Źródło i licencja tłumaczenia
Rozdział VII. Jak się zachowali w ogrodzie wróżki nieproszeni goście i jaka ich za to spo…
Rozdział VII. Jak się zachowali w ogrodzie wróżki nieproszeni goście i jaka ich za to spotkała kara
strojny, bujny, rozłożysty;
kryjąc w liściach wyzłocony
owoc — wonny i soczysty.
sad zapada w słodką ciszę.
Trawę długie znaczą cienie,
żaden liść się nie kołysze.
i w czarownej tej ustroni
coś zawrzasło takim chórem,
że mi jeszcze w uszach dzwoni.
Każdy mi pytanie zada.
A to w ogród jak lawina
pana majstra banda wpada.
po indyjsku jak nie świśnie,
jak nie huknie: — Na morele!
na brzoskwinie! hej, na wiśnie!
już zgłodniałe basałyki1
pędzą naprzód zwartem stadem
zbrojne w kije i patyki.
pnie się chciwych malców rzesza,
ten pień chwycił w obie dłonie,
ten się u gałęzi wiesza.
Skoro owoc gradem leci
i kobiercem się rozściela
pod żarłocznym wzrokiem dzieci.
Ten pod drzewem milczkiem kuca,
w usta wielkie pcha morele,
a pestkami w dzieci rzuca.
winogrona szarpią wonne,
co się wiją długim sznurem
ciężkie, słodkie i bezbronne.
(ten z łakomstwa zawsze słynie)
szuka ziarnek niżej uszu
pogrążony w wielką dynię.
taki rozmach w sobie czuje,
że co tylko jest w ogrodzie
zjada, łamie i tratuje.
choć wypchali już kieszenie,
jeszcze depcą, jeszcze niszczą,
jeszcze sieją spustoszenie.
co uczynił ich szał dziki;
jakby przeszły tu Tatary4,
jakby przeszły rozbójniki.
stał pachnący, barwny, strojny,
teraz chyli się w żałobie,
jakby tknięty dłonią wojny.
tam prześwieca zdarta kora,
tu winograd podeptany,
tam się zwiesza gałąź chora.
tak się wszystko odmieniło,
że aż słońce w przerażeniu
chmurką sobie twarz zakryło.
ocierając czoła w pocie,
słodkim łupem objuczona
myśli wreszcie o odwrocie.
— Gdy nas wróżka tu zastanie,
to choć sama się objada,
nam z pewnością sprawi lanie...
droga przez mur przecież krótka,
lecz... tu na się spojrzy dziatwa —
gdzież podziała się Sobótka?!
aż tu... hukły gdzieś wystrzały.
zapalono fajerwerki).
skoczył niby kamień z procy:
— Dzieci! prędko za pas nogi!
uciekajmy, co w nas mocy!
coś ich chwyta w splot gałęzi,
coś ich siłą niepojętą
skuwa, szarpie, trzyma, więzi.
wróżka zbliża się powoli...
łuna gniewu ją oblewa:
— Co się z moim sadem stało?
moje biedne, drogie drzewa!
sad rozjęczał się boleśnie:
płaczą grusze, płaczą śliwy
i jabłonki i czereśnie.
umęczoną główkę kłoni
i cichutko się odzywa:
— To sprawili, wróżko, oni!
twarz obraca pałającą
i spostrzega, groźna, gniewna,
winowajców bandę drżącą.
gwiazda szczęścia nie zaświeci?
Życie będzie zawsze strute
przez swawolę chciwych dzieci?
będzie chory i kaleki,
niezgojone zawsze rany
krwawić będą całe wieki!
lecz wam znaną jest nauka:
„Kto przewini, weźmie karę,
znajdzie guza, kto go szuka!”.
— Za nikczemny wasz uczynek,
za drzew biednych srogą mękę
zmieniam was w gromadę świnek!
strach ubielił im twarzyczki.
Już z ich nóżek w okamgnieniu
świńskie robią się raciczki.
próżno łkają z głębi duszy:
zamiast nosów mają ryje,
z boków brzydkie kłapią uszy.
głupio, śmiesznie i szyderczo
pozwijane w kształt świderków
ogoneczki świńskie sterczą.
— Gdy sumienie się w was wzbudzi6,
to i kary czar przeminie...
Idźcie teraz precz — do ludzi!
chcą dziateczki dobyć krzyku
i wraz jękły7 świńskim głosem:
— Krum, krum, kwiku! kwiku! kwiku!
przeraźliwy kwik prosiątek,
ktoś spomiędzy traw zieleni
w sadu wtacza się zakątek.
krągła, biała i tłuściutka,
rojem duszków otoczona
co tchu pędzi — mała Butka.
i złoconą pędzi dróżką,
krzycząc: — Gdzieś tu kwicy świnka,
pokaz świnkę Butce, wlózko!
już prosiątka całą zgrają
ryjki, uszy i raciczki
ku malutkiej wyciągają.
z rozdziawioną patrzy buźką —
aż zakrzyknie: — Te plosięta
to siom nase dzieci, wlózko!
a tu Śloda jest milutka,
a tu duzy Poniedziałek!
Wsystkich, wsystkich ma Sobótka!
już w ramionka świnki chwyta,
a prosiątek śmieszne grono
z kwikiem, piskiem Butkę wita.
rozjaśniła malców twarze,
że już żadne nie pamięta
o przewinie i o karze.
jak to była w ślicznej sali,
jak tam wszystko jest ze złota,
jak pierogów Butce dali...
i mak łysy był na gzędzie,
i ja byłam tam na balu,
i znów Butka tańczyć będzie!
psed wsystkimi stlasydłami,
zem nic w sadzie nie lusyła!
— kończy, plaszcząc rączętami.
lament wkoło się podnosi;
dzieciom struga łez pociekła
i różowe pyszczki rosi.
opłakuje10 po niewczasie).
że to Butkę niepokoi —
więc się zwraca ku królewnie,
co milcząca przy niej stoi.
cego oni wsystkie placą?
cego ryjki w łapki skryli
i na Butkę się nie patsą?
na jej główce rękę kładzie
i ze smutkiem opowiada,
co robiły dzieci w sadzie.
zamieniłam je w prosięta,
lecz jeżeli cię to boli,
to twa wola dla mnie święta.
pierścień w twoje ręce zdaję,
rzeknij tylko jedno słowo,
a co rzekniesz, niech się staje!
nałożyła swą obrączkę.
ich zbawienie jest w jej ręku,
więc krumkają11 niecierpliwie,
ryjkiem kręcąc, pełne lęku.
tyle tylko zrozumiała,
że na każde jej żądanie,
co zapragnie, to się stanie.
ach, jak one kwiczą ślicznie,
jakie mają ogoneczki,
i jak krzywią się komicznie!
z roześmianą krzycząc minką:
— Chciem być taka jak i oni,
Butka chcie być także świnką!
już się zmienia w świnkę szóstą.
ręce wzniosła w jej obronie,
Butka w prosię zamieniona
z kwikiem skacze już koło niej.
bo uczuła z nagłym drżeniem,
że cudowna czarów siła
opuściła ją z pierścieniem.
Wszak maleństwo to niewinne
tysiąc nieszczęść ściągnąć może
przez zachcenia swe dziecinne.
na pierścionek z trwogą patrzy
i w ramionach Butkę ściska,
coś jej szepce, coś tłumaczy.
by wracała z nią do sali,
bo tam będzie jej bezpiecznie
wśród marmurów i korali.
o pierścionek szeptem prosi;
ale mała swawolnica
tylko śmiechem się zanosi.
i raciczką dzieci trąca:
— Butka chcie to zanieść mamie,
chodźcie, bo już Butka śpiąca.
banda o nic się nie pyta,
w ogród żwawe daje susy
i do domu rwie z kopyta!
— Kra! kra! — pisły13 dwa gawronki
i za Butką bez pamięci
gnają, wznosząc swe ogonki.
nim pojęła, co się stało,
już z pierścionkiem Butka mała
znikła w bramie z bandą całą.
- basałyk (daw.) — psotne dziecko. [przypis edytorski] ↩
- bagatela — tu: nic ważnego. [przypis edytorski] ↩
- pan dobrodziej (daw.) — zwrot grzecznościowy. [przypis edytorski] ↩
- Tatarzy — nazwa ludów tureckich; w XV–XVII wieku Tatarzy najeżdżali tereny należące wówczas do Polski, rabowali bogactwa i uprowadzali mieszkańców. [przypis edytorski] ↩
- rękę skinie — dziś raczej: ręką skinie. [przypis edytorski] ↩
- wzbudzić — tu w dawnym znaczeniu: zbudzić. [przypis edytorski] ↩
- jękły — dziś popr.: jęknęły. [przypis edytorski] ↩
- bęcwałek — głuptasek. [przypis edytorski] ↩
- szczebiota — dziś popr.: szczebiocze. [przypis edytorski] ↩
- opłakuje — prawdopodobnie błąd autorki albo zecera, wydaje się bowiem, że powinno być: opłakują (dzieci). [przypis edytorski] ↩
- krumkają — dziś popr.: chrumkają. [przypis edytorski] ↩
- wisus (daw.) — urwis. [przypis edytorski] ↩
- pisły — dziś popr.: pisnęły. [przypis edytorski] ↩
Źródło i licencja
Domena publiczna · Zofia Rogoszówna
Źródło: Wolne Lektury
Szczegóły techniczne
Komponent: base-text
znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe
Dzieci pana majstra · Fundacja Wolne Lektury; https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/rogoszowna-dzieci-pana-majstra/
Źródło: Wolne Lektury
Licencja: LAL-1.3
Zmiany: znormalizowano HTML; pominięto wyłączone komponenty dodatkowe
Szczegóły techniczne
Komponent: editorial
Adaptacje komponentów Share-Alike muszą zostać udostępnione na tych samych warunkach.