Loreva
Loreva

Rozdział 8 z 11

Rozdział VIII. W którym strapiona wróżka ożywia czarnoksięskie zwierciadło

W szklanym zamku na makatach 
smuga kładzie się księżyca. 
W czarodziejskich, zwiewnych szatach 
leży wróżka bladolica. 
Wzdłuż jej ramion złotą falą 
spływa włos diademem spięty; 
nigdzie światła się nie palą, 
w mroku pałac legł zaklęty. 
A dokoła świetnej sali 
pozwijani jak kłębuszki 
śpią mieszkańcy zamku mali, 
dziwoludki, karły, duszki. 
Cisza wkoło; blask miesiąca 
srebrem spływa przez sklepienie, 
duma wróżka bolejąca, 
w fantastyczne patrząc cienie.  
Wtem coś drgnęło u kotary, 
błysły złotej frędzli skręty 
i ukazał się kruk stary, 
kruk z oczami jak diamenty. 
Krągłym ślepiem powiódł wkoło 
i w łeb czarny się zastuka: 
— Czegoś tutaj niewesoło... 
Nie oszukać Imci Kruka. 
Do królewny podszedł żywo, 
ukłon złożył jej misterny 
i z powagą wyrzekł tkliwą: 
— Oto jest twój sługa wierny.  
Tu popatrzył w twarz jej białą 
i zapytał: — Co się stało? 
Wróżka smutnie uśmiechnięta 
wysunęła dłoń z koronek. 
— Prysła moja moc zaklęta, 
utraciłam mój pierścionek.  
— Kra! kra! — padło w zamku ciszę. — 
Cud-królewno, co ja słyszę? 
— Cyt, cyt, bo nas kto podsłucha — 
szepnie wróżka, kryjąc lice. 
— Drogi kruku, nachyl ucha, 
zwierzę ci mą tajemnicę. 
W mrocznej sali pani blada, 
sploty włosów mnąc z rozpaczy, 
coś krukowi szeptem gada, 
a kruk słucha, a kruk patrzy. 
Gdy mu barwnie nakreśliła, 
jak Sobótka dwa gawronki 
przez jej sad przeprowadziła 
skryte w fałdach swej kieszonki.  
I jak z Butką ptaszki kuse1 
odegnały precz pokusę... 
Kruk odsapnął ze wzruszenia, 
po czym modą staroświecką 
w łeb się skrobnął od niechcenia 
i rzekł: — Mądre, mądr-r-re dziecko! 
A gdy dwaj figlarze mali, 
dziób otarłszy ze śmietany, 
w pawie stroje się przebrali 
i wesołe wszczęli tany — 
kruk roześmiał się z uciechą 
aż dźwięknęło w sali echo: 
— Kra! kra! a to sprytne sztuki! 
Mądre jak prawdziwe kruki! 
Toż to matka dziób rozdziawi, 
gdy zobaczy ich strój pawi!  
I skrzydłami zaszeleści, 
I znów słucha opowieści. 
To pochyla swój łeb kruczy, 
to z podziwu wzrok wyłupia, 
to podgardle gładząc, mruczy: 
— Hm... ta Butka też niegłupia... 
Lecz gdy wróżka w trwożnej męce 
jękła2, łamiąc białe ręce, 
że najmilsze jej dzieciątko 
zamieniło się w prosiątko, 
że pierścionek jej porwało 
i z rodzeństwem w dal pognało 
i że biedne to maleństwo 
może wpaść w niebezpieczeństwo, 
bo magicznych potęg siły 
nie rozumie dzidziuś miły... 
Kruk poderwał się na nogi: 
— Cud-królewno, zbądź się trwogi! 
Kruk ma łeb nie od parady, 
zaraz leci na wywiady 
i kpem byłby, gdyby wkrótce 
nie miał wieści o Sobótce. 
Niech się pani ma nie smuci. 
Kruk z pierścionkiem w lot powróci. 
Cześć ci składa sługa wierny!  
Błysnął frędzli splot misterny, 
drgnęły fałdy u kotary 
i jak widmo znikł kruk stary. 
Słucha wróżka w szklanej sali, 
jak szum skrzydeł cichnie w dali. 
I tak marzy drżąca, trwożna: 
— Gdybyż tak zobaczyć można, 
gdzie jest moja niezabudka, 
okrąglutka, mała Butka! 
Gdybyż ujrzeć choć z daleka, 
co maleńką w domu czeka?! 
Czy co3 dziecku się nie stanie, 
gdy ją ujrzą w tej przemianie? 
I co powie dzidzia słodka, 
jeśli mego kruka spotka? 
Gdy tak stoi, cisnąc czoło 
i o los Sobótki pyta, 
nagle jasne, świetlne koło 
u jej drobnych stóp wykwita. 
Księżyc swoją tarczą zbladłą 
w krągłe zajrzał przezieradło.  
(W dawnych czasach takie miano 
nader trafnie lustrom dano).  
Pamięć jakiejś tajemnicy 
twarz rozjaśnia Cud-dziewicy.  
Przyciskając dłonią serce, 
cicha, lekka jak widziadło 
sunie z wolna przez kobierce4 
i zdejmuje z ścian5 zwierciadło. 
Jeśli pamięć jej nie myli, 
w lustrze owym w każdej chwili 
ujrzeć może, co się plecie 
na dalekim, ludzkim świecie. 
Byle zbudzić moc zaklętą 
na pieczęci siedm6 zamkniętą!  
Bije serce Cud-dziewicy, 
w lustrze topi błysk źrenicy.  
Włosów wonnych aureola 
jej przecudną twarz okola7. 
W czarnoksięskich zmagań walce 
prężą się jej zwinne palce...  
Kreślą dziwne jakieś znaki: 
koła, węże i zygzaki.  
Rozchylone krwawe wargi 
szepcą groźby, szepcą skargi.  
Szemrzą wciąż tą samą nutką: 
— Mów, co dzieje się z Sobótką!  
Owe prośby i rozkazy 
wróżka siedm wyrzekła razy.  
I zbudziła moc zaklętą, 
na pieczęci siedm zamkniętą!  
Ze zwierciadła tafli szklistej 
trysnął iskier snop ognisty.  
Lustro głośno zachrapało 
i wyrzekło z miną gniewną: 
— Cóż się tam, u licha, stało? 
Czego budzisz mnie, królewno? 
— Przez czarodziejstw moc zwycięską, 
moc magiczną, czarnoksięską, 
rozkazuję tobie krótko: 
Mów, co dzieje się z Sobótką! 
Czeka chwilę Cud-dziewica — 
w lustrze tworzy się mgławica.  
Lustro sapie, mruczy, stęka, 
a wtem pieczęć siódma pęka 
i na czystym szkle bez skazy 
ukazują się obrazy. 
Mkną po tafli zwierciadlanej, 
barw tysiącem malowanej.  
Jakby w bajce, jakby w kinie 
wszystko widać w tej godzinie.  
A co więcej... w nocnej ciszy 
Cud-królewna głosy słyszy.  
Z lustra głosy płyną do niej 
jak w najlepszym gramofonie. 
Wszystko, wszystko, co się plecie 
na dalekim, ludzkim świecie — 
wszystko, co by wiedzieć chciała, 
widzi, słyszy wróżka biała. 
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 
Płynie księżyc coraz bladszy 
Cud-królewna w lustro patrzy.  
  1. kusy — krótki; tu: bez ogona. [przypis edytorski] ↩
  2. jękła — dziś popr.: jęknęła. [przypis edytorski] ↩
  3. co — tu dziś popr.: coś. [przypis edytorski] ↩
  4. kobierzec — gruba tkanina, którą ozdabiano ściany lub przykrywano podłogi. [przypis edytorski] ↩
  5. z ścian — dziś popr.: ze ścian. [przypis edytorski] ↩
  6. siedm — dziś popr.: siedem. [przypis edytorski] ↩
  7. okola — dziś popr.: okala. [przypis edytorski] ↩
Źródło i licencja

Domena publiczna · Zofia Rogoszówna

Źródło: Wolne Lektury

Szczegóły techniczne

Komponent: base-text

znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Dzieci pana majstra · Fundacja Wolne Lektury; https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/rogoszowna-dzieci-pana-majstra/

Źródło: Wolne Lektury

Licencja: LAL-1.3

Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe

Szczegóły techniczne

Komponent: editorial

Adaptacje komponentów Share-Alike muszą zostać udostępnione na tych samych warunkach.

Przypis