XXII

Mijały dni, mijały noce. Else zachowywała swój tępy spokój, lecz na piersi zalegał jej jakiś ciężar, odbierając oddech. Dostała też bólu głowy, który nigdy jej nie opuszczał. Tkwił w skroniach i łupał tak mocno, że zdawało jej się, iż te w końcu odpadną. A nigdy w życiu nie bolała jej głowa.

Raz, gdy na pytanie Hieronimusa, czy dokucza jej coś poza bólem zęba — który stale się utrzymywał i z powodu którego dwa razy na dobę podawano jej teraz zastrzyki z morfiną — poskarżyła się na ból głowy, by zaraz dodać, że nigdy wcześniej go nie zaznała.

— Hmm — odparł Hieronimus, a na jego cienkich wargach pojawił się uśmiech niedowierzania, na co Else posłała mu spojrzenie pełne pogardy.

Nie pierwszy raz tym swoim szyderczym „hmm” przypinał jej łatkę kłamczuchy.

Uch, ten Hieronimus!

Na szczęście jego obchody nie były tak regularne jak zastępcy ordynatora. W środy wieczorem nie zjawiał się z powodu swoich wykładów, raz też wyjechał. Else była wdzięczna, gdy nie musiała go widzieć.

Zastępca ordynatora pozostawał jak zawsze serdeczny i jak zawsze żartował, lecz pani Kant nie pozwalała sobie rozmawiać z nim tak jak kiedyś. Uważała to za marnowanie sił, których nie miała już wiele.

— Cóż za stoicki spokój — mawiał czasem lekarz podczas obchodu do panny Stenberg.

Zdarzało się jednak, że znów zauważał „zapalczywość” Else. Jak jednego razu, gdy powiedział, że obiecał pokazać hrabinie, która nigdy nie widziała obrazów pani Kant, reprodukcję jednego z nich.

— Och, niech pan tego nie robi! — zawołała Else, jakby chciała się przed nim obronić; wiedziała przecież, że jej twórczość nie zainteresuje kogoś takiego jak hrabina.

— No wie pani co... Nie musi pani wstydzić się swoich prac — pocieszył ją zastępca ordynatora.

— Doprawdy? — odparła tak drwiącym tonem, że nawet w jej własnych uszach zabrzmiał jak warknięcie.

Najczęściej jednak do zastępcy ordynatora i do Hieronimusa mówiła tylko „nie” i „tak”. Jedyną pociechą była dla niej niezmienna, a nawet rosnąca życzliwość i troska pielęgniarek.

Za pośrednictwem panny Stenberg zyskała pozwolenie na sporządzenie listy drobiazgów, które pierwotnie ze sobą zabrała, a które teraz bez przeszkód mogła odzyskać. Pielęgniarka zaniosła kartkę do profesora, który obiecał natychmiast przesłać ją do domu pani Kant. Od tamtej pory Else czekała cierpliwie, skrycie wierząc, że Knut przemyci do paczki liścik dla niej. Mijał już trzeci dzień.

Około piątej po południu Else poszła się położyć. Bolała ją głowa, bolał ząb; była tak umęczona i wyczerpana, że nie potrafiła usiedzieć prosto. Odkąd spała przez godzinę i trzy kwadranse, co tamtego ranka wywołało radość u pielęgniarek, znów nie mogła zmrużyć oka. Morfina uśmierzała ból głowy i zęba, odsuwała jej cierpienie. Snu jednak nie przynosiła, mimo że wciąż podawano jej chloral.

Else leżała w łóżku na boku, z dłonią pod policzkiem i słuchała panny Ræder, która siedziała na szezlongu ze swoją robótką i opowiadała o dzieciństwie w Jutlandii1. Słowa, wypowiadane lekkim, nieco monotonnym, miękkim i przyjemnym głosem, dobiegały uszu Else, jakby płynęły z daleka, a wywoływane przez nie obrazy były mgliste i mętne. Panna Stenberg siedziała na szezlongu obok panny Ræder. Rozmawiały ze sobą, ale Else ich nie słuchała.

Nagle panna Ræder powiedziała:

— Karen, ta, która uciekła?

— Skąd? — zapytała Else.

— Stąd, ze szpitala. Uciekła nam sprzed nosa.

— Myślałam, że nie da się stąd wydostać.

— A jednak. Zdarza się. — Panna Stenberg się zaśmiała. — Ta Karen była taka przebiegła. Umiała się przypodobać, więc pozwoliłam jej pomagać mi w porannym sprzątaniu. W ten sposób zyskała też dostęp do kuchni. Wykorzystała moment, gdy była sama, i ukradła klucz na kuchenne schody, który wisiał tam na gwoździu. I tyle było ją widać.

— Ale jak zeszła schodami, co wtedy? — zapytała Else z zaciekawieniem.

— Wystarczyło przejść przez dziedziniec, a potem przez furtkę na ulicę.

— To furtka była otwarta?

— Tak. Zawsze jest otwarta.

— A klucz wisiał w kuchni?

— Tak. Ale już nie wisi. Musi to pani wiedzieć, pani Kant, gdyby myślała pani o ucieczce.

Panna Stenberg znów się zaśmiała i pogroziła jej palcem.

O tym właśnie pomyślała Else. Myśl przeleciała jej przez głowę jak podmuch lęku i nadziei.

— Mamy obchód.

Panna Stenberg nagle wstała i podeszła do wezgłowia łóżka. Panna Ræder odłożyła robótkę i też się podniosła.

Do środka wkroczył Hieronimus i zajął miejsce na krześle przy stoliku nocnym.

— Profesor przesłał moją listę do domu? — zapytała Else, odpowiedziawszy na kilka zwyczajnych pytań.

— Taak... Wiele dni temu.

— Nie pojmuję — odparła. — Panna Stenberg mówi, że nic nie przyszło.

— Zgadza się — potwierdziła pielęgniarka. — Niczego nie odebrałam.

— To doprawdy niepojęte — ciągnęła Else. — Lista na pewno nie trafiła do mojego męża; w przeciwnym razie natychmiast przysłałby, o co poprosiłam.

— Ale ja powiedziałem, że nie ma pośpiechu — rzekł powoli i zadowoleniem Hieronimus.

— A więc to profesor! — zawołała pani Kant ze złością. — Może i nie ma pośpiechu, tyle tylko, że codziennie marznę z braku ubrań, o ile któraś z pielęgniarek nie pożyczy mi wełnianej chusty.

— A zatem pani nie marznie — powiedział Hieronimus tym samym zadowolonym tonem.

— Ale po co pożyczać, skoro mam swoje ubrania? Dlaczego odbiera mi się niezbędne odzienie? — rzuciła oburzona, drżącym głosem.

— Nie zaszkodzi przywyknąć do obchodzenia się bez pewnych rzeczy — odparł Hieronimus łagodnie.

Else ściągnęła brwi i nie powiedziała nic więcej.

Prostak z tego Hieronimusa!

Profesor siedział jeszcze chwilę, oparty na krześle, jakby popadł w zadumę.

Żeby tylko już sobie poszedł!

Nagle wstał i wypadł z sali, krótko życząc jej dobrej nocy.