starszym bratem lub kobietą; zdarza mi się chodzić i za filozofem.

Oddalcie się, proszę, za chwilę przyjdę rozmówić się z wami

Mam dla każdego z was zlecenie. Ty pójdziesz do Lucjusza, ty do Lukullusa; polowałem dziś z jego dostojnością; ty do Semproniusza. Polećcie mnie ich przyjaźni i dodajcie, iż jestem dumny, że moje interesa4 dają mi sposobność żądania od nich pieniężnych zasiłków. Żądajcie pięćdziesiąt talentów.

Jak rozkazałeś, panie.

Lucjusz? Lukullus? Hm!