Loreva
Loreva

Utwór 2 z 3

Jesienią

Park drzemie... drzewa, jak schorzałe twarze 
Zewsząd zwiędłymi rumieńcami świecą...  
Z szelestem szklannym liście zwiędłe lecą,  
Patrząc na niebo, co umierać każe...  
O! gdzieś na gwiazdach wicher łka rozpacznie 
Wskrzeszając zmarłe, zapomniane głosy...  
Już brzozy-płaczki rozpuściły włosy 
— Wkrótce się obrzęd pogrzebowy zacznie.  
Pomiędzy bagno mętne zardzewiale1 
Ścieżki, jak widma przypadłszy do ziemi,  
W pomroku ręce wyciągają białe.  
Aż w końcu dwiema liniami jasnemi 
W krzyża potworne wyrosły ramiona.  
— Chodźmy stąd... cicho... w tej chwili ktoś kona...  
  1. zardzewiałe. [przypis redakcyjny] ↩
Źródło i licencja

Domena publiczna · Henryk Zbierzchowski

Źródło: Wolne Lektury

Szczegóły techniczne

Komponent: base-text

znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Impresye · Okładka na podstawie: Colors, John Fowler, CC BY 2.0

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: CC-BY-2.0

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: cover

Impresye · Fundacja Wolne Lektury; https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/zbierzchowski-impresye/

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: LAL-1.3

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: editorial

Adaptacje komponentów Share-Alike muszą zostać udostępnione na tych samych warunkach.

Zgłoś błąd tłumaczenia

Przypis